Mια ταινία που έχει ξαναπαιχτεί

ME THN ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ του Συμβολαίου Πρώτης Πρόσληψης (CPE) έχει κανείς
την αίσθηση ότι παρακολουθεί μια ταινία που έχει παιχτεί και ξαναπαιχτεί: μια
ταινία με θέμα τη μεγάλη παρεξήγηση ανάμεσα στη νεολαία και τη Δεξιά. H πλοκή
παραλλάσσεται, αλλά το σενάριο παραμένει το ίδιο. Πριν από έντεκα μήνες, στη
διάρκεια μιας τηλεοπτικής συζήτησης γύρω από το δημοψήφισμα για το
Ευρωσύνταγμα, ο Γάλλος πρόεδρος, που είχε τόσο γοητεύσει τη νεολαία την εποχή
της πρώτης του εκλογής, το 1995, έμοιαζε έτη φωτός μακριά από τους νέους που
του έθεταν ερωτήσεις. Έτσι και τώρα, ο Γάλλος πρωθυπουργός. Επιμένει να
επιβάλει ένα νομοσχέδιο που η κοινή γνώμη απορρίπτει, οι φοιτητές και οι
μαθητές πολεμούν, τα συνδικάτα αρνούνται και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία
στήριξε κατ’ ανάγκην. Ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν θέλει να αποδείξει την
αποφασιστικότητα και την τόλμη του. Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι θα
αναγκαστεί είτε να απαρνηθεί αυτό το νομοσχέδιο είτε να εμπιστευτεί τη
θυμοσοφία του Συνταγματικού Συμβουλίου.