ΣE ΠPΩTO ENIKO Περιμένοντας κάτι καλύτερο

Με μια βαθιά κούραση για τα όσα περάσαμε αυτούς τους μήνες και ακόμα τραβάμε,
στο επίπεδο των σκανδάλων, της οικονομικής στενότητας, των αδιεξόδων και των
καθημερινών προβλημάτων, και με μία ανεπαίσθητη αισιοδοξία για τις μέρες της
πασχαλινής άδειας που έρχονται, ολοκληρώθηκε και αυτή η εβδομάδα.

Την ίδια ώρα, στην Ευρώπη έχει αρχίσει να αλλάζει το σκηνικό. Στην Ιταλία,
έστω και ζόρικα, νίκησε η Κεντροαριστερά, ενώ στη Γαλλία το «όχι σε όλα όσα
εσείς οι κήρυκες της προόδου και της παγκοσμιοποίησης μάς λέτε ότι πρέπει να
κάνουμε» μοιάζει να αναδεικνύεται σε κυρίαρχη τάση. Αλλά και στη χώρα μας
υπάρχει διάχυτη μία ανάγκη που ακόμα δεν έχει γίνει αίτημα, για κάτι νέο. Κάτι
διαφορετικό. Κάτι καλύτερο. Αυτό το «κάτι» ξεπερνάει οτιδήποτε μπορεί να μας
δώσει μια κυβέρνηση ή μια δουλειά. Είναι το πάθος. Είναι το όραμα. Αυτό
ζητάμε. Ένα ιδανικό για το οποίο μπορεί να αξίζει να ζήσουμε και να πεθάνουμε,
σίγουρα πάντως να αγωνιστούμε. Μόνο αυτό το – αόριστο, προς το παρόν –
συλλογικό όραμα μπορεί να μας σώσει από τους εαυτούς μας, από το μέλλον που
έρχεται συννεφιασμένο, και από την Ιστορία. Μόνο μέσα απ’ αυτό θα μπορέσουμε
να ξαναϋπάρξουμε. Συλλογικά. Αλλά και στο προσωπικό επίπεδο. «Γιατί να είσαι
ένα τραγούδι όταν μπορείς να είσαι μια συμφωνία;», τραγουδάνε οι Tim Booth and
the Bad Angels. Γιατί, αλήθεια; Στον δυτικό κόσμο, όσο κι αν έχουν δυσκολέψει
τα πράγματα, έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να επιλέξουμε. Είμαστε ελεύθεροι.
Ελεύθεροι να γίνουμε δέσμιοι, ελεύθεροι να γίνουμε δούλοι ή να ζούμε
ελεύθεροι.

H αλήθεια είναι όμως ότι μπορούμε να φτάσουμε σε αυτήν την κατάσταση μονάχα
εάν «είμαστε ρεαλιστές – απαιτούμε το αδύνατο». Ό,τι δηλαδή πίστευε ο Τσε.
Αλλά με αυτόν τον καιρό να κυριαρχεί θριαμβικά έξω από τα παράθυρά μας και το
Σαββατοκύριακο να απέχει μόλις μία ανάσα, η ανάγκη για αλλαγή παίρνει παράταση
για μία άλλη μέρα.