Πράσινο «σκανδιναβικό σταυρόλεξο» για Γιώργο

Δύο υπόγεια ρεύματα διατρέχουν τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που
απεπέμφθη από τη θέση του συντονιστή Οικονομίας ο Γιώργος Φλωρίδης, μετά τις
δηλώσεις του για το καθεστώς των απολύσεων στις σκανδιναβικές χώρες.

Ο διχασμός έχει να κάνει με δύο επίπεδα – και δεν έχει καμιά σχέση με τη
συμπάθεια ή μη προς το πρόσωπο του πρώην υπουργού:

H μία τάση υποστηρίζει πως, όσο ατυχείς και να υπήρξαν οι δηλώσεις του κ.
Φλωρίδη, θα ήταν λάθος αυτό να οδηγήσει σε παύση της συζήτησης για τις
μεταρρυθμίσεις ή για το μοντέλο οικονομίας που θα πρέπει να υποστηρίξει το
ΠΑΣΟΚ ως κόμμα εξουσίας. Επιπλέον, λένε τα στελέχη που ασπάζονται αυτήν την
άποψη, οι «καρατομήσεις» υπό το κράτος των τηλεοράσεων ουσιαστικά εκφοβίζουν
τα στελέχη και επιβάλλουν τη σιωπή σε μία περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ
αναζητά νέες ιδέες.

Στον αντίποδα αυτής της τάσης βρίσκονται όσοι βλέπουν μπροστά τους τις κάλπες
– τοπικές ή γενικές. Και υποστηρίζουν πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να δίδει
εκλογική μάχη «με ζυμώσεις για σουηδικά μοντέλα ή για καθεστώτα απολύσεων, που
μπορεί να διώξουν πολύτιμες ψήφους». Όσοι ασπάζονται αυτήν την άποψη, τονίζουν
πως αυτό που προέχει είναι η ανάδειξη των αντεργατικών στοιχείων της
κυβερνητικής πολιτικής – και η αναζήτηση «ταυτότητας» μπορεί να περιμένει
τον… καιρό της εξουσίας.

Το… παράδοξο του παραπάνω υπόγειου διχασμού είναι πως θιασώτες τού «να
συζητήσουμε και να μην κρυβόμαστε» είναι σχεδόν όλα τα στελέχη τα οποία έχουν
κάποια αρμοδιότητα για τα οικονομικά. H Άννα Διαμαντοπούλου, ο Μιχάλης
Χρυσοχοΐδης, ο Χρήστος Πρωτόπαπας, ο Θόδωρος Πάγκαλος – ακόμη και η εξαιρετικά
προσεκτική Βάσω Παπανδρέου, η οποία έχει την ευθύνη στο Πολιτικό Συμβούλιο για
το θέμα της οικονομίας, δίδει έμφαση στο «φάουλ» του κ. Φλωρίδη να ερμηνεύσει
τον κ. Παπανδρέου και όχι στην άποψη την οποία εξέφρασε. H ίδια, άλλωστε,
επισημαίνει πως το flexicurity – ο ευρωπαϊκός όρος για τον συνδυασμό της
ευελιξίας στην αγορά εργασίας με την ασφάλεια των εργαζομένων – αποτελεί θέση
του ΠΑΣΟΚ. Και για τους παροικούντες τις Βρυξέλλες είναι γνωστό πως το
flexicurity έχει ως πρότυπο τη Δανία: ελεύθερες απολύσεις, διασφάλιση μέχρι
και 90% του τελευταίου μισθού στον απολυμένο, επανακατάρτιση, υψηλή φορολογία
– ένα μοντέλο που έριξε την ανεργία στη χώρα από το 12% στο 5%.

H… αντίπερα όχθη, που εκπροσωπείται κυρίως από τους Ευάγγελο Βενιζέλο,
Χρήστο Πολυζωγόπουλο και Χρήστο Παπουτσή – και δευτερευόντως από τους κ.κ.
Ρέππα, Παπαχρήστο, Πετσάλνικο, Τσούρα και Καστανίδη – επισημαίνει με κάποια
ειρωνεία πως όσοι θέλγονται από το σκανδιναβικό μοντέλο «κατά σύμπτωση»
διακρίνονται για τους δεσμούς τους με την εποχή Σημίτη, εάν όχι με τον ίδιο
τον πρώην πρωθυπουργό.

Με τα παραπάνω δεδομένα, είναι φανερό πως το… μπαλάκι βρίσκεται στα χέρια
του κ. Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος θα πρέπει να υποδείξει στα στελέχη του πώς
πιστεύει εκείνος ότι πρέπει το κόμμα να αντιμετωπίσει τέτοιου είδους θέματα εν
όψει των δημοτικών και αργότερα των εθνικών εκλογών.