ΣE ΠPΩTO ENIKO Στην εποχή των ύβρεων

Είναι η εποχή των ύβρεων. Και δεν εννοώ μόνο τα εξοργιστικά «μαργαριτάρια» του
Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι ούτε τις ύβρεις που ακούστηκαν σε
φοιτητική κομματική συγκέντρωση στην Θεσσαλονίκη, στην οποία παρευρισκόταν
υπουργός. Παντού υπάρχει άμβλυνση όχι μόνο της αισθητικής και της ευγένειας,
αλλά ακόμα και της εύθραυστης «λεπτότητας» των συναισθημάτων, των σκέψεων και
των αισθήσεων που κάνουν τη ζωή μας κάτι περισσότερο από απλή επιβίωση.

Αρχικά, μου προκάλεσε εντύπωση το γεγονός ότι ήταν κυρίως οι άνδρες εκείνοι
που έμειναν άναυδοι με τις ύβρεις που ακούγονται τις τελευταίες ημέρες, οι
οποίες πιστοποιούν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο την κατρακύλα του πολιτικού
επιπέδου μας. Γρήγορα όμως κατάλαβα γιατί: οι γυναίκες έχουμε συνηθίσει να
βιώνουμε την κατρακύλα στην καθημερινότητά μας, αδυνατώντας να την
αναπαράγουμε. Έχουμε συνηθίσει να δεχόμαστε ως πειράγματα τις ύβρεις. Έχουμε
μάθει στον εαυτό μας να μην εξοργίζεται όταν συνειδητοποιούμε πως μας
αντιμετωπίζουν σαν κρέας που όσο είναι φρέσκο και καλά προβεβλημένο, «αξίζει».
Φυσικά, αυτή η υποτιμητική αντιμετώπισή μας από τους άνδρες αλλά και από όλο
το «σύστημα», συνήθως καλύπτεται από ένα διάφανο πέπλο, είτε «φιλικού
ενδιαφέροντος» είτε «πλάκας». Όλες όμως ξέρουμε την ουσία που υποκρύπτεται και
έχουμε μάθει να προσαρμόζουμε τη ζωή μας ανάλογα. Όσο και να προσποιούμαστε
πως έχουμε συμβιβαστεί με την πραγματικότητα, η αλήθεια είναι πως η ζωή μας
και οι σχέσεις μας δηλητηριάζονται από αυτή την «ουσία των πραγμάτων», η οποία
διαφθείρει ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που μας κάνουν να διαφέρουμε από τα
αγρίμια.

Κάπως έτσι συμβαίνει αυτές τις ημέρες και με το πολιτικό μας επίπεδο. Ουδείς
εξ ημών των πολιτών έχει πλέον καμία σπουδαία ιδέα για τους ηγέτες μας. Αλλά
να, η τήρηση στοιχειώδους πολιτικού επιπέδου, τουλάχιστον επισήμως, μας
επιτρέπει να βαυκαλιζόμαστε πως μπορεί να είναι κι αλλιώς τα πράγματα. Πως η
ζωή μας δεν έχει καταντήσει τόσο ανατριχιαστικά απογυμνωμένη, ακόμα και από τα στοιχειώδη.