Nόμιμη αγορά οργάνων για μεταμοσχεύσεις

Μετά την ελευθερία των εμπορίου, η ελευθερία τού να πουλάει κανείς τα
όργανα του σώματός του. Στην Αμερική εξετάζουν σήμερα σοβαρά τη σύσταση μιας
νόμιμης αγοράς οργάνων προς μεταμόσχευση.

H πρόταση διατυπώθηκε στην εφημερίδα «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ», αλλά και στους
«Τάιμς της Νέας Υόρκης». H Σάλι Σάτελ, από τους θεωρητικούς των
νεοσυντηρητικών του προέδρου Μπους, πιστεύει ότι έφθασε η ώρα να σπάσουμε κάτι
που μέχρι τώρα θεωρούσαμε ταμπού: να πουλάμε το ίδιο μας το σώμα.

«Αμερικανικά βαμπίρ» τιτλοφορεί η εφημερίδα «Σαν Φρανσίσκο Κρόνικλ» άρθρο της
για τον τουρισμό των μεταμοσχεύσεων και τους Αμερικανούς που πηγαίνουν σε
εξωτικές χώρες για να αγοράσουν έναν νεφρό ή κάποιο άλλο όργανο.

Το ταμπού

Σε αυτό το κλίμα, δεν είναι λοιπόν παράξενο που στις ΗΠΑ αρχίζουν να εξετάζουν
σοβαρά τη σύσταση μιας νόμιμης αγοράς οργάνων προς μεταμόσχευση, τα οποία θα
προέρχονται είτε από νεκρούς είτε από ζωντανούς δότες. Σχετική πρόταση που
είχε διατυπώσει πριν από λίγο καιρό ο νομπελίστας της Οικονομίας, Γκάρι
Μπέικερ, επανέφερε η εφημερίδα της Νέας Υόρκης με άρθρο τής Σάλι Σάτελ,
στελέχους του ινστιτούτου Αμέρικαν Εντερπράιζ, που θεωρείται ότι εκφράζει τις
απόψεις των νεοσυντηρητικών· η οποία μάλιστα μόλις πρόσφατα απέκτησε (νομίμως)
έναν «νέο» νεφρό και σήμερα αναρωτιέται μήπως έχει έρθει επιτέλους η στιγμή να
σπάσει ένα ταμπού: να επιτραπεί η ελεύθερη αγοραπωλησία μελών του ανθρωπίνου
σώματος.

Μάλιστα, σε μιαν άλλη εφημερίδα, τη «Γουόλ Στριτ Τζόρναλ», ο Ρίτσαρντ Επστάιν,
καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγου, προχωρεί ακόμη παραπέρα. Πιστεύει πως
οι όποιοι ηθικοί ενδοιασμοί παραμερίζονται από τη σκληρή πραγματικότητα με τις
ατέλειωτες λίστες αναμονής των ασθενών που ελπίζουν κάποτε να βρουν ένα όργανο
που θα τους δώσει ζωή: 18 άτομα την ημέρα πεθαίνουν επειδή δεν καταφέρνουν να
βρουν νεφρό. H αμερικανική εφημερίδα επικρίνει τις αρμόδιες αμερικανικές
αρχές, οι οποίες απαγορεύουν την απόκτηση οργάνων του ανθρωπίνου σώματος επί
πληρωμή. «Θα πρέπει να είναι κανείς ειδικός στη Βιοηθική», αναφέρει δηκτικά ο
Επστάιν, «για να προτιμά έναν κόσμο με 1.000 αλτρουιστές που θα δωρίζουν τα
όργανά τους και 6.500 νεκρούς λόγω ελλείψεως αρκετών τέτοιων αλτρουιστών, από
έναν κόσμο στον οποίο δεν θα υπάρχουν αλτρουιστές αλλά ούτε και νεκροί
εξαιτίας της έλλειψης οργάνων».

Τα κίνητρα

H Σάλι Σάτελ είναι πιο ήπια από τον Επστάιν. Πιστεύει ότι σε πρώτο στάδιο
επιβάλλεται ο καθορισμός ενός κινήτρου που θα ενθαρρύνει τους ανθρώπους να
δηλώνουν δωρητές οργάνων σε περίπτωση απροσδόκητου θανάτου. Κατόπιν, πρέπει να
συσταθεί μια αγορά οργάνων που θα λειτουργεί με τους δικούς της νόμους. Ο
κίνδυνος να πωλούν τα όργανά τους πρώτοι και καλύτεροι οι φτωχοί, ωθούμενοι
από την ένδεια, θα μπορούσε να περιορισθεί – σύμφωνα με τη Σάτελ -, εάν εκτός
από το χρηματικό αντίτιμο προβλεφθούν και άλλα ανταλλάγματα.