Έσκαψε μόνος τον λάκκο του

Έως το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Μαΐου θα πρέπει να περιμένει ο Ρομάνο
Πρόντι προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση, αφού δεν έπεισε τον απερχόμενο
πρόεδρο Τσάμπι να του αναθέσει άμεσα την εντολή. Την ίδια ώρα, στο στρατόπεδο
των ηττημένων, ο Μπερλουσκόνι το… φυσάει και δεν κρυώνει για τον εκλογικό
νόμο που ο ίδιος ψήφισε!

Σύλβιο Μπερλουσκόνι. Πριν από 5 μήνες τροποποίησε το εκλογικό σύστημα, όπως αποδείχθηκε, εις βάρος του

«Επόμενη ερώτηση». Αυτή την απάντηση έδωσε ο συνήθως λαλίστατος Καβαλιέρε όταν
ρωτήθηκε αν έχει μετανιώσει επειδή τροποποίησε, προ πέντε μηνών, το ιταλικό
εκλογικό σύστημα. Σύμφωνα με τους αναλυτές, πάντως, ο επικεφαλής του
κεντροδεξιού Οίκου των Ελευθεριών έσκαψε μόνος τον… λάκκο του. «Οι
μαθητευόμενοι μάγοι έπεσαν θύματα των ίδιων τους των πειραμάτων», δήλωσε
χαρακτηριστικά ο Πάολο Αρμαρόλι, Ιταλός καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου. «Αν
ίσχυε ακόμα ο παλιός εκλογικός νόμος, η Κεντροδεξιά θα είχε κερδίσει και στα
δύο Σώματα του Κοινοβουλίου».

Απλή αναλογική

Με βάση τον νέο νόμο, που βασίζεται στην απλή αναλογική, ο συνασπισμός που
αποσπά πανεθνικά τις περισσότερες ψήφους κερδίζει αυτόματα και την απόλυτη
πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή. Παρότι λοιπόν η κεντροαριστερή Ένωση απέσπασε
μόλις 25.000 ψήφους περισσότερες, εξασφάλισε 348 έδρες έναντι 281 του Οίκου
των Ελευθεριών. H ίδια αρχή ισχύει και στη Γερουσία – εδώ όμως ο καταμερισμός
των εδρών γίνεται με βάση τις επιδόσεις σε επίπεδο περιφέρειας, και όσο
περισσότερους κατοίκους διαθέτει μια περιφέρεια τόσο σημαντικότερο είναι το
«πριμ». Παρότι λοιπόν η Ένωση απέσπασε πανεθνικά λιγότερους ψήφους από ό,τι ο
Οίκος των Ελευθεριών, κατάφερε κερδίζοντας (μάλλον απρόσμενα) τις τέσσερις
έδρες της Καμπανίας και τέσσερις από τις έξι έδρες που ψηφίζουν οι Ιταλοί του
εξωτερικού, να φτάσει στην πλειοψηφία των 158 εδρών, έναντι 156 υπέρ του
κεντροδεξιού συνασπισμού.

Δικαιολογημένη λοιπόν η «πληρωμένη» απάντηση του Πρόντι στους λεονταρισμούς
του Καβαλιέρε ότι αυτός «νίκησε αριθμητικά»: «Αυτόν τον νόμο, αυτός τον
θέλησε».

Μη μπορώντας να κάνει επί του παρόντος κάτι άλλο, ο Μπερλουσκόνι προσπαθεί να
προκαλέσει όσο μεγαλύτερη αναστάτωση γίνεται. Δεν αναγνωρίζει τη νίκη του
Πρόντι, μιλά για «ανωμαλίες» στην καταμέτρηση των ψήφων του εξωτερικού, ζητεί
ανακαταμέτρηση περίπου 80.000 ψήφων, προτείνει «μεγάλο συνασπισμό», στα
πρότυπα της Γερμανίας, χωρίς καν να έχει ενημερώσει σχετικά τους εταίρους
του… και είναι βέβαιο πως θα «αξιοποιήσει» στο έπακρο τις πέντε κάλπες που
ανακαλύφθηκαν χθες, γεμάτες ψηφοδέλτια, μέσα σε έναν κάδο απορριμμάτων στη
Ρώμη. Ο Καβαλιέρε όμως προκαλεί και με άλλους τρόπους: ο υπουργός Δικαιοσύνης
του, Ρομπέρτο Καστέλι, αρνήθηκε χθες να διαβιβάσει στις ΗΠΑ ένα εισαγγελικό
αίτημα για τη σύλληψη και την απέλαση 22 Αμερικανών που φέρονται να είναι μέλη
της CIA και κατηγορούνται ότι είχαν απαγάγει έναν Αιγύπτιο κληρικό από το
Μιλάνο το 2003. Παλαιότερα, ο Καστέλι είχε αποκαλέσει τον αρμόδιο εισαγγελέα
του Μιλάνου «αντιαμερικανό»… Μάλλον δεν είναι τυχαίο και άσχετο το γεγονός
ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα αναγνωρίσει νικητή στις ιταλικές εκλογές παρά
δηλώνουν ότι «παρακολουθούν προσεκτικά τα αποτελέσματα».

