Zουν με τον διαβήτη 80 χρόνια

Ακόμη και σήμερα, η εμφάνιση του διαβήτη είναι συχνά ταυτόσημη με…
θανατική καταδίκη. Δεν τελειώνουν όμως πάντοτε όλα με τη διάγνωση της
ασθένειας. Όπως επιβεβαιώνουν δύο αδέλφια υπερήλικες στις Ηνωμένες Πολιτείες,
90 και 86 ετών, είναι δυνατό να ζήσει κάποιος καλά, ακόμη και αν πάσχει από
διαβήτη.

Ρόμπερτ Κλίβελαντ: ο 86χρονος που πολεμά τον διαβήτη από πέντε ετών

Όταν ο Ρόμπερτ Κλίβελαντ ήταν μικρό παιδί, αντί τούρτας γενεθλίων η μητέρα του
τού έπαιρνε ένα κουτί με νιφάδες βρώμης (κοινώς κουάκερ) και έβαζε τα κεράκια
εκεί. «Ποτέ δεν έφαγα γλυκά όσο ήμουν παιδί», λέει. «Ποτέ».

Από 5 ετών ζούσε στα στενά όρια που τον περιόριζε ο νεανικός διαβήτης ή ο
διαβήτης τύπου 1. Δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Γνώριζε καλά ότι αν
αφηνόταν, η νόσος θα τον κατέστρεφε. Επί χρόνια, ο μοναδικός διαβητικός που
γνώριζε ο Ρόμπερτ ήταν ο διευθυντής του σχολείου του, ο οποίος είχε χάσει και
τα δυο του πόδια εξαιτίας του διαβήτη. «Αναρωτιόμουν σε πόσο καιρό θα μου
κόψουν και τα δικά μου». Για καλή του τύχη, ο 86χρονος Ρόμπερτ δεν το έζησε
αυτό. Οι απώλειες στο σώμα του περιορίζονται μόνο σε δυο δάχτυλα στα πόδια
του.

Ευτυχισμένη ζωή

Τζέραλντ Κλίβελαντ. Σε ηλικία 90 ετών παλεύει ακόμη με τον διαβήτη και δίνει θάρρος στους νέους ασθενείς

Αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να ζήσει, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια και να
ευτυχήσει. Από την απειλητική ασθένεια δεν γλίτωσε ούτε ο αδελφός του. Σε
ηλικία 16 ετών, διαβήτη εμφάνισε και ο Τζέραλντ. Ακόμη και σήμερα, 90 ετών,
είναι υποχρεωμένος να εξετάζει 7-8 φορές τη μέρα τα επίπεδα του σακχάρου, να
αποφεύγει τα γλυκά και να γυμνάζεται.

Οι δυο τους αποτελούν ιατρικό φαινόμενο και μάλιστα σε μια εποχή που ο
διαβήτης στις Ηνωμένες Πολιτείες εξαπλώνεται επικίνδυνα: οι ειδικοί
επισημαίνουν ότι δεν γνωρίζουν άλλον διαβητικό να πάσχει από τα 16 του από την
ασθένεια και να έχει ζήσει μέχρι τα 90, και κανέναν που να έχει παλέψει τον
ύπουλο εχθρό τόσο αποτελεσματικά επί τόσα πολλά χρόνια. «Ο λόγος που είμαι
ζωντανός – λέει ο Τζέραλντ – είναι για να αποδείξω στους νέους ότι υπάρχει
τρόπος να ζεις με τον διαβήτη κι εννοώ, να ζεις καλά».

Ποιο είναι το μυστικό τους; Οι Κλίβελαντ κατόρθωσαν να γεράσουν, αν και
έπασχαν από νεανικό διαβήτη, εν μέρει επειδή ακολούθησαν την ειδική διατροφή
που τους επέβαλε η κατάστασή τους με θρησκευτική ευλάβεια, ενώ παράλληλα
γυμνάζονταν συστηματικά. Οι επιστήμονες που τους εξέτασαν, τονίζουν ότι εκτός
από τα κληρονομικά τους πλεονεκτήματα, μόνο μέσω της σκληρής τους δουλειάς,
της αυτοθυσίας, της αποφασιστικότητας, αλλά και της μεγάλης τους αγάπης για
την ίδια τη ζωή, πέτυχαν εκεί όπου άλλοι ασθενείς απέτυχαν.

Είκοσι γραμμάρια

«Ο γιατρός πρότεινε στη μητέρα μου τη διατροφή που θα έπρεπε να ακολουθήσω και
η μητέρα μου την ακολούθησε πιστά», λέει ο Ρόμπερτ. «Υπήρχαν ελάχιστοι
υδατάνθρακες, γάλα και πολλά λαχανικά και πρωτεΐνες. Ζύγιζε δε τα πάντα.
Μπορούσα να φάω 20 γραμμάρια ψωμί με το πρωινό μου, και αυτό σημαίνει κάτι
λιγότερο από μια φέτα. Έτσι, ποτέ η φέτα μου δεν ήταν ολόκληρη». Ο αδερφός
του, από την άλλη, απέκτησε εμμονή με τα συστατικά των τροφίμων. «Οι άνθρωποι
δεν κοιτούν τις ετικέτες, ξέρετε, δεν ξέρουν τι είναι υδατάνθρακας και δεν
καταλαβαίνουν πώς χρησιμοποιεί ο οργανισμός την τροφή».

ΠΕΝΙΧΡΑ ΜΕΣΑ

Δεν ήξεραν για την ινσουλίνη!

AYTO ΠΟΥ ΚΑΘΙΣΤΑ την περίπτωση των Κλίβελαντ ακόμη πιο εντυπωσιακή
είναι ότι τα δύο αδέλφια δεν είχαν με το μέρος τους την πλήρη υποστήριξη της
επιστήμης. Γεννήθηκαν πριν διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητα της ινσουλίνης
(δεκαετία 1920) και πριν διαδοθεί ευρέως, προτού καν χρησιμοποιηθούν οι
σύριγγες μιας χρήσης. «Το να ζεις τόσο όσο οι Κλίβελαντ, με πενιχρά – ιατρικά
– μέσα, είναι απίστευτο», παραδέχεται ο Ααρόν Κοβάλσκι, επιστημονικός
διευθυντής του Ερευνητικού Ιδρύματος για τον Νεανικό Διαβήτη. «Δεν ήταν
εύκολο», απαντά ο Τζέραλντ, «όμως έζησα πράγματι μια υπέροχη ζωή».

Επιμέλεια: Ρένα Δημητρίου