ΠATPIΣ ΣEPΟ Γοήτευσε με το χιούμορ της απόγνωσης

Ο Πατρίς Σερό και ο Φιλίπ Καλβαριό στο «Μαυσωλείο των εραστών»

Θα πρέπει πολύ να τον αγάπησε. Ο Πατρίς Σερό τον Ερβέ Γκιμπέρ. Δεκαεννιά
χρόνων ήταν όταν τον γνώρισε ο Σερό, έγιναν φίλοι, συνεργάστηκαν για το
σενάριο της απεγνωσμένα τολμηρής ταινίας (1983) του Σερό «Ένας άντρας
πληγωμένος», ο Γκιμπέρ ακολούθησε τον δρόμο του με πλήθος βιβλία, για να δώσει
τέλος στη ζωή του με το ίδιο του το χέρι στα τριάντα έξι του, όταν δεν άντεξε
περισσότερο την πάλη με το AIDS που τον είχε χτυπήσει.

Το 1991 έφυγε από τη ζωή ο Γκιμπέρ και ο Πατρίς Σερό, δεκαπέντε χρόνια μετά,
δεν τον έχει ξεχάσει. Και φέρνει στη σκηνή με τον τίτλο «Το μαυσωλείο των
εραστών», ένα «παστίς», μια σύνθεση από κείμενά του με άξονα το ημερολόγιο
«πολέμου» του Γκιμπέρ, ημερολόγιο που κρατούσε στο νοσοκομείο.

Ένα στενόμακρο, μαύρο «εργαστηριακό τραπέζι» με δυο λάμπες γραφείου στις άκρες
του κυριαρχούσε στη σκηνή του «Ιλίσια Ντενίση», όπου η παράσταση παίχτηκε στο
πλαίσιο του Φεστιβάλ «Θέατρο Πέρα από τα Όρια». Στο βάθος ένα σύνολο από
κονσόλες ήχου που χειριζόταν ο Ερίκ Νεβέ.

Πάλι με τα χαρτιά στο χέρι; H περσινή απογοήτευσή μου όταν ο – σπουδαίος
σκηνοθέτης αλλά όχι και σπουδαίος ηθοποιός… – Πατρίς Σερό παρουσίασε, με
πολλές χειρονομίες, το «Σημειώσεις από ένα υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι ως
«θεατρικό αναλόγιο» ενέδρευε. Αυτή τη φορά στη σκηνή, μαζί του, ο Φιλίπ
Καλβαριό. Επίσης με τα χαρτιά στο χέρι. H επιλογή του Σερό – σκηνοθέτη ήταν
και πάλι το «αναλόγιο».

Αλλά μέσα σε λίγα λεπτά η δύναμη των κειμένων σάρωσε κάθε επιφύλαξή μου.
Ξεκινώντας από καταγραφές του σπαρακτικού ημερολογίου του Γκιμπέρ που τις
κάνει ακόμα πιο αβάσταχτες το κυνικό, άγριο, ωμό χιούμορ που τις διέπει –
γελάγαμε ενώ «παγώναμε»… – ο Σερό, με πολύ έξυπνο τρόπο, «μοντάρισε» τα
κείμενα, όπου η ομοφυλοφιλία είναι πανταχού παρούσα αλλά με μια αφοπλιστική,
απενοχοποιητική ειλικρίνεια. Οδηγώντας σε κρεσέντο με ένα συγκλονιστικής
πυκνότητας κείμενο για την τυχαία συνάντηση σε ένα τρένο δυο αντρών που ποτέ
δεν θα μιλήσουν αλλά μόνο βλέμματα που «μιλούν» θα ανταλλάξουν. Για να
καταλήξει, με το κείμενο που δίνει και τον τίτλο της παράστασης, σε ένα φινάλε
βαθύτατα συγκινητικό. Ένα κείμενο για τα γραφτά που μένουν μετά από μας, το
οποίο ίσως ήταν εκείνο που ενέπνευσε τον Πατρίς Σερό σ’ αυτό το εκ βαθέων
αγαπητικό αφιέρωμα στον χαμένο φίλο του.

Ο ίδιος μαζί με τον εύπλαστο Φιλίπ Καλβαριό, ντυμένοι με τα καθημερινά τους
και με μουσικές εμπνευσμένες να τους «περιβάλλουν», έγιναν, έστω και «με τα
χαρτιά στο χέρι», εξαιρετικοί «αγωγοί» διοχέτευσης των κειμένων (άψογα
υπερτιτλισμένων στα ελληνικά από τη Λουίζα Μητσάκου) κατευθείαν στις καρδιές μας.