ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα σκουπίδια είναι μια καλή αρχή

Λευκοντυμένες ροτόντες. Και στο κέντρο τους φρέσκα ροδοπέταλα και κίτρινες
μαργαρίτες. Απέναντι, μια λιτή σκηνή επάνω στην οποία ένα κουαρτέτο παίζει
Μότσαρτ. Οι καλεσμένοι φοράνε τα καλά τους και απολαμβάνουν λευκό ή κόκκινο
κρασί… Σε λίγο ένας – ένας αναβαίνουν στη σκηνή ο δήμαρχος, ο υπουργός και ο
υπεύθυνος του εργοστασίου. Ανάμεσα στις ομιλίες τους παρεμβάλλεται το
κουαρτέτο. «Τσιμπιέμαι» για να βεβαιωθώ ότι όλα αυτά βρίσκονται στο προαύλιο
ενός…. εργοστασίου σκουπιδιών!

Κι όμως. Οι κάτοικοι μιας πόλης κάπου στη Γερμανία συμμετέχουν στα εγκαίνια
του εργοστασίου που θα επεξεργάζεται τα σκουπίδια τους σαν να παρακολουθούν
όπερα. Το θέαμα είναι αναπάντεχα ευχάριστο και αναδεικνύει πολιτικό πολιτισμό.
Όχι στα λόγια όμως. Στην πράξη. Όλα είναι καθαρά, χρωματιστά κι ευχάριστα.

Θυμάμαι μια φορά πριν από χρόνια που βρέθηκα για ρεπορτάζ στη χωματερή των Άνω
Λιοσίων… Τα βουνά με τα σκουπίδια ορατά από τα σπίτια, ανοιχτά σε λάκκους κι
από πάνω τους πυκνά σύννεφα γλάρων να τσιμπολογούν. Και δίπλα στις μπουλντόζες
που έσπρωχναν τα σκουπίδια για να κάνουν χώρο για τα άλλα, Τσιγγανάκια και
ρακοσυλλέκτες να σκαλίζουν με τα χέρια. Εικόνες θλιβερές που έχει φυλάξει η
μνήμη και αναδύονται στην επιφάνεια σήμερα που χαζεύω τα ροδοπέταλα δίπλα στο
εργοστάσιο σκουπιδιών.

Επιστροφή στην Ελλάδα που προτιμά να χαζεύει τα σκουπίδια δίπλα στα σπίτια
τού… γείτονα και μέσα στις χαράδρες. Και δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ: Μήπως
σ’ αυτές τις δημοτικές εκλογές έχει κανείς υποψήφιος να μας πει κάτι παραπάνω
από την ηλικία, το φύλο, το επάγγελμα, το θρήσκευμα, τη δημοτικότητα ή τις
σπουδές του; Τα σκουπίδια είναι νομίζω μια καλή αρχή.