«Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα… Tα έκανα όλα στραβά!»

Είναι θαύμα πώς η Σούζαν Σάραντον στέκεται ακόμη όρθια. Κάτι σαν φυσική
διάδοχος της Βανέσας Ρεντγκρέιβ και της Τζέιν Φόντα, έχει δεχτεί από τους
εχθρούς της περισσότερα πυρά κι από ένα κοπάδι περιστέρια.

«Όχι πόλεμος για πετρέλαιο». H Σάραντον σε διαδήλωση στην Ουάσιπγκτον κατά του πολέμου στο Ιράκ

Όταν δεν είναι οι Ρεπουμπλικάνοι, είναι οι Δημοκρατικοί. Δεν της έχουν
συγχωρέσει ακόμη την απόφασή της να στηρίξει το τρίτο κόμμα του Ραλφ Νέιντερ
στις εκλογές του 2000. Και όταν τα «σκάγια» δεν πετυχαίνουν αυτήν, βρίσκουν
τον σύντροφό της Τιμ Ρόμπινς. Παρ’ όλα αυτά, καθώς πλησιάζουν τα γενέθλιά της
(θα κλείσει τα 60 το φθινόπωρο), η Σούζαν Σάραντον κάθε άλλο παρά αδύναμη
αισθάνεται.

Πέντε φορές υποψήφια για Όσκαρ, τελικά κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού
το 1996 για τον ρόλο της στην ταινία του Ρόμπινς «Θα ζήσω». Ήταν η υπέρτατη
ειρωνεία να κερδίσει το βραβείο για τον ενάρετο ρόλο μιας μοναχής, η ηθοποιός
που είχε κάνει καριέρα παίζοντας ρόλους που καθορίζονταν από τη σεξουαλικότητά
της. Στην ταινία του Λουί Μαλ «H κουκλίτσα της Νέας Ορλεάνης» έπαιζε μια πόρνη
που είχε εγκαταλείψει το παιδί της και στο «Θέλμα και Λουίζ» ενσάρκωνε ένα
φεμινιστικό πρότυπο.

Πρώην μοντέλο, η Σάραντον δείχνει τουλάχιστον δέκα χρόνια νεώτερη από όσο
είναι πραγματικά. Ίσως παίρνει ζωή από τη σχέση της με έναν άνδρα που είναι 12
χρόνια νεώτερός της. H ίδια διαβεβαιώνει πως ποτέ δεν πήρε στα σοβαρά την
εμφάνισή της. «Στα πρώτα μου βήματα έχασα μια δουλειά επειδή τα δόντια μου
ήταν πολύ μικρά» λέει. «Έτσι από νωρίς έμαθα να ζω με την απόρριψη». Με τον
Ρόμπινς γνωρίστηκε σε μια ηλικία που οι περισσότερες ηθοποιοί του Χόλιγουντ
ετοιμάζονται να βγουν στη σύνταξη. «Δεν ξέρω πώς τα κατάφερα» λέει. «Τα έκανα
όλα στραβά».

H οικογένεια. Αν κάτι κρατάει το σύστημα αξιών της ανέπαφο, αυτό είναι
η οικογένειά της. Ζει στη Νέα Υόρκη με τον Ρόμπιν και τους δυο γιους τους
Τζακ, 16 ετών, και Μάιλς 13 ετών, καθώς και με την εικοσάχρονη κόρη της Εύα,
την οποία απέκτησε με τον Ιταλό σκηνοθέτη Φράνκο Αμούρι.

«Είναι δύσκολο για ένα παιδί να μεγαλώνει με διάσημους γονείς» παραδέχεται η
Σούζαν. «Όμως τα παιδιά μου ποτέ δεν ένιωσαν ντροπή όταν έτυχε να με
συλλάβουν. Τους είχα μιλήσει εγκαίρως για όσα έκανα και για όσα θα μπορούσαν
να συμβούν». Το 2003, στην κορύφωση του πολέμου στο Ιράκ, ο Ρόμπινς είχε
απειλήσει δημοσιογράφο της «Ουάσιγκτον Ποστ», όταν αυτός πήρε συνέντευξη από
τη Ρεπουμπλικάνα μητέρα της Σούζαν, η οποία φέρεται να δήλωσε ότι το ζευγάρι
είχε κάνει «πλύση εγκεφάλου» στον γιο τους Τζακ κατά του προέδρου Μπους.
«Πρώτα από όλα δεν ήταν αλήθεια και δεύτερον, ποιον ενδιαφέρει;» λέει η
Σάραντον θυμωμένη. «Έκλαψα. Εξοργίστηκα. Εγώ δεν τα έβαλα με τα κορίτσια τού
Μπους. Ας αφήσουμε τα παιδιά του κόσμου ήσυχα».

Οι περισσότεροι ηθοποιοί σπάνια μιλούν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις και
την ιδιωτική τους ζωή. Με τη Σάραντον συμβαίνει το αντίθετο. Τόσο που
αισθάνεται κανείς τύψεις όταν τη βάζει να μιλήσει για την τελευταία της
ταινία, η οποία είναι απροκάλυπτα απολιτική. Σε σενάριο και σκηνοθεσία του
ηθοποιού Τζον Ταρτούρο, η ταινία «Ρομάντσο και τσιγάρα» είναι ένα μιούζικαλ
για τους εργαζομένους του Νιου Τζέρσεϊ. «Μου θυμίζει τις ταινίες του
Αλμοδόβαρ», λέει η Σάραντον, «με εκείνες τις πολύχρωμες και παράξενες
ονειρικές σκηνές, όπου όλοι είναι παθιασμένοι και στην καρδιά όλων αυτών
βρίσκεται μια πολύ απλή ιστορία».

«Θα μείνω στις ΗΠΑ ώσπου να με πετάξουν έξω»

Στην απονομή των Όσκαρ, τον Μάρτιο του 2003, η Σάραντον περπάτησε στο κόκκινο χαλί δείχνοντας ανοιχτά την αντίθεσή της στον Μπους

Είναι να απορεί κανείς πού βρίσκει καιρό να ασχοληθεί με το ανθρωπιστικό έργο
της. Έχει τιμηθεί από τη Διεθνή Αμνηστία και έχει οριστεί ειδική αντιπρόσωπος
στο Ταμείο του ΟΗΕ για τα παιδιά, έχει αγωνιστεί για τη διάσωση της Αμαζονίας,
για το Κέντρο Συνταγματικών Δικαιωμάτων και το Πράσινο Κόμμα – μεταξύ άλλων.

«Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που τρομάζουν τους ανθρώπους, που η δράση σε
ατομικό επίπεδο είναι πολύ σημαντική» υποστηρίζει. «Σε κάνει να νιώθεις ότι
δεν είσαι ασήμαντος. Είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις το χάος που νιώθεις
να σε συντρίβει». Άραγε πιστεύει ότι θα μπορούσε κάποτε να εγκαταλείψει την
Αμερική; «Την αγαπώ την Αμερική» λέει. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα μπορούσα
να ζήσω κάπου αλλού. Πιστεύω πως θα μείνω εδώ ώσπου να με πετάξουν έξω».