Tις αποστάσεις τις κρατάμε; Ή τις διανύουμε;

Ακούω το νερό να τρέχει κάτω απ’ τα πλατάνια σε σκοτεινή συρμή. Μόλις σωπάσαν
τα πουλιά κι από το κάτω σπίτι παίζει μια τηλεόραση στη διαπασών. Παίζει τις
ειδήσεις. Τώρα ξανά κελάηδισμα δειλό. Ανάμεσα στα αηδόνια ήχοι από μολότοφ,
κροτίδες καπνογόνων. Ένας ρεπόρτερ περιγράφει το απερίγραπτο. Κάθε τόσο στάζει
η γλιτσίνα μοβ λουλούδια. Όταν ήρθαμε μαβιά τσαμπιά κρέμονταν εξωτικά
σταφύλια. Τώρα σιγά-σιγά μαδάει τα λουλούδια της, γέμισε η αυλή ανθάκια.

Στα πόδια μου μια γάτα τρίβεται και ζητά. Έχει μια ουρά τεράστια. Χρώμα και
ουρά σαν κλεμμένη από αλεπού. Περιμένει τον μεζέ της. Ο κύριος Ρουσόπουλος
εκπρόσωπος και κυβερνητικός (πια), εξηγεί ευγενικά το συνταγματικό δικαίωμα
στη διαδήλωση, (γάτα η αλεπού), αλλά και το αίσθημα φιλοξενίας που πρέπει να
μας διέπει ως προς τη φίλη χώρα. Εμένα χρόνια τώρα με φιλοξενεί η Ξένια.
Εκείθεν και το Φιλο-Ξένια. Τρίβει στα δάχτυλα η Μαρία δυο φυλλαράκια απ’ τη
λουίζα. Μια φίλη απ’ την Αθήνα και στο χωριό γειτόνισσα: «H λουίζα είναι το
λέμον-γκρας που όλο διαβάζουμε στις συνταγές. H λουίζα». Κάποιος φωνάζει στις
ειδήσεις. Φωνή βραχνή κλαμένη: «Ορίστε καμαρώστε τους. Οι αστυνομικοί μας.
Περνάγανε, μας σπάζανε οι άλλοι τις βιτρίνες, όλα τα πήρανε, πλιάτσικο, και τα
καμάρια μας τους καμαρώνανε».

Σηκώνομαι, βάζω λουίζα στο φαγητό αντί για δυόσμο. Ένα σύννεφο σκέπασε τον
ήλιο, η αυλή στο άλλο φως, αγνώριστη. Κάνω να μπω μέσα μην έχω κάνει λάθος.
Πού μέσα; Μέσα ανοίξανε και τη δική μας συσκευή. Ανέβηκε πάλι το πετρέλαιο μας
πήρε η μπόχα απ’ τα μούτρα. Στο Ιράν μιλάει ένας υπουργός αγγλικά, μεταφράζει
κάποια φωνή ιταλικά και εμείς διαβάζουμε από κάτω ελληνικά. Τα λουλούδια στο
βαζάκι θέλει το νερό τους άλλαγμα. Πρέπει να φτιάξω τη βαλίτσα. Αρχίζω σήμερα
παράσταση. Τι να τα κάνω τα λουλούδια εδώ στο σπίτι μόνα τους πόσο ν’
αντέξουν; Να τα δώσω στον Φώτη τόσα λουλούδια έχουν εδώ, τα δικά μου
περιμένανε; Θα με πάρει στο ψιλό. Πάλι να τα πάρω στο ταξίδι; θα μου
μαραθούνε. Οι άλλοι θέλουνε πριν φύγουμε να περάσουμε απ’ τη Μακρινίτσα να
δούμε το σπίτι της Έλενας. Στο καφενείο μαζί με τον Θεόφιλο μια συσκευή
δείχνει την Ντόρα να μοιράζει κατεψυγμένα χαμόγελα στην Αμερικανίδα ομόλογό
της. Ώρα να τα μαζεύουμε. Πήλιο – Αθήνα τρεις ώρες δρόμο. Τελικά δεν απέχει
πολύ η Μακρι-νίτσα από την Κοντο-λίζα.