[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΞΕΡΡΑΓΗ ο έντιμος δικαστής. Ο ένας από τους πολλούς δικαστικούς
λειτουργούς που αγωνίζονται υπό αντίξοες, συνήθως, συνθήκες να απονείμουν
Δικαιοσύνη στους πολίτες που προσφεύγουν ή σύρονται στα δικαστήρια. Επί
δεκατέσσερις μήνες τώρα, από την ημέρα που ξέσπασε το σκάνδαλο των
παραδικαστικών κυκλωμάτων, η συντριπτική πλειονότητα αυτού του σκληρά
εργαζόμενου κλάδου τελεί πράγματι υπό ομηρεία. Νιώθουν – το φωνάζουν με κάθε
ευκαιρία – την καχυποψία να διαβρώνει την υπόληψή τους και δεν έχουν δυνάμεις
να αντιδράσουν. Θεωρούν εν πολλοίς υπεύθυνο τον Τύπο. Δεν πρέπει να
αναφερθείτε και σε μας; Ρωτούν με αγανάκτηση. Να πείτε, τέλος πάντων στον
κόσμο, ότι στον χώρο δεν κυριαρχεί η διαφθορά, ότι οι επίορκοι είναι
ελάχιστοι, ότι η Δικαιοσύνη εξακολουθεί να απονέμεται από δικαστές που τιμούν
το λειτούργημα, ότι, ότι, ότι… Όντως, είναι αμέτρητα τα σχετικά με τον
ευαίσθητο αυτό χώρο ζητήματα που θα μπορούσαμε να θίξουμε. Τα υπερφορτωμένα
πινάκια, τον μεγάλο αριθμό υποθέσεων που καλείται να διεκπεραιώσει ο κάθε
δικαστής – με αποτέλεσμα να δουλεύει ακόμη και τις νύχτες στο σπίτι – τα
οργανικά κενά που δεν λένε να γεμίσουν, την πολυνομία και τη συχνή αλλαγή της
νομοθεσίας (ελληνικής και ευρωπαϊκής) που καλείται να παρακολουθεί διαρκώς,
τους καθηλωμένους από το 1996 μισθούς. Δεν το κάνουμε; Το κάνουμε, αλλά όχι
πρώτο θέμα. Ούτε δεύτερο ή τρίτο ή τέταρτο. Γιατί απλούστατα δεν «πουλάει».
Δεν εντυπωσιάζει, αλλά ούτε και ευαισθητοποιεί. Ο καλός δικαστής, αυτός ο
οποίος παλεύει με τις δυσκολίες της δουλειάς που διάλεξε, δεν αποτελεί είδηση.
Έχει και η δημοσιότητα τους δικούς της νόμους. Με εντελώς άλλο περιεχόμενο από
εκείνους που καλούνται να εφαρμόσουν οι δικαστικοί λειτουργοί. Και δεν
κυνηγάει το σύνηθες ή το δεδομένο. Καταδιώκει (αυτό είναι αλήθεια) το σπάνιο,
το περίεργο, το πρωτότυπο, το διαφορετικό. Πώς να το κάνουμε; Αν τα κρούσματα
διαφθοράς στον χώρο της Δικαιοσύνης άφηναν τον Τύπο αδιάφορο, τότε τα πράγματα
θα ήταν ζοφερά. Γιατί αυτομάτως αυτό θα υποδήλωνε πως ο επίορκος δικαστής δεν
αποτελεί είδηση, αλλά κατεστημένο. Όπως πολλά νοσηρά φαινόμενα του δημόσιου
βίου. Δυστυχώς.