[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΠΟΙΟΣ EXEI εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη; Πάντως όχι το Ελληνικό
Δημόσιο και ό,τι αυτό περιλαμβάνει. ΔΕΚΟ, δήμους και κοινότητες, που μαζί με
τις τράπεζες διεκδικούν την πρωτιά στην εξάντληση των ένδικων μέσων όταν οι
δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν τον αντίδικο. Δηλαδή τον πολίτη, ο οποίος
καταφεύγει στη Δικαιοσύνη αφού αποδειχθούν μάταιες οι προσπάθειες εξεύρεσης
εξωδικαστικής λύσης. Και αφού πεισθεί για το δίκιο του ασφαλώς. Καθώς, ως
γνωστόν, η όποια δικαστική εμπλοκή κοστίζει. Σε χρήμα, χρόνο και ψυχή.

Τα δικαστήρια ουσίας – Πρωτοδικεία και Εφετεία -, εφόσον ο πολίτης είναι σε
θέση να τεκμηριώσει τις αξιώσεις του έναντι του ισχυρού αντιδίκου του, δεν
ορρωδούν προ ουδενός. Με άριστα θεμελιωμένες αποφάσεις, που συχνά στηρίζονται
και στην ερμηνεία του πνεύματος του νόμου – όπως αρμόζει σε κάθε σύγχρονη
κοινωνία δικαίου – αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Τύπος και
ενδιαφερόμενοι θριαμβολογούν, εργατολόγοι (γιατί περί του δικού τους
αντικειμένου πρόκειται συνήθως) εκφράζουν την πεποίθησή τους για το τέλος
της… δουλείας του εργάτη κραδαίνοντας τη δικαστική απόφαση, ενώ όσοι ανήκουν
στην κατηγορία του δικαιωμένου πολίτη, ανακουφισμένοι από την κατάληξη, κάνουν
όνειρα για μια καλύτερη ζωή.

H Δικαιοσύνη μίλησε. Ναι, μίλησε και αποφάνθηκε και, όπως συνηθίζουμε να λέμε,
άνοιξε τον δρόμο. Αλλά ποιος της δίνει σημασία; Ο δημόσιος τομέας,
αδιαφορώντας πλήρως για το κοινό περί δικαίου αίσθημα, ακόμη και για τους
θεσμούς που οφείλει πρώτος να σέβεται, αντιδρά άμεσα. Ως άλλου τύπου
αναρχικός, στήνει οδοφράγματα, ανάβει φωτιές, καίει δικαστικές αποφάσεις. Πώς;
Διά της προσφυγής στο Ανώτατο Δικαστήριο, όπου απαιτεί την αναίρεση των…
αιρετικών απόψεων των δικαστών που τόλμησαν να του αποδώσουν άδικο! Είναι
γεγονός πως τις περισσότερες φορές, εκεί, στα ψηλά, παίρνει το αίμα του πίσω.
Αν και, έστω και χωρίς αποτέλεσμα τον τελευταίο καιρό, ο εισαγγελέας του
Αρείου Πάγου συμφωνεί απόλυτα με το σκεπτικό των δυσάρεστων για το Δημόσιο
αποφάσεων. Όπως συνέβη, για παράδειγμα, με τους συμβασιούχους. Που όλοι – και
πολύ περισσότερο οι εργοδότες τους – αναγνωρίζουν ότι δουλεύουν και συγχρόνως
εξακολουθούν να τους… δουλεύουν. Ας μην εθελοτυφλεί και η Δικαιοσύνη! H
εισήγηση του κ. Δ. Λινού έδειξε τον δρόμο. Ας ανοίξει επιτέλους.