[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H ΕΠΟΧΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ. Όλοι κι όλα σε μια εξάντληση, που με την παραμικρή
αφορμή θα παίρνει διαστάσεις νευρικού κλονισμού. Ο κοινωνικός περίγυρος,
εξαιρετικά ανεκτικός.

Ο κεντρικός ήρωας, με ιδιαιτερότητες που υπερβαίνουν την καθημερινότητα ενός
απλού πολίτη. Να είναι πολιτικός καριέρας, από τζάκι. (Μήπως να επινοήσω κάτι
πιο εξτρίμ;). Πρωθυπουργός, νέος, φιλόδοξος, με καλλιτεχνικές ευαισθησίες. Να
τον κάνω ταυτόχρονα και υπουργό Πολιτισμού (υπερβάλλω;). Ας το δοκιμάσω: Σε
μια χώρα με συγκριτικό πλεονέκτημα τον πολιτισμό της, οι χειρισμοί απαιτούν
αποφασιστικότητα. H πολιτική βούληση ιεραρχεί τον πολιτισμό, ως προτεραιότητα,
δημιουργεί νέους θεσμούς, δίνει δεύτερες ευκαιρίες, αξιοποιεί το ανθρώπινο
δυναμικό (ουτοπικό;).

Να βάλω και δύο υφυπουργούς στο κόλπο. Μια γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας κι
έναν άνδρα απροσδιορίστων προθέσεων.

Και καλλιτέχνες (πάντα ενδιαφέρουν οι ωραίοι τρελοί), που να τον τρελαίνουν με
τα ζητήματα και τα αιτήματα του σύγχρονου πολιτισμού. Θα βγει έτσι και η
κουλτούρα της χώρας. Δίπλα στα αρχαία μνημεία, στους παπύρους με τα σπουδαία
κείμενα, τα αναστηλωτικά έργα, η πλημμελής παιδεία, οι χαμηλές αμοιβές, οι
υψηλές προσδοκίες, οι παρωχημένοι θεσμοί, η αδιαφορία και η έλλειψη
στρατηγικής, οι σύγχρονοι προβληματισμοί και τα προβλήματα. (Μήπως να βάλω και
ένα στέγαστρο να πέφτει στα κεφάλια μας;).

Χρειάζομαι και δημοσιογράφους που να καταγγέλλουν, να στηλιτεύουν και να
μαλλιοτραβιούνται για την αποκλειστικότητα της «λάιτ» ειδησεογραφίας.

Να οργανώσω την ίντριγκα γύρω από τα πολιτιστικά που λιμνάζουν ή να την
«τσιμπήσω» προς το θρίλερ συνδέοντάς την με πολιτικά, οικονομικά,
εκκλησιαστικά, δικαστικά νήματα; H ανέλιξη απαιτεί κάτι πιο σκαμπρόζικο. Αν
αυτός ο πρωθ-υπουργός Πολιτισμού αφαιρέσει το χαρτοφυλάκιο από τον εαυτό του,
το σενάριο ενδέχεται να αποκτήσει πρωτοτυπία. Μεταμοντέρνο, αποσπασματικό,
θεαματικό.

Από ‘δώ θα αρχίσω. Από την παραίτηση. Με μια ομολογία σοφιστικέ, ανάλογη του
αξιώματός του: «Δεν αρκεί να θέλεις να κάνεις το καλό. Πρέπει και να το
κάνεις. Και μάλιστα να το κάνεις καλά» (Ντιντερό).

Εξτραβαγκάντσα ή μελοδραματική, η σκηνή αυτή έχει «ψωμί».