[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΙΣΩ από την περιβόητη «μάχη» της Καλλιθέας με την κυβέρνηση για την
ολυμπιακή παραλία του Φαλήρου υπάρχουν πτυχές που οι ενδιαφερόμενοι έχουν κάθε
συμφέρον να κρατήσουν κρυφές.

Αλήθεια, θυμάται κανείς πώς ήταν η «παραλία» πριν γίνουν εκεί οι ολυμπιακές
εγκαταστάσεις; Θυμάται κανείς τα σκουπίδια, τις βρωμιές, τα απορριμματοφόρα
των δήμων, τα εγκαταλελειμμένα σαραβαλάκια, τα κοπάδια, τους καταυλισμούς
Τσιγγάνων και το χάλι της εκβολής Ιλισού και Κηφισού; Θυμάται κανείς τους
διάφορους συλλόγους ναυταθλητών και ψαράδων που είχαν καλομάθει με
εξευτελιστικά τιμήματα να δένουν τα σκάφη τους και να έχουν τις εγκαταστάσεις
τους χωρίς να τους ενοχλεί κανείς, έχοντας εξασφαλίσει «ασυλία» επί δεκαετίες;

Θυμάται κανείς πόσα εξώδικα και αστυνομικές δυνάμεις χρειάστηκαν για την έξωση
των καταπατητών από το Δέλτα Φαλήρου ώστε να ξεκινήσουν τα έργα;

Τι έκαναν λοιπόν οι δήμοι, μεταξύ αυτών και η Καλλιθέα, για να διατηρήσουν την
παραλία καθαρή και αξιοπρεπή τα χρόνια που ήταν 100% στη δική τους ευθύνη;

Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα, αλλά βολεύονταν χρησιμοποιώντας εκατοντάδες
στρέμματα ώς την «πίσω αυλή του σπιτιού τους» αφενός και εξασφαλίζοντας και
μερικά… ρουσφετάκια σε ειδικές ομάδες αφετέρου: τις ίδιες ομάδες που και
σήμερα βρίσκονται πίσω από τις πιέσεις, τάχα μου για να ανοίξει η παραλία στον
κόσμο. Μάλιστα ορισμένοι συστήνουν και «συλλόγους πολιτών» – βιτρίνα για
μικροσυμφέροντα…

Όσο για τη σημερινή κυβέρνηση, τι να πει κανείς; Αλήθεια, ήθελε πολύ μυαλό για
να σκεφτεί την παραχώρηση σε ναυταθλητικούς συλλόγους της ωραιοτάτης
μπουτίκ-μαρίνας που βρίσκεται μεταξύ Μπιτς Βόλεϊ και Τάε Κβον Ντο;

Δηλαδή κύριοι, όταν λέμε «να ανοίξει η πόλη στη θάλασσα» εννοούμε να ανοίξουν
ορισμένοι σύλλογοι τα γραφεία τους επάνω στη θάλασσα (τι τους εμποδίζει να
νοικιάσουν κάπου αλλού;) και τα μέλη των κλαμπ να αποκτήσουν το δικαίωμα
(έναντι συμβολικού ενοικίου) να πίνουν το καφεδάκι τους πριβέ στο εντευκτήριο
του συλλόγου;

Γιατί δεν λέει κανείς στον κόσμο πως είτε με τον δήμο είτε με τον ιδιώτη η
παραλία που πλήρωσε και ο κάτοικος του Διδυμοτείχου θα είναι έτσι κι αλλιώς
«αποκλεισμένη»;

H αλήθεια πονάει, αλλά αυτή είναι. H Τοπική Αυτοδιοίκηση, δέσμια των
μικροτοπικών-μικροκομματικών συμφερόντων, ανίκανη να αρθρώσει αξιόπιστο λόγο,
δίνει μάχες προεκλογικού χαρακτήρα και κρύβει επιμελώς την αφερεγγυότητά της
πίσω από συνθήματα. Και η κεντρική εξουσία, καίγεται να υπογράψει τη
σύμβαση-πακέτο με τον ιδιώτη και να ξεφορτωθεί τον μπελά της παραλίας αφού
σχεδόν ομολογεί πως είναι ανίκανη να διαχειριστεί τις πιέσεις δήμων, συλλόγων
κ.λπ..

Κάπως έτσι πορευόμαστε με βήματα θλιβερά ολοταχώς προς τα πίσω…