ΣE ΠPΩTO ENIKO H επιστροφή του Bεληγκέκα

Έχουν περάσει δυο βδομάδες αλλά κρατάει ακόμη ο θυμός μου. Δευτέρα του Πάσχα
αργά το βράδυ, καμιά τρακοσαριά μέτρα πριν από τον σιδηροδρομικό σταθμό της
Καλαμάτας μαζί με κάποιους άλλους εκδρομείς είχαμε τραβήξει χειρόφρενο και
περιμέναμε ουρά για να περάσει το τρένο. Οι μπάρες είχαν πέσει και το
προειδοποιητικό καμπανάκι είχε κάνει το καθήκον του. Ξαφνικά, σβιν ένα
περιπολικό της Αστυνομίας με τη σειρήνα του βουβή αλλά με το φωτεινό του
καρούμπαλο εν εγρηγόρσει, βγαίνει από αριστερά και με ένα απαράμιλλης
αυθαιρεσίας σλάλομ καβαλάει τις γραμμές περνάει τις κατεβασμένες μπάρες και
μας αφήνει κάγκελο. Πέντε λεπτά αργότερα, άλλο όχημα της ίδιας υπηρεσίας,
χωρίς το χαρακτηριστικό κορνάρισμα αλλά με χαρακτηριστική μαγκιά, παραβίαζε
αράδα τα στοπ και ακύρωνε τα φανάρια της νυσταγμένης πόλης.

Από αυτής της απόψεως θέλω να συστήσω στον Πρωθυπουργό μας, να μη σεκλετίζεται
και να μην το παίρνει τόσο επί πόνου. Αν εξαιρέσουμε τον Μπαρμπαγιώργο, τον
αξιολάτρευτο αυτόν μπαστουνόβλαχο, ανάμεσα στον θίασο σκιών ο Καραγκιόζης
είναι μακράν ο πιο δημοφιλής τύπος του μπερντέ. Προσωπικά συμπαθώ ακόμη κι
αυτόν τον αγροίκο ραβδούχο Βεληγκέκα. Ο σωματώδης βλαξ που έπαιζε τότε τον
ρόλο του οργάνου της τάξεως είχε τουλάχιστον μια κάποια επαγγελματική μπέσα.
Τουτέστιν βάραγε μόνον κατόπιν διαταγής του πολυχρονεμένου μας πατσά και
ουδέποτε έπαιρνε πρωτοβουλίες.