ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Είχε λιακάδα στο Παρίσι τη μέρα του τελικού. Οι Γάλλοι μιλούσαν στα κινητά
τους, οι Γαλλίδες δυσανασχετούσαν για τις ορδές των βαρβάρων, οι φίλοι της
Μπάρτσα και της Άρσεναλ φορούσαν τις φανέλες των ηρώων τους (Ροναλντίνιο 90%,
Ανρί 80%) και φώναζαν. Στα καφέ τα γκαρσόνια μάλωναν τους πελάτες και οι
πελάτες το απολάμβαναν, ιδίως αν ήσαν ξένοι. Κανείς δεν φαινόταν να δίνει
σημασία, εμένα όμως, με τις εικόνες του Euro της Πορτογαλίας ακόμα στο μυαλό,
μου έκανε αμέσως εντύπωση. Οι φίλαθλοι των δύο ομάδων δεν μιλούσαν μεταξύ
τους, δεν αντάλλασσαν καν ένα βλέμμα. Διασταυρώνονταν στους δρόμους,
φωτογραφίζονταν μπροστά στα ίδια αγάλματα, διέσχιζαν τις ίδιες γέφυρες,
κάθονταν στα ίδια καφέ, αλλά παρέμεναν αδιάφοροι, σχεδόν αόρατοι οι μεν για
τους δε. Δεν μάλωναν καθόλου, δεν υπήρξε το παραμικρό επεισόδιο, αλλά και η
παραμικρή ένδειξη φιλίας, μονοιάσματος μέσα από τον αθλητισμό.

Ξένοι στην ίδια πόλη. Να πώς κατάντησαν οι φίλαθλοι σε εποχή κρίσης της
Ευρώπης, κλεισίματος των λαών στον εαυτό τους, φόβου του άλλου, γενικού
μπλοκαρίσματος της ανθρωπιάς.

Κατά το απόγευμα συννέφιασε κάπως. Στο τρένο προς το Σεν Ντενί οι μπλούζες της
Μπάρτσα ήταν περισσότερες γιατί τις φορούσαν και οι Γάλλοι ­ να πώς μετριέται
η πραγματική απήχηση μιας ομάδας. Τους γηγενείς τους καταλάβαινες και επειδή
είχαν στα χέρια τους την «Εκίπ» με αφιέρωμα στα 50 χρόνια του Κυπέλλου
Πρωταθλητριών ­ ω! οι ωραίες μέρες του Κρόιφ, των Στεφανουά, του Άλαν Κένεντι
και του Γκρόμπελαρ, του παλιού Γουέμπλεϊ και των νοκ-άουτ παιχνιδιών. Οι
Καταλανοί και οι Λονδρέζοι στριμωγμένοι αλλά πάλι ξένοι, με πιο πολλά κορίτσια
οι πρώτοι, με περισσότερα κουτιά μπίρας στο χέρι οι δεύτεροι ­ καρικατούρα, το
ξέρω, αλλά όλα μοιάζουν λίγο με καρικατούρα όταν λείπει η χαρά και το χιούμορ.
Στην αλέα προς το γήπεδο πολλές ταμπέλες με «άι γουόντ τίκετς» (αγγλικά, η
γλώσσα της συνεννόησης και της αποξένωσης), κάποιος φτάνει να δώσει τρεις
χιλιάδες ευρώ για ένα εισιτήριο και δεν βρίσκει φυσικά αγοραστή. Μέσα στο
πλήθος ξεχωρίζει το βουνό που λέγεται Ζόραν Σάβιτς, κανείς δεν φαίνεται να
αναγνωρίζει έναν μπασκετμπολίστα, έστω και θρύλο, σκέφτομαι να του κάνω τον
ΠΑΟΚτζή, ψιλοντρέπομαι και απλώς τον κοιτάω με νόημα.

Το γήπεδο είναι μεγάλο αλλά όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, θυμίζει, προς το πιο
ουδέτερο, το Πόρτο και φέρνει στο μυαλό το απίστευτο γκολ του Δέλλα. Οι οπαδοί
των ομάδων χωριστά στα δύο πέταλα, με τις φανέλες και τη μοναξιά τους. Ο
ηλεκτρισμός του μεγάλου ματς υπάρχει στον αέρα και ο ήλιος είναι ακόμα αρκετός
όταν ο Ετό δίνει την πρώτη πάσα στον Ροναλντίνιο. Κάθομαι ανάμεσα σε μπλε –
μοβ φανέλες ­ να κι ένας Πουγιόλ ­ και σε Ελβετούς τουρίστες ­ να και
πραγματικοί φίλαθλοι. Κανείς δεν περιμένει εύκολη έκβαση ­ και η αίσθηση αυτή
αναδύεται και από το γήπεδο. Τα υπόλοιπα τα είδατε. Το θέαμα δεν είναι
εξαιρετικό αλλά η ένταση συνεχής, η ανατροπή έρχεται σχεδόν κόντρα στην πορεία
του παιχνιδιού αλλά είναι μέσα στη λογική αυτού του μεγάλου παιχνιδιού που
λέγεται ποδόσφαιρο. Το ντυμένο με τη φανέλα της Μπάρτσα παιδαρέλι που έκλαιγε
από αγωνία, τώρα κλαίει από χαρά, αλλά είναι μια χαρά σπαραξικάρδια που την
παίρνει πια η βροχή.