ΣE ΠPΩTO ENIKO Στην εποχή των πορτοκαλί γυαλιών

Είναι κι αυτό, φαίνεται, μέσα στα κακά του επαγγέλματος. Βλέπεις από πολύ
κοντά την «άλλη» πλευρά των πραγμάτων και – επειδή υπάρχει πάντα η άλλη πλευρά
– καλείσαι να ανακαλύψεις τα δικά σου αντίδοτα κατά της απογοήτευσης, τα δικά
σου κόκκινα γυαλιά… Άλλωστε – παρατηρήστε το και θα με θυμηθείτε – ο καθένας
μας έχει το γυαλί του… Εγώ λόγου χάριν, βρέθηκα τις προάλλες σε μια από
κείνες τις φανταχτερές πίστες, με τα πολυδιαφημισμένα πρωτοκλασάτα ονόματα και
επειδή τυγχάνει να το ‘χω παρακολουθήσει το θέμα «ελληνικό τραγούδι», τα
τελευταία 15 χρόνια, αισθάνθηκα σαν ηλίθια που έχει διαλέξει λάθος οπτικό.

Γυαλί μπλε εγώ, πορτοκαλί ανοιχτό όλοι οι άλλοι. Χιλιάδες τα πορτοκαλί, κι εγώ
στη μέση, με το μοναδικό μπλε χρώμα σ’ αυτή την τεράστια αίθουσα που, παρά τα
προσεγμένα μακιγιάζ, μύριζε γηπεδίλα. Και προσέχτε, δεν εννοώ ότι το
συγκεκριμένο πρόγραμμα ήταν κακό (άλλωστε, τα περισσότερα αναπαράγουν το
μοτίβο «λίγο απ’ όλα», σαν τις τσιφτετελοεκπομπές των καναλιών). Εκεί που
καταλάβαινες τη διαφορά, ήταν στο «αυτοκρατορικό» μέγεθος των τοίχων και στις
ορδές… των βαρβάρων που, πεινασμένοι για ξεσάλωμα, ανέβαιναν στον σβέρκο σου
(στο κεφάλι σου, στην κοιλιά σου), προκειμένου να μιλήσουν στον απέναντί τους,
να φωνάξουν το γκαρσόνι ή να φτάσουν στην πίστα να χορέψουν. Έκοβες με το
μαχαίρι… την καφρίλα. Την αναίδεια, την κακογουστιά. Σαν γρανάζια μηχανής τα
γκαρσόνια, τοποθετούσαν τα πιάτα στο τραπέζι – χιλιάδες τα στόματα γαρ που
περίμεναν στις «ταΐστρες» – αναιδέστατα, σφιγμένα χαμόγελα σε έσπρωχναν να πας
πιο ‘κει, παχουλά, πλαδαρά μπράτσα τολμούσαν να λικνιστούν και να σου κόψουν
τη θέα, ενώ οι καλλιτέχνες έπαιζαν το ακριβοπληρωμένο νουμεράκι τους. Όχι, δεν
ήταν έτσι πριν από 10 χρόνια. Ούτε πριν από πέντε, καν. Όσο πάει, η νύχτα
αποθρασύνεται. H «αρένα» μεγαλώνει. Οι καλλιτέχνες μικραίνουν. Και το πούλμαν
κατεβάζει πλήθος που θέλει, εδώ και τώρα, να καψουρευτεί – με αυτόματο πιλότο
ει δυνατόν. Τι να γίνει, πρέπει να το πάρω απόφαση. Είμαστε στην εποχή των
πορτοκαλί γυαλιών κι εγώ εξακολουθώ να επιμένω στα μπλε…