Tα σταφύλια της οργής

Για την περίφημη οινοπαραγωγική περιοχή του Μπορντό το 2005 ήταν
έτος-σταθμός. Τέλος καλοκαιριού και η μία ημέρα ήταν καλύτερη από την άλλη:
ζεστή και ηλιόλουστη, αλλά όχι πολύ θερμή, επιτρέποντας στους καρπούς να
ωριμάζουν αργά.

Αν και πολλοί οινοπαραγωγοί ετοιμάζονται για το καλύτερο κρασί της ζωής τους,
αρκετοί συνειδητοποιούν ότι μόλις το έχασαν… μέσα από τα χέρια τους.

Οι ειδικοί το είχαν προβλέψει: η σοδειά του 2005 είχε όλες τις προϋποθέσεις με
το μέρος της και θα μπορούσε εύκολα να ανταγωνιστεί άλλες χρονιές-σταθμούς στη
μεταπολεμική ιστορία των βαθυκόκκινων κρασιών του Μπορντό. Ημέρες ζεστές,
νύχτες δροσερές, χωρίς βροχή, βοηθούσαν τους καρπούς των διάσημων αμπελώνων να
συγκρατήσουν τη δύναμη και τη γλυκύτητα του χυμού τους. Οι έμπειροι
οινοπαραγωγοί ήταν υποψιασμένοι: «Υπήρξε μία ημέρα, στα τέλη Αυγούστου,
θυμάμαι, που συνειδητοποίησα ότι θα βλέπαμε κάτι που μπορεί και να μην το
ξαναδούμε στη ζωή μας», λέει ο Ντανιέλ Λος, ο οποίος έχει πείρα 30 ετών. «Ήταν
η τέλεια χρονιά, η χρονιά κατά την οποία όλα πήγαν κατ’ ευχήν. Μπορεί να
αποδεικνυόταν καλύτερη και από εκείνη του 1961 με τις μυθικές σοδειές».

Νέα στάνταρντ

Έμειναν με τη χαρά. Οι οινοπαραγωγοί του Μπορντό ήταν ενθουσιασμένοι από τις καιρικές συνθήκες το 2005. Πολλοί όμως είδαν τη σοδειά τους να καταστρέφεται λόγω της υπερβολικής χρήσης νέων τεχνολογιών

Το 1961 και το 1982 ήταν δύο μόνο από τις χρονιές που έμειναν στην ιστορία του
μεθυστικού κόσμου, μετά το 1950. Ήταν χρονιές που έθεσαν νέα στάνταρτ για την
ωραιότερη και μεγαλύτερη περιοχή παραγωγής κόκκινου κρασιού στον κόσμο. Κάπως
έτσι πίστευαν ότι θα ήταν και το 2005. Και ήταν. Όχι όμως για όλους. Έτσι, αν
και πολλοί αμπελώνες θα αποδώσουν το καλύτερο κρασί του αιώνα, το 25% αυτών
είναι πιθανό να έχει χάσει αυτή τη μοναδική ευκαιρία εξαιτίας των μεθόδων και
της υπερβολικής χρήσης του εξοπλισμού τελευταίας τεχνολογίας.

Αντί να αντιληφθούν οι αμπελουργοί και οι οινοπαραγωγοί ότι έπρεπε να
στηριχτούν στο ένστικτο και τις παραδόσεις τους, στις επί δεκαετίες
δοκιμασμένες μεθόδους τους, χρησιμοποίησαν ευρέως τις σύγχρονες πρακτικές.
Εκτός από τα άλλα λάθη που έκαναν, παρασύρθηκαν και άφησαν τον χυμό σε επαφή
με τη φλύδα του καρπού περισσότερο από το επιτρεπτό διάστημα, με αποτέλεσμα να
δημιουργηθεί εντονότερη και υπερβολική βαριά γεύση. Την περίοδο της ζύμωσης,
για παράδειγμα, τα κουκούτσια και η φλύδα του καρπού ήλθαν σε επαφή με τον
χυμό για πολύ περισσότερο από τρεις εβδομάδες κι έτσι δημιουργήθηκε κρασί με
κολλώδη, γλυκιά γεύση που στο τέλος αφήνει μια πικρή και δυσάρεστα υγρή
αίσθηση.

