ΓΗΠEΔOΓPAΦIEΣ

Ένας πραγματικός πόλεμος λαμβάνει χώρα στους κόλπους του ευρωπαϊκού
ποδοσφαίρου αυτόν τον καιρό – ερήμην φυσικά των φιλάθλων. Κι όμως, αφορά την
ψυχή του παιχνιδιού.

«Αντίπαλοι» είναι, από τη μια μεριά, ο επονομαζόμενος όμιλος G14, που
συγκροτείται από 18 (πλέον) κορυφαίες ευρωπαϊκές ομάδες (Ρεάλ, Μάντσεστερ και
λοιπούς συγγενείς μέχρι το Βέλγιο, χωρίς ελληνική εκπροσώπηση) κι από την άλλη
η γνωστή και μη εξαιρετέα UEFA, η επίσημη ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου. Το
γήπεδο του αγώνα είναι τα δικαστήρια και τα πολυτελή γραφεία των δικηγόρων των
Βρυξελλών. Αυτό που διακυβεύεται είναι το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στον
τρόπο με τον οποίον διεξάγονται οι διεθνείς οργανώσεις, σε επίπεδο συλλόγων
αλλά και εθνικών ομάδων· στην ουσία δηλαδή το ποιος και πώς θα εκμεταλλεύεται
οικονομικά την τεράστια εμπορική επιχείρηση που είναι το ποδόσφαιρο. H υπόθεση
άρχισε όταν ο μικρομεσαίος (με έμφαση στο «μικρό») βελγικός σύλλογος Σαρλερουά
αποφάσισε να προσφύγει κατά της UEFA στα δικαστήρια, ζητώντας, σε πρώτο
επίπεδο, τεράστια αποζημίωση για τον τραυματισμό ενός παίκτη του σε διεθνές
φιλικό παιχνίδι της χώρας του και, σε δεύτερο, την άρση του δικαιώματος τής
ομοσπονδίας να υποχρεώνει τις ομάδες να «ελευθερώνουν» τους «υπαλλήλους» τους
για τις υποχρεώσεις των Εθνικών τους. Μυρίζοντας αμέσως το αίμα – δηλαδή το
χρήμα – η νεοσύστατη G14 έσπευσε στο πλευρό της Σαρλερουά, με απώτερο στόχο τη
μείωση της κυριαρχίας της UEFA στο διαμάντι του ποδοσφαιρικού στέμματος, που
δεν είναι άλλο από το Τσάμπιονς Λιγκ. Οι δεκαοκτώ πλούσιοι θέλουν ένα
ποδόσφαιρο με δικούς τους κανόνες, να παίζουν πέντε φορές τον χρόνο η Μπάγιερν
με τη Μίλαν και καμία η Μπάγιερν με τη Μάιντς. Κι επίσης οι παίκτες –
εμπορεύματα των συλλόγων να «δανείζονται» στις Εθνικές τους μόνον όταν θέλουν
αυτοί. Συνδέοντας τους δύο στόχους (η δίκη αρχίζει τη Δευτέρα, αλλά ήδη ο
όμιλος G14 δημοσιοποίησε σε «ανεπίσημο» έγγραφό του σκέψεις για τη σύσταση
μιας Σούπερ Λίγκας μόνο με τα μέλη του), οι πλούσιοι πετούν το γάντι όχι μόνο
στην UEFA, αλλά και σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές ομάδες.

Είναι σαφές ότι αν τυχόν δικαιωνόταν η Σαρλερουά κι έπαιρνε το πάνω χέρι ο
όμιλος G14 (στον οποίο, τότε, θα έσπευδαν να προστεθούν κι όσες άλλες ομάδες
μπορούσαν, έτσι Σωκράτη;), το ποδόσφαιρο θ’ άλλαζε πρόσωπο. H φανέλα της
Εθνικής από περηφάνια θα γινόταν βάρος κι ο νόμος του χρήματος, από
παντοδύναμος, θα γινόταν αποκλειστικός. Καμιά Βιγιαρεάλ δεν θα μπορούσε, όπως
φέτος, να προχωρήσει ώς τους οκτώ του νέου είδους Τσάμπιονς Λιγκ. Κι ακόμα
περισσότερο, καμία Τουν να περάσει στον δεύτερο γύρο ή έστω να νικήσει στον
πρώτο. Και κανένα διεθνές φιλικό παιχνίδι δεν θα ‘χε νόημα (αφού οι καλοί
παίκτες θ’ απουσίαζαν), αλλά και τα επίσημα διεθνή θα ‘χαναν την αίγλη τους
(αφού οι ομάδες θ’ ανάγκαζαν τους παίκτες τους να φυλάγονται). Πάνω απ’ όλα θα
μαχαιρωνόταν η ίδια η ιδέα του ποδοσφαίρου που μπορεί να δώσει χαρά σε λαούς,
υπέρ της ιδέας του ποδοσφαίρου ως αποκλειστικά οικονομικού προϊόντος. Το
πρόβλημα είναι ότι, σε τούτη τη μάχη, από την πλευρά του ορθού βρίσκεται η
διόλου άδολη κι άσπιλη UEFA κι ο διόλου ανύποπτος κύριος Μπλάτερ. Ας ελπίσουμε
ότι οι δικαστές θα βλέπουν μπάλα αλλά δεν θα διαβάζουν αθλητικές εφημερίδες.