ΣE ΠPΩTO ENIKO «Crash test» στον δρόμο και το νοσοκομείο

Την προηγούμενη εβδομάδα έκανα ένα «crash test» και τα αποτελέσματα ήταν…
αχαρακτήριστα. Με τον όρο crash αναφέρομαι στο τρακάρισμα που προηγήθηκε και
με τον όρο test στην εξέταση που ακολούθησε. Και για να είμαι ακριβής, την
προηγούμενη Παρασκευή διεξήχθησαν δύο παράλληλες εξετάσεις: η μία είχε να
κάνει με τον πονεμένο αυχένα μου και η δεύτερη με τη συμπεριφορά των γιατρών
σε μία τυχαία εφημερία.

Το πρωί λοιπόν τράκαρα – για την ακρίβεια με τρακάρανε – με αυτοκίνητο. Το
μεσημέρι «τράκαρα» σε κυρίες και κυρίους με πτυχία και άσπρες στολές. Μόνο που
για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται πως οι καθηγητές, τα πανεπιστήμια και τα
βιβλία δεν μεριμνούν ώστε να εμφυσήσουν στα «βλαστάρια» της Ιατρικής τον
κώδικα καλής – ιατρικής – συμπεριφοράς.

«Πρέπει να ηχογραφούμε τις βλακείες που ακούμε. Τι γέλια θα κάνουμε…»: το
άκουσα με τα ίδια μου τα αυτάκια. Το είπε υπεύθυνη κλινικής. Γιατί; Επειδή μία
ασθενής ανέφερε πως είχε βάλει λαστέξ στο χέρι της ύστερα από διάγνωση
κατάγματος. Και η πανέξυπνη γιατρίνα το θεώρησε γελοίο: «είναι εντελώς
ηλίθια», τόνισε με ύφος χιλίων καρδιναλίων.

Αλλά… «the Oscar goes» σε μια γκριζομάλλα όλο σοφία και ευγένεια γιατρό που
ο Θεός την «προίκισε» με τεράστια υπομονή και επιμονή. Θα ήθελα… Στην
πραγματικότητα έφυγα άρον άρον από το γραφείο της. Πονούσα κιόλας…

Αλλά γιατρός από γιατρός διαφέρει. Και ευτυχώς ακόμα και σε αυτή την
ειδικότητα υπάρχουν δύο «ράτσες»: αυτοί που αντιμετωπίζουν την Ιατρική ως
επάγγελμα – και μόνο – και αυτοί που πραγματικά την αγαπάνε και τη βλέπουν ως
καθημερινή πρόκληση.

Ψηφίζω «δαγκωτό» τους δεύτερους και ευτυχώς η τύχη ήταν με το μέρος μου – αν
και έφτασε λίγο καθυστερημένα. Είπα «ευχαριστώ» και το εννοούσα 100%!