«Eλληνική ιστορία ίσον γλώσσα»

Μια ένδειξη της αδιάλειπτης συνέχειας της ελληνικής ιστορίας, κατά τον ιστορικό Μορίς Σαρτρ, είναι η παρουσία του Γυμνασίου οπουδήποτε υπήρχε ελληνική πόλη (εδώ το Γυμνάσιο της Αρχαίας Μεσσήνης) – ακόμη και στα σύνορα του Αφγανιστάν

«H ιστορία των Ελλήνων είναι η ιστορία της γλώσσας τους που συνεχίζεται μέχρι
σήμερα», λέει ο Μορίς Σαρτρ, καθηγητής της Αρχαίας Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο
της Τουρ και μέλος του Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου της Γαλλίας. «Στη νέα μου
μελέτη δεν θέλησα να γράψω τούτη την ιστορία, αλλά μία σειρά από ανέκδοτα που
επιχειρούν να καταλήξουν σε μία μεγαλύτερη φιλοδοξία: δηλαδή η “μεγάλη
Ιστορία” να γίνει κατανοητή μέσα από τη διαδοχή 43 μικροτέρων, για να δείξουμε
την ενότητα του ελληνικού πολιτισμού μέσα στον χρόνο και τον τόπο».

Ειδικός της ελληνικής και λατινικής επιγραφικής, ο ιστορικός Μορίς Σαρτρ έχει
αναπτύξει το ερευνητικό του έργο σε πολλά βιβλία και έχει αναγνωριστεί ως ένας
από τους σημαντικότερους επιστήμονες στον χώρο του. Στη νέα μελέτη του, με
τίτλο «Ελληνικές ιστορίες», υποστηρίζει τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού
μέσα από γεγονότα της κοινωνικής και της οικονομικής ιστορίας, τα οποία
εξετάζει μέχρι τον 5ο μ.X. αιώνα.

Μία τέτοια ένδειξη συνέχειας της ελληνικής ιστορίας, κατά τον ιστορικό Μορίς
Σαρτρ, είναι η παρουσία του Γυμνασίου όπου υπήρχε ελληνική πόλη. Και μάλιστα
μία από τις πιο απομακρυσμένες ελληνικές πόλεις με Γυμνάσιο βρίσκεται στην
περιοχή Άι Κανούμ, η αρχαία Οξώς, στα σύνορα Αφγανιστάν – Τατζικιστάν. Οι
Έλληνες εμφανίστηκαν εκεί στα τέλη του 4ου π.X. αιώνα και έκτισαν αυτό το
οικοδόμημα για αθλητικές αλλά και πολιτικές δράσεις.

«Εκείνη την εποχή οι Έλληνες δεν ήταν οι μόνοι που ασχολούνταν με τον
αθλητισμό, αλλά πέτυχαν να περάσουν την εντύπωση στον κόσμο, ακόμα και στους
ιστορικούς, ότι εκείνοι επινόησαν τα πάντα, από τον αθλητισμό μέχρι την έννοια
της πόλης. Αυτό δεν είναι αλήθεια, αλλά αποδεικνύει ότι κατείχαν στον μέγιστο
βαθμό το χάρισμα της επικοινωνιακής προβολής. Ωστόσο, ήταν οι μόνοι που
γυμνάζονταν γυμνοί. Το γυμνό σώμα είναι ενδεικτικό στοιχείο της ταυτότητάς
τους. Φυσικά και υπήρχε σε ορισμένες περιπτώσεις η θέα του γυμνού στις
περιοχές της Μεσοποταμίας, της Αιγύπτου, της Ρώμης, αλλά η εξύμνηση του γυμνού
σώματος είναι ιδιαίτερο σημείο του πολιτισμού των Ελλήνων», εξηγεί ο Μορίς
Σαρτρ στο γαλλικό περιοδικό «Le Point».

Υποστηρίζει μάλιστα ότι η πολιτική τού εξοστρακισμού, που συνηθιζόταν στην
Αθήνα μετά τη μάχη του Μαραθώνα, το 488 π.X. και μέχρι το 418, εξυπηρετούσε
τις πολιτικές φατρίες στο να ρυθμίζουν χωρίς βία τις διαμάχες τους για το
ποιος θα έχει δύναμη επιρροής. «Ένας τρόπος πρωτότυπος για να ασκείται η
δημοκρατία που εξαπλωνόταν στην Αθήνα. Ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής και ο Κίμων
ήταν πολιτικοί άνδρες οι οποίοι για ένα διάστημα έμειναν μακριά από τα δημόσια
πράγματα. Οι ψήφοι φαίνεται ότι ήταν προετοιμασμένοι, καθώς έχουν βρεθεί
δεκάδες κομμάτια οστράκων με τα ονόματα αυτών των ανδρών χαραγμένα από το ίδιο
χέρι. Αναμφίβολα τα όστρακα αυτά μοιράζονταν στους πολίτες κατά την είσοδό
τους στην Εκκλησία του Δήμου. Αυτή η καθαρά πολιτική πράξη αντικαταστάθηκε στη
συνέχεια από νομοθετικές διαδικασίες».

Ο Μορίς Σαρτρ αποδεικνύει ότι οι Έλληνες ασκούσαν στους άλλους λαούς την
επιρροή τους και ήταν λιγότερο ανοιχτοί σε μία αντίθετη τακτική. «Ενώ για
παράδειγμα, οι ελληνικές αρχές εξουσίας στη Συρία ελάχιστα επηρεάστηκαν από
τον ιθαγενή πολιτισμό, οι Σύριοι εξελληνίστηκαν σε μεγάλο βαθμό ώστε να μιλάμε
για ελληνο-βουδιστική τέχνη στην Γκαντάρα».