Mε πανό και με σημαίες

Για μια ακόμα φορά οι συμμετέχοντες στο Κοινωνικό Φόρουμ θα απολαύσουν τα
αγαθά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία
τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν μετακινούνταν τόσο συχνά από τόσο διαφορετικούς
τόπους για να εκφράσουν σε δημόσιες μαζικές εκδηλώσεις τη γνώμη τους για το
μέλλον του κόσμου. Είναι σημαντικό που έχουν την οικονομική και χρονική
ευχέρεια να ταξιδεύουν, πολλοί απ’ αυτούς συστηματικά. Το πιο σημαντικό όμως
είναι ότι έχουν, όχι την απλώς ευχέρεια, αλλά την ελευθερία να εκφράζουν τη
γνώμη τους. Διότι πρωτίστως απολαμβάνουν τα αγαθά της δημοκρατίας.

Αντιθέτως, οι Ιρανοί, αν και εμφανίζονται ως λαοθάλασσες στις οθόνες μας,
αρκούνται να φωνάζουν τα συνθήματα που τους υπαγορεύει το ανελεύθερο καθεστώς
τους: «Θάνατος στον Μεγάλο Σατανά», «Θάνατος στο Ισραήλ», «Έχουμε δικαίωμα
στην πυρηνική ενέργεια».

Τα συνθήματα της Αθήνας θα είναι, βέβαια, φιλειρηνικά, ακόμα και στον
αντιαμερικανισμό τους. Επίσης, επειδή η προστασία του περιβάλλοντος παραμένει
ψηλά στην ατζέντα του Φόρουμ, είναι απίθανο οι διαδηλωτές να «διατρανώσουν»
την προσήλωσή τους στη συγκεκριμένη δήθεν επιθυμία του ιρανικού λαού. Αλλά
είναι εξίσου απίθανο να φτάσουν μέχρι του σημείου να συμπεριλάβουν στα πανό
τους τη διαμαρτυρία έστω και για το «ειρηνικό» πυρηνικό πρόγραμμα της
Τεχεράνης. Οπότε δεν μένει παρά να ελπίζουν σιωπηλά ότι η ρωσική τεχνολογία
που προμηθεύεται το Ιράν έχει προοδεύσει αρκετά από την εποχή του Τσερνόμπιλ.

Αλλά γιατί σιωπηρά και όχι φωναχτά; Δημοκρατία έχουμε. Όμως, η δημοκρατία δεν
θεραπεύει την ιδεοληψία. Και η ιδεοληψία τυφλώνει. Έτσι, δεν αποκλείεται να
δούμε και μερικές ιρανικές (όπως, άλλοτε, ιρακινές) σημαίες να ανεμίζουν στον
αττικό ουρανό. Στο όνομα, βεβαίως, της «αυτοδιάθεσης των λαών». H οποία
αυτοδιάθεση έχει οδηγήσει τη μεγάλη πλειονότητα των Ιρανών να κλείνονται στον
ιδιωτικό τους κύκλο για να αποφύγουν τη μέγγενη των μουλάδων και των πανταχού
παρόντων χαφιέδων τους. Δηλαδή, τους έχει οδηγήσει στη σιωπή.

Προφανώς, η λύση στα προβλήματά τους δεν θα είναι να τους στείλουν οι
αμερικανικές βόμβες μια ώρα αρχύτερα στην αγκαλιά του Αλλάχ. Όμως, μέσα στη
δημοκρατική μας ευμάρεια, ας έχουμε κι έναν λόγο γι’ αυτούς. Όχι μόνο για την
αποτροπή του θανάτου τους, αλλά και για την προοπτική της ζωής τους.