Tο τελευταίο αντίο

Το βουβό κλάμα όλων κρυβόταν πίσω από τα σκούρα γυαλιά. Τραγικές φιγούρες
οι γονείς και οι αδελφές του. H συγκίνηση ανάγκασε και τους πλέον σκληρούς να
ταρακουνηθούν στο χθεσινό «αντίο» στον Πάτροκλο, στον δικό μας Πάτροκλο. Τον
φίλο, τον συνάδελφο, τον «αδελφό». Τόσα και τόσα περάσαμε παρέα και όλοι
είχαμε κάτι να θυμηθούμε χθες το απομεσήμερο στην Καισαριανή. H πολυσχιδής
προσωπικότητά του έφερε στον αποχαιρετισμό ανθρώπους του πολιτισμού, του
αθλητισμού, της τέχνης. Γιατί ο Πάτροκλος δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητος. Δεν
θα τον θυμόμαστε για πάντα. Πάντα θα είναι κοντά μας! Δίπλα. Σε απόσταση μιας
ανάσας. Στο γραφείο, στην εφημερίδα, στα γήπεδα, στη διασκέδαση, στη θάλασσα,
στις εκδρομές. Γιατί ρε γαμώτο…