Ο Προφεσόρε πήρε… μπρος

Ο ΠΡΟΝΤΙ έλαβε χθες τηλεφωνικά και τα συγχαρητήρια του Γάλλου προέδρου.
Παρότι θα πρέπει να περιμένει την εκλογή νέου προέδρου για να σχηματίσει
κυβέρνηση, ο κεντροαριστερός ηγέτης έχει ήδη αρχίσει σχετικές συνομιλίες με
τους (πολυάριθμους και ετερόκλητους) εταίρους του. Και επιβεβαιώνει καθημερινά
τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του: χθες επεσήμανε ότι προσβλέπει σε μια ισχυρή
συμμαχία με τη Γαλλία. Παράλληλα, κάλεσε τον Σιράκ να δώσει νέα ώθηση στην
ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Τίποτε από όλα αυτά όμως δεν σημαίνει ότι ο Προφεσόρε
έχει εύκολο έργο μπροστά του – αντιθέτως. Ακόμα και οι ιταλικές εφημερίδες που
τον στήριξαν και τον στηρίζουν, όπως η «Corriere della Sera» και η
«Repubblica», επισημαίνουν τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει, με πρώτη και
κύρια «να “μιλήσει” στη χώρα, σε ολόκληρη τη χώρα»…

ΠΟΛΛΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑΝ NA ΚΥΒΕΡΝΗΣΟΥΝ ME ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Για μια χούφτα ψήφους, από τον Κέννεντυ έως τον Χέλμουτ Κολ

Ο ΟΥΙΝΣΤΟΝ ΤΣΟΡΤΣΙΛ, ο Μεναχέμ Μπέγκιν και ο Χέλμουτ Κολ από τους
συντηρητικούς. Ο Τζων Κέννεντυ, ο Φρανσουά Μιτεράν και ο Γκέρχαρντ Σρέντερ από
τους προοδευτικούς. H ιστορία του δυτικού κόσμου βρίθει πολιτικών ηγετών που
τα κατάφεραν να κυβερνήσουν με λίγες ψήφους παραπάνω, με πλειοψηφίες πέντε,
τριών, δύο ή ακόμη και μίας έδρας.

Σε καμιά περίπτωση αυτό δεν εμπόδισε τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις να
εγγυηθούν την πολιτική σταθερότητα και να αναλάβουν την ευθύνη ιστορικών
επιλογών.

Για να νικήσει κάποιος στις εκλογές και να κυβερνήσει, αρκεί η νομιμοποίηση
της μίας ψήφου παραπάνω, έλεγε ο Ουίνστον Τσόρτσιλ – και αυτό ήταν ένα από τα
πιο προσφιλή αποφθέγματά του. Ο πολιτικός που νίκησε τον Χίτλερ, αφού έμεινε
έξι χρόνια στην αντιπολίτευση μετά το τέλος του B’ Παγκοσμίου Πολέμου,
επέστρεψε στην εξουσία το 1951. Το κόμμα του, οι Συντηρητικοί, σχημάτισε
κυβέρνηση με 17 έδρες διαφορά, αλλά οι Εργατικοί είχαν αποσπάσει περισσότερες
ψήφους. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι το 1955 η βρετανική κυβέρνηση κατόρθωσε να σταθεί
επάξια στο πλευρό των ΗΠΑ, στον Ψυχρό Πόλεμο.

Ο Τζων Κέννεντυ εξελέγη πρόεδρος με διαφορά μόλις 0,2% στις ψήφους. Οι
Ρεπουμπλικάνοι ζήτησαν και πέτυχαν ανακαταμέτρηση. Ως αποτέλεσμα, έχασαν και
τη Χαβάη και ο Κέννεντυ κυβέρνησε μέχρι τον θάνατό του το 1963.

Το 1969, ο Σοσιαλδημοκράτης Βίλι Μπραντ σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού με
τους Ελεύθερους Δημοκράτες με πλειοψηφία μόλις 6 εδρών. Αυτό όμως δεν τον
εμπόδισε να υπογράψει την ιστορική συμφωνία για την αμοιβαία αναγνώριση των
δύο Γερμανιών.

Από το 1988 έως το 1993, ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν ήταν υποχρεωμένος
να αλλάζει πρωθυπουργό συνεχώς λόγω ισχνής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας: από
τον Ροκάρ και την Κρεσόν μέχρι τον Μπερεγκοβουά.

Ο Χέλμουτ Κολ κυβερνούσε από το 1994 έως το 1998 με την Άνω Βουλή στα χέρια
των Σοσιαλδημοκρατών. Και όμως, εκείνη την περίοδο άφησε τη σφραγίδα του στην
ευρωπαϊκή πολιτική και νομισματική ενοποίηση και στο διάλογο με τη Μόσχα.

Το 2000, ο Τζορτζ Μπους έγινε πρόεδρος χάρη σε 537 ψήφους της Φλόριντας
(μολονότι σε όλη τη χώρα είχε λάβει μισό εκατομμύριο ψήφους λιγότερες από τον
Αλ Γκορ).