Τη μια βραδιά είδα στον «Φούρνο» το εξαίσιο «Φεύγουσα κόρη» της Μίρκας
Γεμεντζάκη με την Ρηνιώ Κυριαζή. Τυχαία το προηγούμενο βράδυ είχα δει στην
τηλεόραση, στην ET1, σε μια καλή εκπομπή του Άρη Σκιαδόπουλου, το «Δρόμοι»,
την Σπουδαία μας της τραγωδίας, την ακαταπόνητη Ασπασία Παπαθανασίου. Με πολλά
αποσπάσματα βίντεο από διάφορες παραστάσεις της - τραγωδίες -, διαφορετικών
εποχών - από ασπρόμαυρα της δεκαετίας του '60 μέχρι χρωματιστά της δεκαετίας
του '80 και του '90: ένας καταρράκτης φωνητικών ρυθμών! H γραμμή Ροντήρη! Της
ερμηνείας μέσω της φωνής. E, λοιπόν, βλέποντας - και ακούγοντας - τη νέα
ηθοποιό κάτι φωτίστηκε μέσα μου. Να που μπορεί να εφαρμοστεί σήμερα αυτή η
γραμμή Ροντήρη και να μην ηχεί βέκια! Και να μεταφέρει συγκίνηση!



... και τα διαμαντάκια



Επιπλέον, η παράσταση αυτή φώτισε μέσα μου και το φαινόμενο Κάλλας. Τι
σημαίνει «τραγουδώ όπερα» και «ερμηνεύω οπερατικό ρόλο» όχι διαχωρίζοντας το
υποκριτικό μέρος αλλά κάνοντάς το να αναβλύσει μέσω της φωνής. Από την άλλη
ξαναθυμήθηκα τι σημαίνει Μίρκα Γεμεντζάκη. Και πόσο ανεκμετάλλευτο και
περιθωριακό έχει μείνει αυτό το κεφάλαιο Γεμεντζάκη. Θυμήθηκα τη δουλειά που
έχει κάνει με την Άννα Κοκκίνου στον «Βιζυηνό». Και τους «Πέρσες» της στο
«Ρόδον». Και - κυρίως - την κορυφαία στιγμή της, την «Φόνισσα» του
Παπαδιαμάντη, μια μνημειώδη ορατοριακή δουλειά που ελάχιστοι είδαμε, που
πέρασε στο ντούκου - σαφώς φταίει και η ίδια - και που δεν καταγράφηκε. Από τα
πολύτιμα που μου έχει χαρίσει το θέατρο, αυτή η «Φεύγουσα κόρη». «Ψώνιο
είσαι;», λέει. «Και τρέχεις να τα δεις όλα;». Ναι, αλλά όταν ανακαλύπτω αυτά
τα διαμαντάκια - δεν είναι πολύς καιρός που «ανακάλυψα» εκείνα τα παιδιά στο
υπόγειο, στους «Κορύβαντες»... - αποζημιώνομαι. Για να αντέξω τους
οποιουσδήποτε «νταβατζήδες» του θεάτρου. «Εμπορικού» τε και «ποιοτικού».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από