Στέλνουν ισχυρό μήνυμα

Από τα φλεγόμενα γαλλικά προάστια το περασμένο φθινόπωρο μέχρι τις μαζικές
φοιτητικές και μαθητικές διαδηλώσεις, το φάσμα της ανεργίας κυνηγάει τη
γαλλική κυβέρνηση. Όμως, ο νόμος Ντε Βιλπέν δεν θα λύσει το πρόβλημα. Κάποιοι
άλλοι, όπως οι Ισπανοί και οι Δανοί, ήδη εφαρμόζουν πιο επιτυχημένες συνταγές.

Το ξύλο. Αστυνομικοί συλλαμβάνουν διαδηλωτή στο Παρίσι

H Ισπανία είναι η μοναδική χώρα που διαθέτει συμβόλαιο εργασίας παρόμοιο με το
γαλλικό. Όλες οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες στοχεύουν στη συνολική ανεργία. Όμως,
το ισπανικό «διαρκές συμβόλαιο για την προώθηση της εργασίας», που υιοθετήθηκε
το 1997 και παρατάθηκε το 2001, είναι πολύ ευρύτερο από το γαλλικό «συμβόλαιο
πρώτης εργασίας». Επειδή περιλαμβάνει όλες τις ομάδες του πληθυσμού που
επηρεάζονται από την ανεργία: τα άτομα με ειδικές ανάγκες, τις γυναίκες των
άνω των 45 ετών και τους νέους κάτω των 30 ετών. Είναι σίγουρα πιο
γενναιόδωρο, αφού η δοκιμαστική περίοδος για τον εργαζόμενο δεν ξεπερνάει τους
2 μήνες, ενώ στη Γαλλία φτάνει τα 2 χρόνια.

Τα χρήματα

Επίσης, η αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης στα πρώτα 2 χρόνια είναι πολύ
μεγαλύτερη: φτάνει στο 15% του καθαρού μισθού έναντι 8% στη Γαλλία. Όσο για
τους εργοδότες που αποδέχονται αυτά τα συμβόλαια, έχουν έως και 40% απαλλαγή
από το ποσό που τους αναλογεί στις ασφαλιστικές εισφορές στα 2 πρώτα χρόνια
του συμβολαίου.

Τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης προτιμούν προγράμματα που συνδυάζουν την
απασχόληση με την επαγγελματική κατάρτιση (Σουηδία, Αυστρία, Γερμανία, Δανία,
Ιταλία), ενώ άλλες εφαρμόζουν εξειδικευμένα προγράμματα για τους νεαρούς
ανέργους (Βρετανία, Φινλανδία). Όμως, ανάμεσα σε αυτά τα κράτη, το μοντέλο της
Δανίας ξεχωρίζει. Σε αυτή τη χώρα, όπου υπάρχει μακρά παράδοση κοινωνικού
διαλόγου, οι απολύσεις δεν προκαλούν κρίσεις. Αντίθετα, στη Γαλλία οι σχέσεις
εργοδοτών-εργαζομένων είναι συνήθως τεταμένες και καταλήγουν σε «παζάρια». Το
αποτέλεσμα είναι ότι «το 80% των Δανών ανέργων ξαναβρίσκουν εργασία μέσα σε
έξι μήνες, ενώ οι μισοί Γάλλοι άνεργοι είναι άνεργοι μακράς διαρκείας», λέει
στην εφημερίδα «Φιγκαρό» ο Ζαν-Κλοντ Μπαρμπιέ, οικονομολόγος του ινστιτούτου
CNRS. Στη Δανία το 60% των νέων ηλικίας 18-25 ετών έχουν εργασία έναντι μόλις
30% στη Γαλλία. Το 85% των νέων άνω των 22 ετών έχουν απολυτήριο
Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Ισχυρό μήνυμα

Το βέβαιο είναι ότι η αναταραχή στη Γαλλία έχει απήχηση σε όλη την Ευρώπη. «Οι
Γάλλοι μάς στέλνουν ένα πολύ ισχυρό μήνυμα», λέει ένας Ιταλός φοιτητής στην
εφημερίδα «Ρεπούμπλικα», σύμφωνα με την οποία ένας γαλλικός άνεμος φυσάει στην
Ευρώπη. «Οι νέοι είναι άθελά τους πρωταγωνιστές μιας βαθιάς αναδιοργάνωσης της
αγοράς εργασίας, η οποία παρατηρείται στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες»,
σημειώνει σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα. Κατηγορηματικά αντίθετη στον νόμο
Ντε Βιλπέν είναι και οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» της Γερμανίας, σύμφωνα με τους
οποίους ο νόμος θα επιδεινώσει τις διακρίσεις εις βάρος των νέων. Για την
οικονομική εφημερίδα, «οι διαδηλώσεις είναι δικαιολογημένες, επειδή για πρώτη
φορά δεν γίνονται για να υπερασπιστούν προνόμια».

Στη Βρετανία, πάντως, όπου το δίκαιο της εργασίας έχει υποστεί σημαντικά
πλήγματα από την εποχή της Θάτσερ, μεγάλο μέρος του Τύπου – με πρώτο τον
«Εκόνομιστ» – θεωρεί ότι η αγορά εργασίας πρέπει να απελευθερωθεί σε πολύ
μεγαλύτερο βαθμό.

TI ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«Δοκιμαστική περίοδος» δύο μηνών

ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, η «δοκιμαστική περίοδος» κατά την οποία μπορεί ένας
ιδιωτικός υπάλληλος να απολυθεί χωρίς αποζημίωση είναι 2 μήνες. Μετά την
παρέλευση αυτού του διαστήματος, και μέχρι τη συμπλήρωση ενός έτους, η
αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης ανέρχεται σε μισό μηνιαίο μισθό εφ’ όσον έχει
υπάρξει προειδοποίηση έναν μήνα νωρίτερα και σε έναν μισθό αν γίνει χωρίς
προειδοποίηση. Μετά την παρέλευση του έτους και μέχρι τη συμπλήρωση 4 ετών, οι
αντίστοιχες αποζημιώσεις είναι ένας μισθός εφ’ όσον έχει υπάρξει προειδοποίηση
2 μήνες νωρίτερα και 2 μισθοί αν δεν υπάρξει προειδοποίηση.

Για τους δημοσίους υπαλλήλους η αποζημίωση είναι ένας μισθός για χρόνο
υπηρεσίας 1-3 έτη και για τους εργατοτεχνίτες 5 ημερομίσθια για περίοδο έως
ενός έτους και 7 ημερομίσθια για περίοδο έως 2 έτη.

Σε κάθε περίπτωση, η επιχείρηση δεν μπορεί να απολύσει πάνω από 4 υπαλλήλους
τον μήνα εφ’ όσον απασχολεί έως 200 εργαζομένους ή το 3% του προσωπικού της
εφ’ όσον απασχολεί περισσότερους.

Μπρινό Ζιλιάρ

‘ Τα επεισόδια δεν έχουν καμιά σχέση με τις διαδηλώσεις μας» δηλώνει ο
πρόεδρος της φοιτητικής ένωσης Unef, που αριθμεί 29.000 μέλη. Ετών 25, ανήκει
στην αριστερά του Σοσιαλιστικού Κόμματος και συγκρίνεται από μερικούς με τον
Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, ηγέτη του Μάη του ’68. Θεωρεί τις βιαιότητες απολύτως
καταδικαστέες. «Αυτό που με ανησυχεί είναι η προσπάθεια της κυβέρνησης να
εξομοιώσει τους φοιτητές με τους ταραχοποιούς» τονίζει’.