10 + 1 λόγοι για να φύγει ο Σίλβιο Mπερλουσκόνι

Τα ψέματα τελείωσαν. Αύριο και μεθαύριο οι Ιταλοί θα επιλέξουν τη νέα τους
κυβέρνηση. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν την κεντροαριστερή «Ένωση» του Ρομάνο
Πρόντι να προπορεύεται του κεντροδεξιού «Οίκου των Ελευθεριών» του Σίλβιο
Μπερλουσκόνι. H διαφορά όμως δεν είναι μεγάλη. Και ένας στους τέσσερις Ιταλούς
δήλωνε μέχρι την ύστατη στιγμή αναποφάσιστος. Υπάρχει λοιπόν πάντα κίνδυνος να
είναι ο «Καβαλιέρε» αυτός που θα γελάσει τελευταίος. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα
ήταν η καλύτερη για την Ιταλία και την Ευρώπη. Για τους εξής 10+1 λόγους:

1 . Επειδή ο Μπερλουσκόνι εξευτέλισε κάθε έννοια δικαιοσύνης
προκειμένου να αποφύγει ο ίδιος τη φυλακή. Ένας από τους τελευταίους
νόμους που ψήφισε μειώνει στο ήμισυ τον χρόνο παραγραφής για μια σειρά
υποθέσεων απάτης. Ένας άλλος απαγορεύει στους εισαγγελείς να εφεσιβάλουν
εναντίον αθωωτικών αποφάσεων. Όπως γράφει ο Πίτερ Πόφαμ στην εφημερίδα
«Ιντιπέντεντ», αν η Ιταλία είχε ένα στοιχειωδώς λειτουργικό δικαστικό σύστημα,
ο απερχόμενος πρωθυπουργός της θα βρισκόταν χρόνια τώρα πίσω από τα κάγκελα.

2. Επειδή κατέστρεψε την οικονομία της χώρας του, υποτάσσοντάς
την στα συμφέροντα του ιδίου και των επιχειρήσεών του. Πριν από πέντε χρόνια,
υποσχέθηκε ένα «διαρκές οικονομικό θαύμα». Αντ’ αυτού, το εμπορικό έλλειμμα
διογκώθηκε, το χρέος αυξήθηκε, η οικονομία παρέμεινε σχεδόν στάσιμη και η
ανταγωνιστικότητα έπεσε σε επίπεδα Μποτσουάνας! Οι περισσότεροι Ιταλοί θεωρούν
τη σημερινή τους κατάσταση χειρότερη απ’ ό,τι το 2001.

3. Επειδή υπήρξε ρατσιστής, υβριστής και ανιστόρητος. Συνέκρινε τον
Γερμανό ευρωβουλευτή Μάρτιν Σουλτς με φύλακα των ναζιστικών στρατοπέδων,
αποκάλεσε τους ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς «αρχίδια», εξέθεσε
επανειλημμένως τη γυναίκα του δημοσίως και ισχυρίστηκε ότι οι Κινέζοι επί Μάο
έβραζαν μωρά για να τα κάνουν λίπασμα!

4. Επειδή απομάκρυνε όσο μπορούσε τη χώρα του από την Ευρώπη,
ευθυγραμμίζοντάς την με τα συμφέροντα του Μπους. Στην πραγματικότητα, ουδείς
στην Ευρώπη θα στενοχωρηθεί αν χάσει τις εκλογές ­ με εξαίρεση ίσως τον φίλο
του τον Μπλερ και, βέβαια, τον Πούτιν.

5. Επειδή θα συμμαχούσε ακόμα και με τον διάβολο προκειμένου να
επιτύχει αυτό που θέλει. H τελευταία του επιτυχία είναι η συνεργασία με
την Αλεσάντρα Μουσολίνι, τη γυναίκα η οποία δήλωσε απευθυνόμενη στη Βλαντίμιρ
Λουξούρια, την τραβεστί υποψήφια της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης: «Καλύτερα
φασίστας, παρά πούστης».

6. Επειδή μετέτρεψε την πολιτική ζωή σε ένα γιγαντιαίο ριάλιτι.
Ολόκληρη η Ιταλία θυμίζει το Τρούμαν Σόου! Όπως δήλωσε κάποτε, «αν κάτι δεν
είναι στην τηλεόραση, δεν υπάρχει».

7. Επειδή πολεμά τις εφημερίδες που δεν μπορεί να ελέγξει. Δεν
δίστασε να σύρει στα δικαστήρια τον «Economist» (ή «Ecommunist», όπως τον
αποκαλεί) επειδή του άσκησε κριτική. Πολλοί ήταν οι δημοσιογράφοι και κωμικοί
που εξοβελίστηκαν από την ιταλική τηλεόραση, επειδή έθιξαν τον πρωθυπουργό που
ελέγχει το 90% των τηλεοπτικών σταθμών.

8. Επειδή έχει θέσει ακόμα και τη θρησκεία στην υπηρεσία του
συμφέροντός του. Μόλις προχθές κάλεσε τους καθολικούς Ιταλούς να μην
ψηφίσουν Κεντροαριστερά «γιατί περιφρονεί την οικογένεια, που για μας είναι
ιερή και βασίζεται στον γάμο μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άνδρα».

9. Επειδή είναι τόσο αδίστακτος, ώστε έφθασε στο σημείο να
εξαγγείλει ένα μέτρο που μπορεί να του δώσει τη νίκη ­ την κατάργηση του
δημοτικού φόρου για την πρώτη κατοικία, που θα ωφελήσει χιλιάδες ανθρώπους
αλλά θα προκαλέσει ασφυξία σε 8.000 δήμους – στις… καθυστερήσεις του
δεύτερου ντιμπέιτ.

10. Επειδή είναι ψεύτης και λαϊκιστής. Δεν δίστασε να «βάλει»
τον Μπόνο να δηλώσει, σε προπαγανδιστικό του φυλλάδιο, «ευγνώμων» για τα όσα
έχει κάνει υπέρ των φτωχών του κόσμου, προκαλώντας την οργή του καλλιτέχνη.

11. Επειδή είναι δούλος της μιντιακής του εικόνας. Κι άλλοι
κάνουν λίφτινγκ, κι άλλοι κάνουν εμφύτευση μαλλιών, κι άλλοι κυκλοφορούν
μονίμως μαυρισμένοι, κι άλλοι φορούν μέικ απ και τακούνια για να φαίνονται
ψηλότεροι. Όταν όμως κάποιος τα κάνει όλα αυτά μαζί και παράλληλα δηλώνει πως
είναι «ο καλύτερος πολιτικός ηγέτης στην Ευρώπη και τον κόσμο», «ο σωστός
άνθρωπος στη σωστή δουλειά», ένας «Ναπολέων», ένας «Τσώρτσιλ», ένας «Ιησούς
της πολιτικής», τότε η περίπτωση αρχίζει να παρουσιάζει ψυχιατρικό ενδιαφέρον.