Kρέμασε 435 καταδικασμένους

Το όνομά του ήταν Άλμπερτ Πιέρποϊντ. Ήταν ο επικεφαλής δήμιος της Βρετανίας
για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Για 435 ανθρώπους ήταν το τελευταίο
πρόσωπο που είδαν εν… ζωή, το τελευταίο πρόσωπο που τους κοίταξε στα μάτια.
Χρόνια μετά, αυτά τα μάτια τον κυνηγούσαν ακόμη, και από πρώτος εκτελεστής
έγινε ένας από τους μεγαλύτερους πολέμιους της θανατικής ποινής.

Μεγάλη επιτυχία γνωρίζει στην Αγγλία η ταινία για τη ζωή τού βρετανού δήμιου Άλμπερτ Πιέρποϊντ (επάνω), με πρωταγωνιστή τον Τίμοθι Σπαλ (ένθετη φωτογραφία)

Λίγα λεπτά προτού φορέσουν τη λευκή κουκούλα στον Τζον Έιμερι, έναν από τους
καταδότες του B’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο καταδικασθείς έστρεψε το βλέμμα στον
εκτελεστή του: «Ήθελα πάντα να σας συναντήσω, κ. Πιέρποϊντ» του είπε.
«Ασφαλώς, όχι υπό αυτές τις συνθήκες». Ο Έιμερι ήταν ο 102ος άνθρωπος που
εκτελέστηκε από τον Πιέρποϊντ, έξι μέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1945.
Μέχρι την παραίτησή του, το 1956, είχε αφαιρέσει άλλες 333 ζωές, επιδιδόμενος
συνολικά σε 435 εκτελέσεις. Οι 200 από τους εκτελεσθέντες ήταν ναζί, ανάμεσά
τους και ο Τζόσεφ Κράμερ, διοικητής στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν –
Μπέλσεν.

H «βαριά» ιστορία τού εκτελεστή που συνήθιζε να κοιτά στα μάτια τους
μελλοθανάτους έγινε πρόσφατα ταινία («Pierrepoint») και έχει αρχίσει ήδη να
προβάλλεται στη Βρετανία. Πρωταγωνιστής είναι ο Τιμ Σπαλ, ο οποίος υποδύεται
τον δήμιο. «Ήταν οδυνηρή διαδικασία… Στο τέλος της μέρας, ο Τιμ Σπαλ κι εγώ
νιώθαμε χαμένοι. Δεν μπορώ να το εξηγήσω», επισημαίνει ο σκηνοθέτης Άντριαν
Σέργκολντ.

Σκότωσε τους πιο πολλούς. Ουδείς άλλος δήμιος στη Βρετανία είχε
σκοτώσει τόσο πολλούς καταδικασθέντες. Γιος και ανιψιός επίσης δημίων – ο
πατέρας του πραγματοποίησε 107 εκτελέσεις και ο θείος του 294 -, ο Πιέρποϊντ
γνώριζε από πολύ μικρός ποιο θα ήταν το μέλλον του. Όταν λοιπόν σε ηλικία 11
ετών του ζητήθηκε σε έκθεση του σχολείου να γράψει ποιο επάγγελμα θα
ακολουθήσει, ο Πιέρποϊντ έγραψε: «Όταν τελειώσω το σχολείο, θέλω να γίνω
αρχηγός των εκτελεστών».

Κι έγινε. Αρκετά χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο εκτελεστής έγραφε στην
αυτοβιογραφία του: «Ένας κρατούμενος που έχει καταδικαστεί, μου έχει ανατεθεί
κατόπιν αποφάσεων που ελήφθησαν. Είναι όμως ένας άνδρας, μια γυναίκα, για τους
οποίους η Εκκλησία λέει ότι αξίζουν ακόμη έλεος».

H δεξιοτεχνία με την οποία υποστήριζε το… έργο του ενίσχυσε τη φήμη του και
τον κατέστησε περιζήτητο στη Βρετανία και στο εξωτερικό. Απαραίτητη προϋπόθεση
για κάθε σοβαρό εκτελεστή ήταν να μπορεί να υπολογίζει με ακρίβεια το σωστό
μήκος του σκοινιού για να πεθάνει αμέσως ο κρατούμενος, με το σπάσιμο του
λαιμού. Αν το σκοινί ήταν πολύ μακρύ θα αποκεφαλιζόταν, αν ήταν μικρό θα
στραγγαλιζόταν. Το υπουργείο Εσωτερικών παρείχε κατάλογο με τα μήκη του
σκοινιού ανάλογα με το ύψος και το βάρος του ατόμου, όμως ο «μάγος των
εκτελέσεων» τα είχε μάθει και τα υπολόγιζε όλα μόνος του, με ακρίβεια. Συχνά,
ελέγχοντας τις αναλογίες τού κρατουμένου από ένα μυστικό παράθυρο στο κελί
όπου περνούσε την τελευταία του νύχτα.

