[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΛΛΗ MIA ΦΟΡΑ η Βουλή καλείται να… ξεπλύνει μια ντροπή. H σημερινή
«ενημέρωση» από την κυβέρνηση για την – μέσω υποκλοπών – κατάργηση πριν από
ένα χρόνο της εθνικής μας κυριαρχίας αποτελεί άλλο ένα πλήγμα στη Δημοκρατία.
Το ίδιο έγινε προ καιρού με την «ενημέρωση» για επιχειρήσεις εις βάρος
πεντέμισι χιλιάδων αλλοδαπών, «υπόπτων για συμμετοχή σε τρομοκρατικές ομάδες».

H συζήτηση ασφαλώς δεν θα φτάσει σε βάθος. Γιατί πολλοί είναι ηθικοί αυτουργοί
σε μια γιγαντιαία επιχείρηση που ενέπλεξε καθοριστικά τη χώρα με τις μυστικές
αμερικανικές, βρετανικές και ισραηλινές υπηρεσίες με πρόσχημα «την ασφάλεια
των Ολυμπιακών Αγώνων και την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας».

Άλλωστε, αυτή η ιστορία αποτελεί παρωνυχίδα μπροστά στα επιτεύγματα του
αμερικανικού συστήματος Έσελον που λειτουργεί με την τεχνική επίγεια βοήθεια
χωρών-μελών της E.E. ή μπροστά στις δραστηριότητες των ιπτάμενων φυλακών της
CIA, καθώς και μπροστά σε όσα… νόμιμα γίνονται με βάση τις συμφωνίες Ελλάδας
– Ουάσιγκτον – Βρυξελλών.

Αλήθεια, γιατί ορισμένοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους όταν η χώρα έχει
αποδεχθεί – στην E.E. – την παρακολούθηση και καταγραφή όλων των ηλεκτρονικών
επικοινωνιών; Δεν γνωρίζουν, τουλάχιστον οι δικηγόροι βουλευτές, ότι η εθνική
νομοθεσία επιτρέπει τις αθρόες και κατ’ ουσίαν ανεξέλεγκτες παρακολουθήσεις
(ν. 3115/2003, Π.Δ. 47/2005, ν. 2928/2001, ο αποκαλούμενος τρομονόμος, ν.
3251/2004, ο φερόμενος ως ευρωτρομονόμος); Δεν αποδέχθηκαν πριν από λίγα
χρόνια ότι «ήταν βραχυκύκλωμα καλωδίων, το οποίο προήλθε από υγρασία, η
υπόθεση του υπουργού Προεδρίας και προϊσταμένου τότε της ΕΥΠ, του αδελφού του
και δημοσιογράφου», που έκπληκτοι και οι τρεις βρέθηκαν σε συνακρόαση από
διαφορετικά τηλέφωνα (της Βουλής, του υπουργείου και μιας οικίας στην
Ηλιούπολη);

Και καλά αυτή η ταλαίπωρη Δημοκρατία την οποία κάνουν λάστιχο σύμφωνα με το
συμφέρον τους! Δεν καταλαβαίνουν ότι, όπως έγινε ξέφραγο αμπέλι ο τόπος,
μπορεί το φαινόμενο της «τηλεπικοινωνιακής συσκότισης» που επεβλήθη στη χώρα
το ’74 στη διάρκεια των επιχειρήσεων του Αττίλα ή στα Ίμια και στα Δωδεκάνησα
το ’96 να επαναληφθεί και τα παιδιά τους να αναζητούν τη χαμένη πια πατρίδα;