Tέλος νηστείας, αρχές μεταγραφών

Πίσω από τα βεγγαλικά κρύβεται το τέλος της νηστείας. Και αμέσως μετά…
ανοίγει η όρεξη των παραγόντων για να ενισχύσουν τα ρόστερ των ομάδων τους. Τι
ζητούν και πού στοχεύουν; Ποια ήταν «η αχίλλειος πτέρνα» των ισχυρών;

Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ του Σόλιντ μοιάζει με τον δρομέα που έχει αποσπαστεί από τους
διώκτες του. Το ιδιόκτητο γήπεδο του εξασφαλίζει σταθερά έσοδα και οικονομική
αυτάρκεια. H φανέλα αποτελεί μήλον της Έριδος για (υποψήφιους) χορηγούς και η
διοίκηση διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Θέμα προπονητή δεν τίθεται –
αλίμονο, στον Νορβηγό γίνονται όλα τα χατίρια και αν η σεζόν που κλείνει
θεωρείται «διάστημα προσαρμογής», η επόμενη φέρει την ταμπέλα «χρονιά της
κρίσης». Ελάχιστες θέσεις μένουν κενές στο έμψυχο δυναμικό και οι προσθήκες
έγιναν κατά βάση μεσούσης της περιόδου, καθ’ όσον στο Λιμάνι μετά τις γιορτές
είχαν όλο τον χρόνο προκειμένου να ψάχνουν για κατάλληλες λύσεις. H άμυνα
ενισχύθηκε με τους Μπούτινα, Ζεβλάκοφ, ο Νε θα δώσει πνοή στη μεσαία γραμμή
και το τεχνικό επιτελείο με αγωνία αναζητεί κεντρικό μπακ και επιθετικό. Ο
Σίμουνιτς είναι λύση, αλλά ο Σόλιντ διστάζει. Κάτι τα προβλήματα τραυματισμού
του Κροάτη, κάτι το υψηλό κασέ του, αναγκάζουν τον προπονητή να δείχνει
επιφυλακτικός για το αν πρέπει ή όχι να πάρει τέτοιο ρίσκο. Στην επίθεση, ο
Μπόρχα αρέσει και μολονότι το τσεκάρισμα έγινε από κασέτες, η υπόθεση μπορεί
να προχωρήσει. Άρα πάμε για τριπλέτα Τζόλε – Κωνσταντίνου – Μπόρχα; Πιθανόν.
Βέβαιο είναι πως ο Μπαμπαγκίντα μένει, ο Οκκάς βλέπει άλλον έναν επιθετικό να
καταφθάνει στον Πειραιά, ο Τζόρτζεβιτς θεωρείται αμετακίνητος και ο Σόλιντ
οφείλει να φτιάξει καλό… μείγμα για την ευρωπαϊκή υπέρβαση.

ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ της AEK στο παζάρι εξαρτώνται από την κατάκτηση ή όχι της δεύτερης
θέσης. Ας πούμε πως με τη λήξη του πρωταθλήματος ο Ντέμης κερδίζει το δικαίωμα
να διεκδικήσει την είσοδό του στους ομίλους τού Τσάμπιονς Λιγκ. Νωρίτερα –
ασφαλώς – θα έχει ξεδιαλύνει το θέμα του τεχνικού και αργότερα τα υπόλοιπα: η
AEK πάσχει στα άκρα της άμυνας. Φυσικά, ο Γεωργέας αναδείχθηκε πολλές φορές
«πολυτιμότερος παίκτης» στα ματς, απέχει όμως από το να χαρακτηριστεί
παίκτης-κλάση. Αριστερά, η επάνοδος του Τζιωρτζιόπουλου υπήρξε ελπιδοφόρα και
περισσότερες ευκαιρίες για τον Μάλμπασα δεν προβλέπονται. Ακόμη και ενδεχόμενο
απόκτησης κεντρικού μπακ θα προκύψει αν αποχωρήσει ο Τσιρίλο. Και στα χαφ;
Εκεί, ως βαρόμετρο θεωρείται ο Κατσουράνης. H απόδοσή του σε αυτό το
πρωτάθλημα έπεσε (συγκριτικά με την αντίστοιχη περυσινή) και ο διεθνής χαφ δεν
μπορεί να το παίζει πλέον «παιδί για όλες τις δουλειές». Ένας χαφ με
οργανωτικές ικανότητες πρέπει να προστεθεί στη γραμμή και να (απ)ελευθερωθεί
εντελώς ο Λυμπερόπουλος. Όσο για την επίθεση, ο Σοάρες μεγάλωσε, ο Σέζαρ
φαίνεται περισσότερο στις «στημένες μπάλες» και άρα η διοίκηση δικαιολογημένα
θέλει να αποκτηθεί κυνηγός που θα απειλεί άμεσα τα αντίπαλα δίχτυα.

TO ΜΕΓΑΛΟ «αγκάθι» στην Παιανία αφορά την πρόσληψη τεχνικού. Μόνο στις…
αγγελίες δεν έχουν βάλει τις προδιαγραφές που θέλουν να πληροί ο προπονητής.
Όποιον και να βρουν οι αρμόδιοι, καλούνται να ξεκαθαρίσουν ελαφρώς το δυναμικό
της ομάδας. Ο Γκονζάλεζ μόνο με στήριγμα θα ανεβάσει τα στάνταρ του, ακραία
χαφ δεν υπάρχουν και δεν μπορεί να συνεχιστεί το βιολί να τρέχουν στην άμυνα
οι Νίλσον και Σέριτς. Ο Παναθηναϊκός – εκτός όλων των άλλων – φαίνεται
ευάλωτος στο κέντρο της οπισθοφυλακής. Ο Γκούμας ξεχωρίζει μόνο με τις
αμφιλεγόμενες δηλώσεις του στις συνεντεύξεις Τύπου και όχι με την προσφορά του
στον αγωνιστικό χώρο. Και πάνω απ’ όλα, οι διοικητικοί οφείλουν να βρουν
αληθινούς άσους να ανεβάσουν το επίπεδο του Παναθηναϊκού ώστε να διεκδικήσει
τον τίτλο. Χρήματα υπάρχουν. Αν σκεφθούν πόσα γλίτωσαν από τα συμβόλαια των
Μπασινά – Κωνσταντίνου, μπορεί να αποφασίσουν στα σοβαρά να κάνουν επενδύσεις
ουσίας και προοπτικής.