ΣE ΠPΩTO ENIKO Xαμένοι ή κερδισμένοι

Έχετε παρατηρήσει ποτέ τα μάτια των ανθρώπων που είναι μαζεμένοι πάνω από μια
ρουλέτα; Μοιάζουν λιγάκι με τα μάτια των κυνηγών την ώρα που ετοιμάζονται να
πατήσουν τη σκανδάλη, παρ’ ότι ξέρουν πως με το βλέμμα αποκλείεται να κάνουν
βουντού στην μπίλια. Την πρώτη φορά που στρογγυλοκάθησα ανάμεσά τους –
τουτέστιν, πριν κάνα μήνα – κόλλησα το βλέμμα μου στα χέρια του κρουπιέρη κι
ενώ προσπαθούσα να σηκώσω τα μάτια μου από ‘κεί, λες και με καθήλωναν οι
ομόκεντροι κύκλοι και οι χορευτικές κινήσεις των δακτύλων του. Δεν παίξαμε
πολύ, μικροποσά ο καθένας, πιο πολύ γελάγαμε με τα «ορφανά» και τα «βουαζέν»
(αν δεν ξέρετε λυπάμαι, ούτε κι εμείς ξέραμε) και απορούσαμε κυρίως με τους
«αεράτους» που τους έτρεχαν τα 20άρικα (ευρώ) σαν νεράκι – ρε, τι χρήμα
κυκλοφορεί και ποιοι το ‘χουν! – παρά με το τι θα γίνει με το μαύρο/κόκκινο.

Όλο το πακέτο πάντως – χλιδάτο περιβάλλον, προσφορές για δωρεάν είσοδο ή
δωρεάν γεύμα κ.λπ. – σου υπόσχεται πλούσια και άνετη ζωή σε αίθουσες που
αναστενάζουν υπό το βάρος των χρωματιστών… καταρρακτών. Μια Disney Land για
μεγάλους, όπου από τις πολλές αντανακλάσεις και το δωρεάν αλκοόλ, τείνεις να
ξεχάσεις ότι ακριβώς απ’ έξω, στα 50 μέτρα, σκάει το κύμα.

Μωρέ, ακόμη και άφραγκος να είσαι (ή σπαστικός, όπως εγώ, που δεν αντέχω την
κλεισούρα), όλα αυτό το πάρκο με τις τσόχες και τα μπλιμπλίκια που
αναβοσβήνουν, κάτι σου ξυπνάει… Κατ’ αρχήν, θέλεις να ξαναπάς. Και τη
δεύτερη φορά, με αέρα και θάρρος επαΐοντος πλέον, θέλεις να παίξεις με την
τύχη σου, να ιδρώσει το μέτωπό σου, να αισθανθείς λιγάκι την αδρεναλίνη να
ακουμπάει την καρδιά σου – και το πιο πιθανό είναι να χάσεις. Αλλά και πάλι
φίλοι είμαστε, δε βαριέσαι (λες). Και τι έγινε;

Προσωπικά δεν κινδυνεύω. Γιατί δεν τολμώ πολύ. Βλέπω και τις Θεοπούλες να
κάθονται μπροστά στους κουλοχέρηδες και τους μπαρμπάδες στα πράσινα τραπέζια
και λέω «έχει ο Θεός και για το αύριο». Αντί να τα δίνουν στους γιατρούς ή
στον δίσκο της εκκλησίας…