ΣE ΠPΩTO ENIKO Όταν δύο κόσμοι συμφιλιώνονται

H πρώτη αντίδραση της παρέας ενηλίκων στην ταινία που τους είχα σύρει, ήταν
από αρνητική έως… φρικαρισμένη: «Κινούμενα σχέδια; Ήρθαμε να δούμε κινούμενα
σχέδια;». H δεύτερη – καθώς κυλούσε το έργο – ήταν πιο χαλαρή. H αισθητική της
ταινίας «H νεκρή νύφη του Τιμ Μπάρτον» τους είχε ήδη κερδίσει. Λίγο μετά, τους
άκουσα να γελούν, να σχολιάζουν μεταξύ τους θετικά και να παρακολουθούν
απορροφημένοι.

Ο κόσμος των ζωντανών σε επαφή με τον κόσμο των νεκρών, αλλά σε ένα τρυφερό
πάρε-δώσε, χωρίς παραψυχολογικές ακρότητες, θρησκευτικές φοβέρες ή σκηνές
τρόμου. Οι «επάνω» – οι εν ζωή – συνομιλούσαν, αγκαλιάζονταν και, σε κάποιες
ξεχωριστές περιπτώσεις, διασκέδαζαν με τους «κάτω». Οι «κάτω» πάλι – αν και με
κινούμενους σκελετούς και συμπαθητικά… σκουλήκια που μιλούσαν – είχαν
αισθήματα, «καρδιά», δάκρυα και γέλια. Είναι πάντα άνθρωποι, που παίζουν
πιάνο, χορεύουν, τραγουδούν, έχουν ηθικούς κώδικες και σοφούς διανοούμενους.

H κοινωνία των ζωντανών πιο συντηρητική και αυστηρή, προσκολλημένη στα
«πρέπει» και τα «μη» της. H άλλη, πιο χαλαρή και… φιλοσοφημένη, χωρίς
κοινωνικές διακρίσεις και περιττές επιφυλάξεις. Μια διαφορετική ματιά στην
«άλλη ζωή», πιο φιλική, με λιγότερο φόβο για τον θάνατο. Αυτός ο προαιώνιος
φόβος του ανθρώπου μαλακώνει, η αγωνία φαίνεται να λιγοστεύει… Οι δυο κόσμοι
συμφιλιώνονται.

Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, ο δυνατός νοτιάς – ο αέρας της νοσταλγίας –
σκόρπισε στον ουρανό τα λουλούδια μιας αμυγδαλιάς. Τα λευκά πέταλα, που
τραμπαλίζονταν αργά μέσα στην απόκοσμη από την ομίχλη ατμόσφαιρα, μάς θύμισαν
για μια στιγμή τις ψυχές των αγαπημένων μας που πέταξαν. Δεν μελαγχολήσαμε,
όμως…