ΣE ΠPΩTO ENIKO Ένας κόσμος δίχως σύνορα, όρια και κανόνες

Είχα αρχίσει να το οσμίζομαι, αργότερα να το αντιλαμβάνομαι, εδώ και περίπου
έναν χρόνο. Το συνειδητοποίησα πλήρως λίγο λίγο, παρακολουθώντας από κοντά τις
εξελίξεις διεθνώς, τα εσωτερικά προβλήματα της Ευρώπης, την ταραγμένη γαλλική
πραγματικότητα, την εγχώρια καθημερινότητα: πλέον ζούμε σε μία ιδιότυπη
φεουδαρχική κοινωνία, φυσικά με μέσα πολύ πιο εξελιγμένα από αυτά που υπήρχαν
τον Μεσαίωνα αλλά με τις ίδιες χαώδεις ανισότητες, οι οποίες μάλιστα
γιγαντώνονται όσο περνάει ο καιρός.

Δεν χρειάζονται και πολλές αποδείξεις για τη διαπίστωση αυτή. Αρκεί να κάνεις
μια βόλτα το Σαββατόβραδο σε κεντρικές οδούς των μεγάλων ελληνικών πόλεων,
όπου τα χάνεις βλέποντας Λαμποργκίνι, Πόρσε, Μαζεράτι και άλλα ανάλογα
οχήματα, απρόσεκτα παρκαρισμένα σε γωνίες και δρομάκια. Και μετά, την επόμενη
ημέρα, αφού ακούσεις στις ειδήσεις για την τιμή των μαρουλιών που πάλι
«εκτινάχθηκε στα ύψη», να ανοίξεις τον λογαριασμό της ΔΕΗ και να προσπαθήσεις
να αποφύγεις το εγκεφαλικό – επειδή αν μπεις στο (δημόσιο) νοσοκομείο θα
χρειαστείς άπειρα χρήματα (για φακελάκια).

Στο βιβλίο του «Οι σούπερ πλούσιοι: Ο άδικος νέος κόσμος του παγκόσμιου
καπιταλισμού», ο καθηγητής Στίβεν Χέιζλερ σημειώνει πως η σημερινή συσσώρευση
του παγκόσμιου πλούτου ευνοεί μόνο μια παγκόσμια ελίτ, που πλέον δεν έχει
καμία σχέση με συγκεκριμένες τοπικές ή εθνικές ανάγκες και οράματα και αυτό
που την ενδιαφέρει κυρίως είναι να συνεχίσει να συγκεντρώνει πλούτο και να
αποφεύγει τη φορολογία. Αυτού του είδους η νοοτροπία και ο τρόπος ζωής θα έχει
– ήδη μάλιστα έχει – τεράστιο αντίκτυπο στο κοινωνικό κράτος δικαίου όπως το
γνωρίζουμε. Σε αυτό τον νέο κόσμο μας, οι σύγχρονοι κεφαλαιοκράτορες που –
προς το παρόν… – ορίζουν τις τύχες μας, μοιάζουν με «πολυτελείς» νομάδες,
ευρισκόμενοι συνέχεια εν κινήσει, εν πτήσει, εν αναζητήσει. Κατά μία έννοια,
είναι ατομικές εκδοχές πολυεθνικών επιχειρήσεων που δρουν σε έναν κόσμο δίχως
σύνορα, δίχως όρια, δίχως κανόνες. Δίχως όλους εμάς.