[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ME ΑΦΟΡΜΗ την επιλογή της ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη «H ψυχή στο
στόμα» από το Φεστιβάλ των Καννών (18-26 Μαΐου), η οποία θα προβληθεί στο
αρχαιότερο και πιο έγκριτο τμήμα του «Εβδομάδα σκηνοθετών», ας πούμε μερικές
αλήθειες… Τι είδαν – κυρίως οι Γάλλοι – και επέλεξαν αυτήν την ταινία; Μια
βίαιη εικόνα της ελληνικής κοινωνίας και οικογένειας που δεν την βλέπεις ούτε
στα κανάλια ούτε στα υπόλοιπα MME και αποκαλύπτει μια «άλλη» Ελλάδα. Τώρα,
λοιπόν, που ο Γιώργος Παπαλιός έχει αναλάβει το τιμόνι του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου – του «πατέρα-αφέντη» που χρηματοδοτεί το 80% των ελληνικών
ταινιών – μήπως ήλθε η στιγμή να ξαναδούμε από την αρχή όλο το σύστημα
παραγωγής; Ο Γιώργος Παπαλιός έχει συνδέσει το όνομά του με την άνθηση του NEK
(Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος) στις αρχές του ’70, αλλά εδώ και μία
δεκαπενταετία είχε «αποσυρθεί». H αγάπη του για το αντικείμενο που ανέλαβε
είναι το A, αλλά δεν αρκεί για να είναι και το Ω στην πορεία ανάπτυξης του
ελληνικού κινηματογράφου στις μέρες μας. Απαιτείται μελέτη και γνώση των
σημερινών δεδομένων του παγκόσμιου κινηματογραφικού γίγνεσθαι. Πάνω απ’ όλα
ένας τέτοιος οργανισμός οφείλει να αποτελεί μοχλό ανάπτυξης και όχι μοχλό
συντήρησης της «εθνικής κινηματογραφίας». Κι όπως τότε, στις αρχές του ’70, ο
ίδιος ήταν παραγωγός ταινιών νέων σκηνοθετών, έτσι και τώρα η άνοιξη του
εγχώριου σινεμά θα έλθει από τους σημερινούς νέους. Αυτούς πρέπει κυρίως να
ακούσουν και να προβάλουν. Από την αντίληψη του κρατικοδίαιτου κινηματογράφου,
που ζήσαμε για πολλά χρόνια, πήγαμε να πέσουμε στον αφορισμό κάθε κρατικής
συμμετοχής στην παραγωγή κινηματογραφικού έργου. H λύση μπορεί να αναζητηθεί
στη μέση, με δεδομένη την αξιοκρατία: όσοι αξίζουν χρηματοδοτούνται, όχι όλοι
και με «επετηρίδα». Το ελληνικό σινεμά δεν θέλει άλλους δημόσιους υπαλλήλους,
αλλά ούτε και εμπορευματοποιημένους βιντεοκλιπάδες ή ψηφιοεξυπνάκηδες που
πουλάνε το αλαλούμ ως μοντέρνο. Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται δημιουργούς με
παιδεία, αληθινό ταλέντο και «εθνική συνείδηση», που αυτομάτως θα «μιλήσει»
και στην αγωνία του σημερινού παγκόσμιου θεατή σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του
ταραγμένου πλανήτη μας.