Eίπε κι αυτός να το γυρίσει στο γουέστερν

Νικ Κέιβ. Κι αυτός καουμπόη φέτος, σε νέες (μουσικές) περιπέτειες στη χρονιά που το γουέστερν έχει μεγάλη πέραση – και στα Όσκαρ

Είναι η χρονιά των γουέστερν, δεν υπάρχει αμφιβολία. Καλπάζουν παντού γύρω και
«πέφτουν» σαν σφαίρες. Την ώρα μάλιστα που οι καουμπόηδες δένουν τα άλογά τους
στις υποψηφιότητες των Όσκαρ (για 6 πάει το «Brockback mountain), σκόνη
σηκώνει το «Proposition» (η «Πρόταση» – που ήδη προβλήθηκε στο Φεστιβάλ
Sundance) και έχει στο… σαλούν του έναν απρόσμενο «καουμπόη». Αυτός δεν
είναι άλλος από τον μίστερ Νικ Κέιβ, συνθέτη, τραγουδοποιό και τα μάλα
εκφραστικό ερμηνευτή που επιστρέφει στην πατρίδα του, την Αυστραλία. Ο Κέιβ
άφησε για λίγο το πιάνο και τα τραγούδια του για να γράψει το σενάριο σε ένα
καθαρόαιμο γουέστερν – με κλασικά διλήμματα, με πάθη και προδοσίες, υλικό
μιας… «Χούφτας δολαρίων» και μιας «Άγριας Συμμορίας». Πρωταγωνιστής του, ο
«ξεχασιάρης» του Memento, Γκάι Πιρς (Αυστραλός επίσης), σαν ένας ντεσπεράντο
«κεϊβικών» προδιαγραφών.

Μπορεί μάλιστα το γουέστερν να είναι το πρώτο σενάριο για τον Κέιβ, αλλά το
σκηνικό και η ιστορία που αφηγείται καθόλου μακριά δεν είναι από τους στίχους
των τραγουδιών. Πότε με τις «Δολοφονικές μπαλάντες», πότε με τα «Boatman’s
Call» και τα «Μπλουζ του σφαγείου» με τους Bad Seeds ή παλαιότερα με τους
Birthday Party ή την αθώα Κάιλι Μινόγκ στο πλευρό του, λέει ιστορίες πάθους,
αφοσίωσης, βίας και αναζήτησης γιατί, όπως προσθέτει επ’ αυτού, «νιώθω άνετα
με το γράψιμό μου όταν λέω μια ιστορία – και δεν αισθάνομαι ότι κάνω τώρα κάτι
διαφορετικό. Γράφοντας το σενάριο ήταν σαν να έγραφα ένα τραγούδι, τα
μαθηματικά είναι τα ίδια και στα δύο», όπως λέει σε μια σπάνια συνέντευξή του
στο BBC.

Το στόρι, τώρα, μας πηγαίνει στο 1880, όπου ο καουμπόη μας έχει να
αντιμετωπίσει ένα τρομερό δίλημμα: να σκοτώσει τον βίαιο μεγάλο του αδελφό ή
να δει τον μικρό του αδελφό κρεμασμένο. Είπε κανείς πως στα γουέστερν είναι
εύκολη η ζωή; Ο Νικ, πάντως, μένει στο πλευρό του ήρωά του – όχι, δεν παίζει
στην ταινία, αλλά γράφει τη μουσική – ένα ανάλογα παθιασμένο σάουντρακ, ενώ
σκηνοθετεί ο Τζον Χίλκοουτ, συνεργάτης του από παλιά.

«Δεν νομίζω πως είμαι χαμαιλέων», λέει ο 48χρονος συνθέτης, «απλώς, πολύ συχνά
τα άλμπουμ που κάνω δεν έχουν καμιά σχέση με αυτό που είναι της μόδας.
Μοιάζουν τελείως άσχετα με τα πράγματα και αυτό μερικές φορές είναι
πλεονέκτημα, άλλες φορές λειτουργεί εναντίον μου, αλλά δεν νιώθω πως με
παρασύρουν οι άνεμοι και τα γούστα της μόδας», είπε, ανέβηκε στο άλογο και
χάθηκε στη σκόνη…