ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο δεύτερος θάνατος των θεών

Ο εντοιχισμένος «άγιος» των ημερών, στη χάρη του οποίου προστρέχουν κανάλια,
ιατροδικαστές και δεσποτάδες, δεν είναι το μοναδικό σημάδι ότι κάτι δεν πάει
καλά. Τα ίδια κεσάτια αντιμετωπίζει και η Καθολική Εκκλησία. Διαβάζω ότι μόλις
την περασμένη εβδομάδα, ο επίσκοπος Λούρδης εξέπεμψε SOS στο Βατικανό
ξεκαθαρίζοντας πως αν δεν χαλαρώσουν τα περί θαυμάτων κριτήρια, η περίφημη
τοπική Μαντόνα κινδυνεύει να χάσει εντελώς το κύρος της. Ένα θαύμα ανά
δεκαετία δεν μπορεί να θεωρείται σοβαρή απόδοση την ώρα που οι εχθροί της
Εκκλησίας καραδοκούν. Μάλιστα…

Είναι φανερό ότι η χρυσοφόρος Μαντόνα πρέπει κατεπειγόντως να ανασκουμπωθεί.
Απεβίωσε άλλωστε και ο τελευταίος επί γαλλικού εδάφους ιαθείς από τη θεία χάρη
αλλά κι εγώ δεν νιώθω πολύ στα καλά μου, τελευταία.

Πάνε κοντά δεκαπέντε χρόνια από τότε που μεταφέρθηκε στην Αθήνα, για τη
δεύτερη ταφή του, το λείψανο του Νίκου Ζαχαριάδη. Θυμάμαι το πλήθος των
επιστημόνων μαρξιστών που το υποδέχθηκε στο παρεκκλήσι του A’ Νεκροταφείου
Αθηνών και μου σηκώνεται η τρίχα.

Το ίδιο «μεταφυσικά» αισθάνθηκα όταν είδα να αναδύεται από τη γη o Μάο
Τσετούνγκ, κατεψυγμένος και διακοσμημένος με κόκκινα πλαστικά λουλούδια τα
οποία πουλούσαν στην Τιεν Ανμέν οι γνωστοί μας, παμπόνηροι, εξωτικοί
μικροπωλητές παπουτσιών και ευτελών ρούχων.

Δυστυχώς μοιάζουν όλοι τόσο πολύ μεταξύ τους, ώστε δεν έχω καμία απολύτως
πιθανότητα να εντοπίσω εκείνον που, εξερχομένη του Μαυσωλείου, μου πούλησε
πιστοποιητικό με το ονοματεπώνυμό μου στα κινέζικα, ότι ήμουν κι εγώ εκεί και
ότι είδα live τον Μεγάλο Τιμονιέρη.