H κατάρα του «Πανάρα»

Ο «κοινωνιστής» Πάνος Παναγιωτόπουλος επί μήνες αντιμετωπιζόταν με καχυποψία από Μαξίμου και Οικονομίας που θεωρούσαν ότι «έπαιζε καθυστέρηση» στα εργασιακά. Κάπως έτσι έχασε το χαρτοφυλάκιό του στις 14 Φεβρουαρίου

ME το δεξί μπήκε η κυβέρνηση «Καραμανλής II» στον πολιτικό στίβο. Από
τη μια είναι η συμπεριφορά της πλειοψηφίας στη Βουλή, όπου ο πρόεδρος της
Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας Καραμάριος κωλυσιεργεί απέναντι στο αίτημα της
αντιπολίτευσης να κληθούν οι Αγγέλου και Κορωνιάς. Τούτο δε κατά προφανή
παράβαση του Κανονισμού. Από την άλλη είναι η σύγκρουση της κυβέρνησης με τους
απεργούς στα λιμάνια, με πρωταγωνιστή τον υπουργό Ναυτιλίας Μανώλη
Κεφαλογιάννη. Την πρώτη διετία η κυβέρνηση «Καραμανλής I» έκανε ό,τι μπορούσε
για να αποφύγει το προηγούμενο του 1990-93. Δεν ήθελε να ξυπνήσει τις μνήμες
κοινωνικής αναλγησίας και μετωπικών συγκρούσεων από τη διακυβέρνηση Μητσοτάκη.
Ιδιαίτερα προσεκτικός στο θέμα αυτό ήταν ο Πάνος Παναγιωτόπουλος. Ο πρώην
υπουργός Απασχόλησης κόντεψε να τσακωθεί με όλη την κυβέρνηση για τον περσινό
εορτασμό της Πρωτομαγιάς. Και επί μήνες αντιμετωπιζόταν με καχυποψία από
Μαξίμου και Οικονομίας που θεωρούσαν ότι «έπαιζε καθυστέρηση» στα εργασιακά.
Κάπως έτσι ο «κοινωνιστής» Παναγιωτόπουλος έχασε το χαρτοφυλάκιό του στις 14
Φεβρουαρίου. Πιθανώς, την κυβέρνηση «Καραμανλής II» να βαραίνει η «κατάρα του
Πανάρα», παρ’ ότι ο Παναγιωτόπουλος κατάπιε την πικρία του και δηλώνει
δημοσίως πως στηρίζει τις επιλογές του Πρωθυπουργού.

ΦΥΣΙΚΑ η πολιτική δεν είναι υπόθεση κάρμα. Όλα εξηγούνται ιδεολογικά.
Για ενάμιση χρόνο, το Μέγαρο Μαξίμου εφήρμοζε το θεώρημα της ακινησίας. Αν δεν
είναι εντελώς απαραίτητο να κάνεις κάτι, μην το κάνεις. H ψευδαίσθηση αυτή δεν
μπορούσε να κρατήσει για πολύ. Από πέρσι την άνοιξη, η κυβέρνηση άρχισε να
κάνει κάποια βήματα. Και τα βήματα αυτά δεν είναι, βέβαια, προς την κατεύθυνση
της κοινωνικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, η διακυβέρνηση Καραμανλή πάει
όλο και πιο δεξιά με κινήσεις εις βάρος των εργαζομένων και υπέρ των πάσης
φύσεως εργοδοτών. Μιζάρει πολιτικά στην αναγέννηση του Χρηματιστηρίου και
σιγοψήνει το Ασφαλιστικό. Όλα αυτά έχουν βαφτιστεί «μεταρρυθμίσεις», μια λέξη
με θετικό πρόσημο, ενώ οι σχετικές τοποθετήσεις του Πρωθυπουργού διακρίνονται
για τη γενικολογία τους.

Οι διατυπώσεις όμως δεν κρύβουν για πολύ την ουσία. Οι συντηρητικές πολιτικές
κινήσεις προκάλεσαν αντιδράσεις. Έφεραν δε την N.Δ. αντιμέτωπη με ΣΥΝ και KKE,
δύο κόμματα τα οποία η κυβέρνηση «Καραμανλής I» προσπάθησε να προσεταιρισθεί
με κινήσεις «πολιτικού πολιτισμού» – δηλαδή δημοσίων σχέσεων. H κυβέρνηση
«Καραμανλής II» δεν επέδειξε ιδιαίτερη ευελιξία στον χειρισμό τους. Ο
αυταρχισμός Κεφαλογιάννη στα λιμάνια βρίσκεται στον αντίποδα του στυλ που είχε
ο «κόκκινος Πάνος» στα εργασιακά. Κορυφαίος υπουργός προειδοποίησε το Μαξίμου
πως «αν επιβληθεί επιστράτευση, θα υπάρξει αντίδραση, οπότε θα απαιτηθούν
προσεκτικοί χειρισμοί». Τελικώς, εκλήθησαν τα MAT. Όλα αυτά, ενώ έρχονται
μηνύματα από τις δυτικές συνοικίες της B’ Αθηνών, αλλά και την περιφέρεια για
δυσαρέσκεια προς την N.Δ. και πολιτική μεταστροφή των ασθενέστερων στρωμάτων.
Το κακό για την κυβέρνηση δεν είναι ότι το παζλ του 1990-93 αρχίζει,
κομμάτι-κομμάτι, να ανασχηματίζεται. Είναι ότι οι πρωτοβουλίες που έχει στο
συρτάρι η κυβέρνηση «Καραμανλής II», τόσο στην οικονομία όσο και στα
εργασιακά, είναι δεξιάς κοπής και αντιλαϊκού χαρακτήρα.