Eυρωπαϊκή ενοποίηση… τραπεζών

Προσφορά – μαμούθ, ύψους εννέα δισ. ευρώ, έκανε η ΒΝΡ για τον έλεγχο της BNL. Σε περίπτωση που η εξαγορά ολοκληρωθεί με επιτυχία, θα πρόκειται για την τέταρτη τέτοιου είδους συμφωνία μεταξύ τραπεζικών κολοσσών στην Ευρώπη τα τελευταία τρία χρόνια

H υποβολή προσφοράς από τον γαλλικό τραπεζικό γίγαντα ΒΝΡ Paribas για εξαγορά
του ιταλικού πιστωτικού ιδρύματος Banca Nazionale del Levoro (BNL) δεν
αποτελεί μεμονωμένο γεγονός. Είναι ένα ακόμη σημάδι της προσπάθειας που κάνουν
όλο και περισσότερες ευρωπαϊκές τράπεζες να επεκτείνουν τις δραστηριότητές
τους σε νέες ευρωπαϊκές αγορές, με στόχο να κερδίσουν νέους πελάτες σε χώρες
όπου μέχρι σήμερα δεν είχαν παρουσία. Οι κινήσεις αυτές αλλάζουν τον χάρτη των
τραπεζών στην Ευρώπη.

Προσφορά – μαμούθ

H ΒΝΡ έκανε προσφορά – μαμούθ, ύψους εννέα δισ. ευρώ, για τον έλεγχο της BNL
και, σε περίπτωση που η εξαγορά ολοκληρωθεί με επιτυχία, θα πρόκειται για την
τέταρτη τέτοιου είδους συμφωνία μεταξύ τραπεζικών κολοσσών στην Ευρώπη τα
τελευταία τρία χρόνια. H κίνηση αυτή του γαλλικού τραπεζικού ομίλου, μάλιστα,
εκδηλώθηκε σε μια χρονική στιγμή που παρατηρείται ογκούμενο κύμα εξαγορών και
συγχωνεύσεων στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι στα τέλη Ιανουαρίου η ολλανδική
χαλυβουργία Mittal Steel έκανε προσφορά για την επιθετική εξαγορά μιας από τις
μεγάλες αντιπάλους της, τής Arcelor με έδρα το Λουξεμβούργο.

H προσφορά της Mittal προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στη Γαλλία και το
Λουξεμβούργο, όπου οι πολιτικοί φοβήθηκαν μήπως πραγματοποιηθούν μαζικές
απολύσεις. Στην Ιταλία, όμως, δεν αναμένεται να υπάρξουν τόσο έντονες
αντιδράσεις όσο παλαιότερα. Και αυτό γιατί ο μέχρι πρόσφατα διοικητής της
Τράπεζας της Ιταλίας, Αντόνιο Φάτσιο, μεγάλος πολέμιος ξένων τραπεζών που
εποφθαλμιούσαν ιταλικές τράπεζες, δεν βρίσκεται πια στη θέση αυτή.

Κίνηση ματ

H ΒΝΡ κατάφερε να αποκτήσει σχεδόν τις μισές από τις μετοχές της Banca
Nazionale πραγματοποιώντας μια κίνηση ματ: ένας από τους επίδοξους μνηστήρες
της Banca Nazionale, ο ιταλικός όμιλος Unipol, συμφώνησε να πουλήσει το δικό
του μερίδιο στην ΒΝΡ, όταν η Τράπεζα της Ιταλίας έβαλε «φρένο» στην προσπάθεια
της Unipol να αποκτήσει την BNL.

Οι μεγάλες συμφωνίες

H προσπάθεια αυτή της ΒΝΡ είναι χαρακτηριστική των ζυμώσεων που συντελούνται
στον τραπεζικό κλάδο αυτό το διάστημα. Μέσα στο 2005 πραγματοποιήθηκαν
διατραπεζικές συμφωνίες – μαμούθ, καθώς πιστωτικά ιδρύματα από μια ευρωπαϊκή
χώρα χτύπησαν την πόρτα τραπεζών από άλλη. Έτσι, η γερμανική Bayerische Hypo
und Vereinsbank εξαγοράστηκε από την UniCredit έναντι 22,3 δισ. δολαρίων.
Πρόκειται για τη μεγαλύτερη συμφωνία που έχει καταγραφεί μεταξύ δύο ευρωπαϊκών
τραπεζών από το 1995. H δεύτερη μεγαλύτερη συμφωνία ευρωπαϊκών τραπεζών μετά
το 1995 πραγματοποιήθηκε το 2004. Τότε είχε ανακοινωθεί η εξαγορά της
βρετανικής Abbey National από την ισπανική Banco Santander Central Hispano,
έναντι 16,7 δισ. δολαρίων. H Banco Santander εξαγόρασε την Abbey όταν η
τελευταία ανακοίνωσε ζημίες.

Μέχρι στιγμής οι τέσσερις μεγαλύτερες ιταλικές τράπεζες φαίνεται να είναι
«ασφαλείς» έναντι μιας ενδεχόμενης εξαγοράς. H Banca Intesa, η Sanpaolo ΙΜΙ
και η Capitalia είναι προστατευμένες από συμφωνίες διακράτησης μετοχών που
έχουν κάνει οι μέτοχοί τους, ενώ η IniCredit είναι τόσο μεγάλη, που δεν
μπορούν να την εξαγοράσουν παρά ελάχιστοι τραπεζικοί κολοσσοί της Ευρώπης.

Στόχοι εξαγοράς

Άλλες τράπεζες, όπως η ΑΒΝ Amro και η αυστριακή Erste, που φοβήθηκαν ότι
μπορεί να αποτελέσουν στόχους εξαγοράς, πέρασαν στην επίθεση εξαγοράζοντας οι
ίδιες κάποιους από τους αντιπάλους τους. Τράπεζες που μπορεί να αποτελέσουν
στόχους εξαγοράς υπάρχουν ακόμη στη Γερμανία, όπου η χαμηλή οικονομική
ανάπτυξη έχει πλήξει πολλές επιχειρήσεις. Ανάμεσα στις τράπεζες που θα
μπορούσαν να αποτελέσουν στόχο εξαγοράς, είναι, σύμφωνα με τον διεθνή οίκο
αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας Fitch, η Bankgesellschaft Berlin και η
Commerzbank.

Οσμή κέρδους

Στόχος των τραπεζών που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν πιστωτικά ιδρύματα σε
άλλες ευρωπαϊκές χώρες είναι να μπουν σε αγορές στις οποίες τα περιθώρια
κέρδους είναι μεγαλύτερα. Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ιταλία οι προμήθειες που
χρεώνουν τα πιστωτικά ιδρύματα για τραπεζικές συναλλαγές και εργασίες είναι
από τις υψηλότερες στις Ευρώπη. Επίσης, οι Ιταλοί συνηθίζουν να αποταμιεύουν
πολύ περισσότερα χρήματα από ό,τι άλλοι λαοί στη γηραιά ήπειρο. Με τις
εξαγορές, οι τράπεζες έχουν την ευχέρεια να μειώσουν το λειτουργικό κόστος
τους, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα περιθώρια κερδοφορίας.

Ο James Kanter και ο Eric Sylvers είναι ανταποκριτές των «Times της Νέας
Υόρκης», στο Παρίσι και το Μιλάνο αντίστοιχα

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΔΙΕΘΝΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