ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο «νόμος των πραγμάτων»…

Από την πολιτική ώς τις ανθρώπινες σχέσεις, και από τα φευγαλέα και ασήμαντα
ώς τα ουσιώδη και κεφαλαιώδους σημασίας, η έκφραση που ακούω σχεδόν συνέχεια
τον τελευταίο καιρό είναι «ο νόμος των πραγμάτων». Σημαίνει αυτό που συμβαίνει
χωρίς να το θέλουμε, απλώς και μόνον επειδή «δεν μπορεί να γίνει αλλιώς», για
λόγους ποικίλους και συνήθως αρκετά πειστικούς.

«Γιατί ενώ είναι τόσο πραγματικά σοκαριστικό το σκάνδαλο με τις υποκλοπές
τηλεφωνικών συνδιαλέξεων, λίγοι είμαστε οι πολίτες που ενδιαφερόμαστε έντονα
για την εξέλιξή του;». «Γιατί έκανε έτσι τον ανασχηματισμό ο Καραμανλής, αφού
ορισμένους τους οποίους έκανε υπουργούς, δεν τους ήθελε;». «Γιατί ενώ
πράγματι, με όλα τα στραβά μας, ζούμε σε μια δημοκρατική κοινωνία, εμείς οι
πολίτες νιώθουμε τόσο καταπιεσμένοι και αδύναμοι;». «Γιατί δεν βάζουμε στη
θέση τους τούς ιδιοτελείς παραχαράκτες της Ιστορίας, αποκαλύπτοντας ή έστω
θυμίζοντας την ιστορική αλήθεια – όσο κι αν αυτή μπορεί να δώσει τροφή σε
φαύλους;». «Γιατί ενώ δημοσιογράφοι και κοινό συμφωνούμε ότι ορισμένα θέματα
που παρουσιάζονται στα δελτία ειδήσεων είναι άχρηστα και ενίοτε βλαβερά,
ωστόσο και οι δημοσιογράφοι τα “κυνηγούν”, και ο κόσμος τα… απογειώνει σε
θεαματικότητα;». Διότι: έτσι είναι ο «νόμος των πραγμάτων»…

Δεν μπορεί κανείς να διαψεύσει ότι αυτός «ο νόμος των πραγμάτων» είναι
πράγματι υπαρκτός και ισχυρότατος. Το ίδιο όμως – και μάλιστα με πολύ
μεγαλύτερη ένταση και χωρίς καμία εξαίρεση – ισχύει και με τους «νόμους της
φύσης». Ο χρόνος και η εξέλιξη, η γέννηση και ο θάνατος μάς ορίζουν. Έχουμε
όμως μάθει να μην επιτρέπουμε κάθε ενέργειά μας να περιορίζεται από αυτά τα
όρια. Σχεδόν κάθε πράξη ή… απραξία μας, από την πιο ανώδυνη έως την πιο
σοβαρή, είναι μια μικρή εξέγερση στο αναπόφευκτο. Γιατί λοιπόν διστάζουμε να
αγωνισθούμε εναντίον τού, σαφώς πιο τρωτού, «νόμου των πραγμάτων»;