Διαστάσεις Eργασία, τι ανία!

Εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι διαδήλωσαν ξανά προχθές στους δρόμους κατά του
νομοσχεδίου που διευκολύνει την πρόσληψη και απόλυση των νέων. «Όχι στα
συμβόλαια για σκλάβους», φώναζαν. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού.

«Συγγνώμη που σας ενοχλώ, αλλά μήπως θα μπορούσα να δανειστώ λίγη εργασία;» (από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Μια από τις σημαντικότερες, και πιο επίμαχες, αποφάσεις που έλαβε η
σοσιαλιστική κυβέρνηση του Λιονέλ Ζοσπέν ήταν η καθιέρωση του 35ώρου. H μείωση
του εβδομαδιαίου χρόνου εργασίας χωρίς ανάλογη μείωση του μισθού παρουσιάστηκε
μεταξύ άλλων ως ένα μέτρο για την αύξηση του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων
και κατά συνέπεια τη βελτίωση της ποιότητας ζωής τους. Οι σοσιαλιστές δεν
κατάλαβαν όμως ότι αυτό δεν ήταν παρά ένα πρώτο βήμα: λύτρωσαν τους
εργαζομένους από μερικές ώρες εργασίας, αλλά δεν φρόντισαν να κάνουν τις
υπόλοιπες ώρες πιο ενδιαφέρουσες, πιο ελκυστικές, πιο δημιουργικές.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι Γάλλοι ­ και το ίδιο ισχύει σε
όλη την Ευρώπη ­ βαριούνται αφόρητα τη δουλειά τους. Μόνο το 20% των μισθωτών
θεωρούν αυτό που κάνουν χρήσιμο για τη χώρα τους. Και μόνο το 5% πιστεύουν ότι
η καθημερινή τους απασχόληση απορρέει από ένα εσωτερικό πάθος. Τα δύο τρίτα
των εργαζομένων δουλεύουν από υποχρέωση. Οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ότι
μια δουλειά είναι ενδιαφέρουσα μόνον όταν περιλαμβάνει ένα βαθμό ανθρώπινης
επαφής και εξασφαλίζει ένα στοιχειώδη έλεγχο του αντικειμένου. Αλλά οι
κυβερνήσεις και τα συνδικάτα μιλούν με άλλους όρους. Ασχολούνται μόνο με
απολαβές, ώρες εργασίας, προσλήψεις, απολύσεις, συντάξεις. Και χάνουν την
ουσία του προβλήματος.

Οι νέοι που διαδήλωσαν αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία δεν ήθελαν μόνο να
διατρανώσουν την αντίθεσή τους σε ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο, λέει στη
Φιγκαρό ο Βρετανός ιστορικός Τίοντορ Ζέλντιν, που έχει γράψει μεταξύ
άλλων την «Ιστορία των γαλλικών παθών». Οι διαδηλώσεις ήταν και ένα σύμπτωμα
του διευρυνόμενου χάσματος ανάμεσα στον λαό και την ελίτ που τον κυβερνά. Όπως
ένα ζευγάρι έρχεται στα χέρια επειδή δεν μπορεί να επικοινωνήσει, έτσι και οι
Γάλλοι προσφεύγουν στις διαδηλώσεις ως ένα εναλλακτικό είδος διαλόγου. Με τον
τρόπο αυτόν έχουν τουλάχιστον την ικανοποίηση ότι εκφράζουν τη δυσαρέσκειά
τους.

Όταν ερωτώνται για το είδος της δουλειάς που τους εκφράζει, το ένα τρίτο των
νεαρών Γάλλων απαντούν ότι θα ήθελαν να κάνουν κάτι δημιουργικό. Πρότυπό τους
δεν είναι πια ο «ειδικός», αλλά ο καλλιτέχνης. Σε μια εποχή που η πρόσβαση στη
γνώση γίνεται όλο και πιο εύκολη και οι γυναίκες συμμετέχουν όλο και
περισσότερο στην αγορά εργασίας, το ζητούμενο είναι ένα νέο «δικαίωμα στην
εργασία» που εγγυάται την προσωπική ισορροπία, εμπλουτίζει το πνεύμα και κάνει
τους εργαζομένους καλύτερους ανθρώπους. Το μέλλον, λέει ο Ζέλντιν, δεν ανήκει
στην παραγωγή αγαθών, ούτε στην απόκτηση μιας ειδίκευσης ή μιας τεχνικής. Αλλά
στην οικοδόμηση μιας σχέσης.

LINK: http://diastaseis.blogspot.com