ΣE ΠPΩTO ENIKO Δεν προχωράμε άλλο. Mέχρι εδώ ήταν

Κάτι αλλάζει. Το νιώθεις στον αέρα που αναπνέεις, στον αέρα που έρχεται από το
Παρίσι, στο μουρμουρητό του καθενός μας για τη φτώχεια, την ακρίβεια, τη
ληστρική και άδικη για την πλειονότητα του κόσμου οικονομική πολιτική των
κυβερνήσεων, στην οργή των Ευρωπαίων για την πολιτική των ΗΠΑ αλλά και των
ίδιων τους των κυβερνήσεων, σε μία περιρρέουσα ένταση για τη συμπεριφορά και
τις απαιτήσεις των ολίγων οικονομικά πανίσχυρων, που αρχίζει να πλανάται σαν
μαύρο σύννεφο πάνω από την Ευρώπη. Κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει. Έχουμε
αρχίσει να αναγνωρίζουμε αυτά που δεν θέλουμε, έχουμε αρχίσει να λέμε «όχι» σε
ό,τι δεν μας ταιριάζει, σε ό,τι – συνήθως βάσιμα – φοβόμαστε, σε ό,τι
αποδεδειγμένα δεν μας συμφέρει.

Βλέποντας πως καμία πολιτική οντότητα, καμία ιδεολογία ή θέση δεν μας
εξέφραζε, είχαμε φτάσει στην απόγνωση της σιωπής και της απάθειας. Της
απόλυτης μη συμμετοχής και υποταγής στις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις μας και
στους θεσμούς που υπάρχουν για μας. Ήσυχα και παραιτημένα ακούγαμε το πολιτικό
και οικονομικό κατεστημένο και τους διανοούμενους να μας αναμασάνε το παραμύθι
τού «πρέπει να γίνουν θυσίες για το καλό σας». Και το κάναμε. Επί πολύ. Μέχρι
που μία αδιόρατη σταγόνα ξεχείλισε το ποτήρι. Και προκλήθηκαν αλυσιδωτές
εκρήξεις.

Τώρα, πού θα πάει το πράγμα, ουδείς μπορεί να γνωρίζει. Τουλάχιστον όμως θα
είμαστε πιο ελεύθεροι από πριν. Πρόκειται για την ελευθερία του αδιεξόδου, της
απελπισίας; Ίσως, αλλά είναι μία απελπισία που βασίζεται στην άρνησή μας να
γίνουμε κάτι που δεν θέλουμε, να ζήσουμε σε απόλυτη πια αντίθεση με αυτό που
θέλουμε, να σκεφτόμαστε και να αισθανόμαστε αντίθετα με αυτά που νιώθουμε και
στα οποία πιστεύουμε. Δεν προχωρούμε άλλο, λοιπόν. Εδώ σταματάμε. Τώρα πια το
μέλλον θα είναι άδηλο για όλους, όχι μόνο για μας, αλλά και για σας. Μέχρι εδώ
ήταν.