Μόνο ο χρόνος θα αποδείξει πόσοι γλίτωσαν τελικά από τα λάθη του 2005. Γεγονός
είναι πάντως πως αυτά τα προβλήματα επιτείνουν τη δύσκολη περίοδο που διανύει
το σύνολο των ήδη ταλαιπωρημένων οινοπαραγωγών της Γαλλίας. Με τις τιμές να
βρίσκονται σε καθοδική πορεία, όχι μόνο του κρασιού αλλά και της γης τους, οι
παραγωγοί επιχείρησαν να αναστρέψουν το εναντίον τους κλίμα. Προσπάθησαν ακόμη
και να διαθέσουν λιγότερες φιάλες στην αγορά, ώστε να ενισχυθούν οι τιμές.
Μάταια όμως. Οι τιμές παρέμειναν πεισματικά χαμηλές. Σύμφωνα με τους
παραγωγούς, η μέση τιμή που προσφέρουν οι έμποροι για το βαρέλι είναι 830
ευρώ, η οποία δεν καλύπτει τα έξοδα της παραγωγής του.

Οι δύο χρονιές- σταθμοί

1961: Ήταν η σοδειά που άλλαξε το Μπορντό. Πουλήθηκε ιδιαίτερα στις
Ηνωμένες Πολιτείες και παραμένει μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της
περιοχής. Είναι η χρονιά για την οποία οι κριτικοί έγραψαν ενθουσιασμένοι:
«1961 – μια εξαιρετική χρονιά. Περιορισμένη ποσότητα κρασιού, όμως έξοχο. Βαθύ
και έντονο ρουμπινί χρώμα. Ένα σύνθετο μπουκέτο κρυσταλλοποιημένων αρωμάτων.
Ένα μνημειώδες, μεγάλο κρασί…».

1982: Αν και έχει μείνει στην ιστορία ως μία από τις πολύ καλές
σοδειές, δεν συμφωνούν όλοι οι ειδικοί ότι συγκαταλέγεται στις σημαντικότερες
όλων των εποχών. Ο πολύ ζεστός καιρός έκανε τον καρπό υπερβολικά γλυκό και
ταυτόχρονα τού αφαίρεσε οξύτητα, περισσότερο απ’ ό,τι έπρεπε. Είναι
αδιαμφισβήτητο όμως ότι ήταν μια από τις ωραίες σοδειές του Μπορντό, στην
καλλιέργεια της οποίας αξιοποιήθηκαν και σύγχρονες μέθοδοι οινοπαραγωγής.

Μια βιομηχανία σε πτώση

* H ΤΙΜΗ ΕΚΤΑΣΗΣ 10.000 τετρ. μέτρων για καλλιέργεια αμπέλου στο
Μπορντό έπεσε από τα 40.000 ευρώ – όπως είχε διαμορφωθεί στα τέλη της
δεκαετίας του 1990 – στα 20.000 ευρώ σήμερα.

* ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ τους 14.000 αμπελώνες τής περιοχής έχουν τεθεί προς πώληση
τα τελευταία 20 χρόνια, λόγω της αυξημένης φορολογίας.

* TO 19% TOY ΚΡΑΣΙΟΥ που πωλείται στη Βρετανία είναι γαλλικό. Το
αντίστοιχο ποσοστό πριν από 10 χρόνια ήταν 45%. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι
πωλήσεις του γαλλικού κρασιού διαμορφώνονται στο 14%, ενώ πριν από 10 χρόνια
ήταν 26%.

* H ΓΑΛΛΙΚΗ κυβέρνηση απέσπασε πέρυσι την έγκριση των Βρυξελλών για την
απόσταξη 150 δισεκατομμυρίων λίτρων κρασιού που δεν είχε πωληθεί.

©The Times, 2006