ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Έχετε σκεφτεί ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός παίκτη της Βιλαρεάλ και ενός
της Ρεάλ; Ο πρώτος δεν έχει βίλα αλλά παίζει πραγματική (real) μπάλα, ενώ ο
δεύτερος το ακριβώς αντίστροφο (εντάξει, ξέρω ότι η πρώτη ομάδα προφέρεται
κανονικά «Βιγιαρεάλ», ξέρετε όμως εσείς ότι η πολίχνη την οποία εκπροσωπεί
λέγεται Βίλα-Ρεάλ;). Σημασία έχει ότι η μπάλα πήρε τον τελευταίο καιρό μια
ωραία εκδίκηση: την ώρα που οι πάμπλουτοι «γκαλάκτικος» της «κανονικής» Ρεάλ
άλλαζαν πρόεδρο κι ετοιμάζονταν, για εικοστή πέμπτη φορά τα τελευταία τρία
χρόνια, ν’ αλλάξουν προπονητή και παίκτες, τα «κίτρινα υποβρύχια» της σχεδόν
συνονόματής της προκρίνονταν στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Στην πρώτη τους
απόπειρα. Με μία μόνο ήττα σε δέκα παιχνίδια. Κι αποκλείοντας στη φάση των
οκτώ τη Ρεάλ της Ιταλίας, την Ίντερ των δισεκατομμυρίων, των χιλιάδων
προπονητών και του μισθοφορικού πνεύματος.

Το ότι η άνοδος της Βιγιαρεάλ αποτελεί την τελευταία παραλλαγή του
ποδοσφαιρικού μύθου του Δαβίδ είναι πλέον γνωστό. Όπως και τα βασικά στοιχεία
αυτού του μύθου: η ώς το 1999 απόλυτη ανωνυμία μιας μικρής επαρχιακής
ημι-ερασιτεχνικής ομάδας, τα χρέη, το ετοιμόρροπο γήπεδο των 3.500 θέσεων κι
ύστερα η ανάληψη από ένα τοπικό γόνο προεδρικής (όπως λέμε ποδοσφαιρικής)
οικογένειας (ο ένας αδελφός του υπήρξε πρόεδρος της Βαλένθια, ενώ ο άλλος της
μπασκετικής Παμέσα Βαλένθια), οι πρώτες φιλόδοξες και, τότε, γραφικές δηλώσεις
(«σε λίγο θα παίζουμε στην πρώτη κατηγορία»), η γρήγορη επίτευξη αυτού του
στόχου κι ύστερα το ευρωπαϊκό άνοιγμα -κατάκτηση του Ιντερτότο (να πάλι η
Ίντερ) το 2003 και 2004, ημιτελικά του Ουέφα το 2004 (όπου έχασε, ίσως λόγω
αδελφών, από τη Βαλένθια), τρίτη θέση στο πρωτάθλημα κι έξοδος στο Τσάμπιονς
Λιγκ πέρσι και για φέτος – που ακόμα δεν τέλειωσε – τα είπαμε. Γνωστή αρχίζει
να γίνεται, τώρα με τις επιτυχίες, και η μία όψη της επιτυχημένης συνταγής: ο
συνδυασμός (εύκολος στα λόγια, αλλά πόσοι τον πετυχαίνουν;) οικογενειακού
κλίματος και γενναίων επενδύσεων.

Λίγοι όμως ξέρουν, ή, σ’ έναν κόσμο όπου μετράει μόνο το αποτέλεσμα,
ενδιαφέρονται να μάθουν, την άλλη όψη, την πιο ενδιαφέρουσα, του εγχειρήματος.
Ναι, ο πρόεδρος (οι πρόεδροι;) έβαλε μπόλικο ζεστό χρήμα (που σε καμία πάντως
περίπτωση δεν συγκρίνεται με τα ποσά που διακινούνται στις «μεγάλες» ομάδες
της Ισπανίας), όμως το χρήμα αυτό πήγε κυρίως σε υποδομές: νέο γήπεδο-κλουβί
23.000 θεατών και κυρίως μια ακαδημία νέων παικτών που δίνει ήδη στη Βιγιαρεάλ
περισσότερους διεθνείς κάτω των 16 και από τη Ρεάλ και από τη Μπάρτσα. Κι όσο
για παίκτες, ναι αγοράστηκαν αστέρια, αλλά τι αστέρια. Παίκτες με ταλέντο αλλά
και δίψα, με φιλοδοξίες ομαδικής πάνω από όλα διάκρισης, με διάθεση κάτι ν’
αποδείξουν αλλά μέσα στο γήπεδο κι όχι στις κοινωνικές στήλες των περιοδικών.
Σκέφτομαι τι ικανοποίηση θα’ ναι για τον Ρικέλμε, το καλύτερο ίσως δεκάρι σε
αργή κίνηση όλων των εποχών, που ξανάγινε σημείο ποδοσφαιρικής αναφοράς μέσα
από έναν τόσο ταπεινό σύλλογο. Το γεγονός ότι είναι κι ο αρχηγός μιας
πολυπληθέστατης παροικίας Αργεντίνων μέσα στην ομάδα δεν μπορεί παρά να του
προσθέτει τη χαρά της σύγκρισης με τη βραζιλιανοκρατούμενη άλλη Ρεάλ.