710 ευρώ η εκτέλεση. Ο Πιέρποϊντ έπαιρνε περίπου 21 στερλίνες για κάθε
θανάτωση, ποσό το οποίο σήμερα αντιστοιχεί σε 710 ευρώ. Τα χρήματα αυτά όμως
δεν ήταν αρκετά για να συντηρήσει την οικογένειά του. Κάποιοι υποστηρίζουν πως
οικονομικοί ήταν και οι λόγοι που τον εξώθησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει το
επάγγελμα… Κάποιοι άλλοι όμως λένε πως οι λόγοι δεν ήταν οικονομικοί, αλλά
μια συγκεκριμένη εκτέλεση, όταν αφαίρεσε τη ζωή τού φίλου του Τζέιμς Κόρμπιτ.
Ο Κόρμπιτ ήταν θαμώνας ενός μπαρ που ανήκε κάποτε στον Πιέρποϊντ. Το βράδυ που
δολοφόνησε τη φίλη του, τα έπιναν μαζί… Ήταν πάντως λίγο μετά τη θανάτωση
της Ρουθ Ελις, το 1955, της τελευταίας γυναίκας που εκτελέστηκε στη Βρετανία,
που ο αρχιδήμιος ζήτησε να απομακρυνθεί το όνομά του από τον κατάλογο των
εκτελεστών. «Όλοι οι άνδρες και οι γυναίκες τους οποίους είδα την τελευταία
τους στιγμή με πείθουν πως με ό,τι έκανα δεν παρεμπόδισα ούτε έναν φόνο.H
θανατική ποινή, κατά την άποψή μου, δεν κατάφερε τίποτα, παρά μόνο εκδίκηση».

H θανατική ποινή καταργήθηκε στην Βρετανία, λίγα χρόνια αργότερα, το 1964.

Με τα λόγια του εκτελεστή…

«Όταν πηγαίνεις να κρεμάσεις ένα αγόρι 19 χρόνων δεν έχει σημασία αν είναι
ψηλός με φαρδείς ώμους, γιατί στις 9 η ώρα το πρωί που θα πεθάνει εξακολουθεί
να μοιάζει με ένα απλό αγόρι. Με ένα αγόρι έμοιαζε ο Ντέρεκ Μπέντλεϊ, όταν
άνοιξε ξαφνικά η αηδιαστική πράσινη πόρτα του καταραμένου κελιού στις 28
Ιανουαρίου του 1953. Κάθησε στο τραπέζι της φυλακής του, κοιτάζοντας στην
πόρτα. Ήμασταν ντυμένοι όλοι με καθημερινά κοστούμια, ίσως γι’ αυτό να νόμισε
ότι είχαμε πάει για να του αναγγείλουμε την απονομή χάριτος. Το πρόσωπό του
έλαμψε… Ύστερα είδε στο δεξί μου χέρι το κίτρινο δερμάτινο λουρί. H ματιά
του έχασε όλη την ελπίδα από την έκφρασή του. Σηκώθηκε πολύ αργά… Κούνησε
τους ώμους του, όμως δεν είπε τίποτα. “Ακολούθησέ με λεβεντόπαιδο” ψιθύρισα
και πρόσθεσα κατευναστικά: “Όλα καλά Ντέρεκ, απλώς ακολούθησέ με”. Άρχισε να
κινείται και το σώμα του σκόνταψε στην άκρη του τραπεζιού. Φάνηκε να μην το
νιώθει, αν και το τραπέζι ταρακουνήθηκε. Του φόρεσα τη λευκή κουκούλα και
ακούστηκε το οικείο “κλικ” της ζώνης… Ο Ντέρεκ Μπέντλεϊ ήταν νεκρός».

Στον Ντέρεκ Μπέντλεϊ δόθηκε τελικά «χάρη μετά θάνατον» γιατί θεωρήθηκε ότι δεν
ήταν υπεύθυνος για τον φόνο του αστυνομικού για τον οποίο εκτελέστηκε.