Όλα τα σφάζει, όλα τα Mπερλουσκώνει

Βλέπω τις τελευταίες μέρες τις εκλογές (ελλείψει δικών μας) στην Ιταλία. Το
«βλέπω» έχει με τον καιρό καταργήσει το «διαβάζω». Επιβεβαιώνω δηλαδή και γω
αυτό που καθ’ υπερβολήν έλεγα κάποτε όταν ήμουν του «μουσικού»: «Το διάβασα
στην τηλεόραση». Πού να το φανταζόμουνα ότι η υπερβολή και η εφιαλτική
φαντασίωση θα γίνει κάποια μέρα η πραγματικότης μου. «Βλέπω» λοιπόν στις
εφημερίδες «διαβάζω» στην τηλεόραση όλες τις προετοιμασίες αλλά και τα αμήχανα
αποτελέσματα των εκλογών της Ιταλίας.

Άρχισαν πολύ πριν βέβαια. Πότε ήτανε; Έναν χρόνο; Ενάμιση; Πήγε ο κύριος
Μπερλουσκόνι και του κάνανε τα μούτρα τσίτα. Μετά του φυτέψανε μαλλιά. Τα
πέρασε ένα χέρι χρώμα, το κόκκινο το σκούρο, της Παπαρίζου, στο πιο αραιό του
όμως, πιο see through ν’ αερίζεται ο εγκέφαλος. Του ξεσακουλιάσανε και τα
μάτια, του παστώσανε το πρόσωπο το κεραμιδί, το σκούρο, του ηλιοκαμένου play
boy, του δώσανε κι ένα μικρόφωνο, κι έτοιμος ο show man άρχισε τις κλακέτες
σπαγκάτα πιρουέτες, άνοιξε και το στόμα του. Τι απειλές! Τι εγώ είμαι εγώ, κι
όποιοι δεν με ψηφίσετε, θα ψηφίσετε «αρχίδια» (είναι μια νέα προσφορά των
συντηρητικών κομμάτων στο σαβουάρ φερ όπου ρίξαμε κι εμείς τον οβολόν μας σε
φοιτητικό όμως εκλογικό πνεύμα με τους φοιτητάς της N.Δ. να άδουν «Βουλγαράκη
Βουλγαράκη γάμησε τον πούστη τον Γιωργάκη» και τον υπουργό Πολιτισμού με άσπρο
πουκάμισο, τζιν πανταλόνι και σπορτίβο χαμόγελο, πάνω κάτω τα χεράκια –
χερούκλες κατ’ άλλους – σε διάσταση έκταση, να ενθαρρύνει και αμέσως μετά να
διαψεύδει με το γνωστό «δεν ήμουνα, δεν άκουγα, δεν ξέρω»).

Κι επιστρέφουμε στον Σίλβιο. Όποιος τον έβλεπε προεκλογικά τον θεωρούσε έναν
χαμένο καραγκιόζη και μισό. Άκουγες και τους Ιταλούς στον δρόμο στα μαγαζιά
όλοι με μια φωνή «φεύγει» «γλιτώνουμε».

Ο άλλος, ο Πρόντι, με όλη την Κεντροαριστερά στην πλάτη σίγουρος (όπως όλοι
μας άλλωστε) είχε φορέσει το χαμόγελο του νικητή κι ετοιμαζόταν για τον
νικητήριο λόγο. ….

Κι ήρθαν κι οι μέρες των εκλογών όλα τα έξιτ-πολ «νικήσαμε-νικήσαμε», αλλά
ανοίγουν κι οι κάλπες και……… άφωνοι. Τσίμα τσίμα. Με το σταγονόμετρο η
διαφορά.

Τι δεν προσέξαμε; Τι δεν είδαμε; H Μαργιέττα που της τα ‘λεγα: «Τι δεν
προσέξατε; Το λίφτινγκ του Πρόντι δεν προσέξατε. Θα μου πεις δεν φαινόταν και
πολύ. Ήταν ιδεολογικό λίφτινγκ, με λέιζερ τελευταίας τεχνολογίας, γρήγορο
ανώδυνο (προς το παρόν, γιατί το μέλλον δυσοίωνο) με άμεσα αποτελέσματα και
εξοφλούμενο σε πολλές-πολλές καθημερινές δόσεις. Μακροχρόνιες μπορώ να πω,
πάρα πολύ χαμηλές, αλλά με υψηλό υψηλότατο επιτόκιο που όσο και να πληρώνεις,
δεν αποσβένεται ποτέ το κεφάλαιο. Όπως άλλωστε δεν αποσβένεται με μια πολιτική
συνεργασία και το «Κεφάλαιο» του Μαρξ, στο οποίο οι περί τον Πρόντι έχουν
εντρυφήσει, θαυμάσει, αναλύσει, προδώσει, λιβανίσει».

– Μπράβο Μαργιέττα. Έσκισες πάλι. Για πες μου τώρα. Και πού τα κατάλαβε αυτά ο
κόσμος ο απλός κι όχι τόσο σπιρτόζος όπως εσύ όσον αφορά στο πνεύμα;

– A μη μου μιλάς εμένα για κόσμο και απλός λαός και πλειοψηφίες-κούμαρα. Μην
ξεχνάς τον Ίψεν. Θυμάσαι τι λέει στον «Εχθρό του λαού»;

– Να σου πω την αλήθεια δεν θυμάμαι Μαργιέττα. Συγγνώμη δεν θα το ξανακάνω.

– Λέει λοιπόν ο Νορβηγός: «Ποια πλειοψηφία; H πλειοψηφία έδωσε στον Σωκράτη το
κώνειο. H πλειοψηφία σταύρωσε τον Χριστό»…

– Κι εγώ η μειοψηφία θα σε εξαφανίσω Μαργιέττα. Εγώ σε εφηύρα εγώ και θα σε
αποτελειώσω. A να χαθείς από κει. Ανύπαρκτη ε ανύπαρκτη.

… παρά την ολική εξαφάνιση της Μαργιέττας η Ιταλία μπαίνει σε μια περίοδο
πολιτικής αστάθειας που ας ελπίσουμε να μην τραβήξει για πολύ. Μην την
πληρώσουμε και μεις οι διπλανοί…