Tρέχα, Λαγέ

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας λαγός που έπαιζε μπάλα στα μέρη μας. Ο λαγός
αυτός ήταν γρήγορος -το λιγότερο των πραγμάτων -και αρκετά τεχνίτης. Δεν
συγκρινόταν βέβαια με κάποιον άλλον που είχε γίνει γνωστός μ’ αυτό το όνομα
πριν από αρκετά χρόνια -χωρίς να είναι συμπατριώτης μας και χωρίς καν να
λέγεται έτσι -αλλά, σε εποχές γενικής έλλειψης, δεν άργησε να ξεχωρίσει. Έγινε
βασικός στην ομάδα του, θεσμοποιήθηκε ως ελπίδα παίζοντας στις Ελπίδες, του
έδωσαν μια θέση στην ολυμπιακή ομάδα -που βούλιαξε κι ο ίδιος μόλις επέπλευσε
-και τελικά ο προπονητής της «μεγάλης» Εθνικής (που στο μεταξύ είχε αρχίσει να
ξαναμικραίνει) του χάρισε τις πρώτες του διεθνείς συμμετοχές. Και μπορεί ο
λαγός να αισθάνθηκε λίγο έξω απ’ τα νερά του στην έρημο της Αραβίας, μπορεί να
ψιλοχρώσταγε τη συμμετοχή του στο ότι δεν διακόπηκε το σκωτσέζικο πρωτάθλημα,
μπορεί να μην έβγαλε μάτια στο ντεμπούτο του -εξάλλου τα μάτια όλων, σ’ εκείνο
το ταξίδι, ήταν μάλλον στραμμένα στις καμήλες και στους σεΐχηδες ­, ωστόσο
αυτό ήταν ένα αποφασιστικό βήμα για την καριέρα και την αυτοπεποίθησή του.
Μάλιστα, προς τιμήν του, μπροστά στην πρώτη δόξα, ο λαγός δεν έγινε λαγός.

Κι έτσι δεν άργησε να φτάσει η στιγμή της οριστικής καθιέρωσης. Στη χώρα του
λαγού το οριστικό είναι βέβαια πιο πρόωρο από ό,τι στη χώρα της λογικής, αυτό
ωστόσο καθόλου δεν μείωσε τον πάταγο που έκανε όταν η ομάδα του νίκησε με
μεγάλο και αναπάντεχο σκορ τη δεύτερη του πρωταθλήματος. Σ’ εκείνο το ματς ο
λαγός έτρεξε κι έφτιαξε πολλά, αλλά κυρίως -σ’ αυτό χρωστά τον κολοφώνα του
-πέτυχε δύο γκολ. Ελάχιστη σημασία έχει που, στο πρώτο γκολ, το χλιαρό του
σουτ έγινε δηλητηριώδες χάρις στη συνενοχή μιας στρατηγικά τοποθετημένης
λακκούβας, ενώ στο δεύτερο το τέρμα τού προσφέρθηκε σαν ανοιχτή πύλη -ή σαν
ξεφλουδισμένο καρότο -μετά την ασταθή απόκρουση του τερματοφύλακα. Εκείνο που
μετράει είναι ότι όσοι πίστευαν σ’ αυτόν δικαιώθηκαν και ότι το ποδόσφαιρό μας
απέκτησε το νέο μεγάλο του όνομα. Με τέτοιο όνομα μάλιστα, κανείς δεν μπορεί
να προβλέψει πόσο ψηλά είναι ικανός να φτάσει. Ψηλά πάντως: γιατί του αξίζει.

Κι εδώ είναι που αρχίζουν τα προβλήματα. Γιατί μπορεί ο λαγός να δείχνει προς
το παρόν προσγειωμένος, αλλά πόση αντοχή μπορεί να έχει όταν ξαφνικά βλέπει το
όνομα -βοηθάει το άτιμο-και τη φωτογραφία του σε όλα τα πρωτοσέλιδα και τη
μεγαλύτερη ομάδα της χώρας να του προσφέρει γη και ύδωρ; Και μπορεί το ποσό
που ακούγεται ότι θα προσφερθεί να μη συγκρίνεται μ’ εκείνο που παίρνουν οι
λαγοί -και ιδίως οι λαγουδίνες -του ελαφρότερου κι απ’ τη δική του ντρίμπλα
τραγουδιού, ωστόσο τα λεφτά είναι πολλά. Και κυρίως βιαστικά. Γιατί ο λαγός
-όπως εξάλλου και η ομάδα του -έχει ακόμα τα πάντα να αποδείξει.

Είναι μάλλον απίθανο να έχει διαβάσει Απντάικ για να ξέρει ότι δεν βρίσκεται
παρά στο πρώτο κεφάλαιο της -ποδοσφαιρικής -ζωής του («Τρέξε, Λαγέ»,
«Ξανατρέξε, Λαγέ», «Ο Λαγός πλούτισε», «Ο Λαγός ξεκουράζεται»). Με το να θέλει
να περάσει κατευθείαν στο τρίτο κινδυνεύει να την πάθει όχι τόσο από κάποιον
κυνηγό όσο από την πρώτη παγίδα μιας χελώνας.