Λείπει η στρατηγική για τον δημόσιο τομέα

Άριστα στην επικοινωνιακή στρατηγική πρέπει να δώσει κανείς στην κυβέρνηση για
τον χειρισμό του θέματος των ΔΕΚΟ. Κατάφερε να παρουσιάσει το «πακέτο» σαν
κίνηση εξυγίανσης ενός χώρου που δεν έχει και πολλές συμπάθειες μεταξύ της
κοινής γνώμης και, έτσι, όχι μόνο να μη βλαφτεί αλλά και να επωφεληθεί η ίδια
πολιτικά.

H κατάργηση των προνομίων των υπαλλήλων στις ΔΕΚΟ ήταν μία πτυχή αυτής της
στρατηγικής, που είχε διαφανεί εδώ και καιρό. Για να είναι βέβαιη, μάλιστα,
ότι δεν θα αμφισβητήσει κανείς την ύπαρξη των προνομίων αυτών, τα «φούσκωσε»
όσο γινόταν. Έτσι, έδωσε λίστα με εξωπραγματικές αμοιβές εργαζομένων στις
ΔΕΚΟ, οι οποίες περιελάμβαναν ακόμη και τις ασφαλιστικές εισφορές του
εργοδότη!

Επικοινωνιακό τρικ

H άλλη πτυχή της επικοινωνιακής στρατηγικής της, αυτή με την οποία έδωσε…
ρέστα, ήταν η δραστική περικοπή των αμοιβών των διοικήσεων ΔΕΚΟ, των
διορισμένων μάλιστα από την ίδια. Με την κίνηση αυτή κέρδισε ακόμη και αυτούς
που εξακολουθούσαν να βλέπουν με επιφύλαξη την περικοπή των προνομίων των
υπαλλήλων. Αφού κόβονται και οι μισθοί των «από πάνω», δικαιώνεται –
υποτίθεται – και η περικοπή των αμοιβών των «από κάτω»…

Όλα αυτά, βεβαίως, αφορούν την επικοινωνιακή στρατηγική, αλλά όχι την ουσία.
Παραζαλισμένος από τις δεκάδες χιλιάδες ευρώ των αμοιβών εργαζομένων και
διοικήσεων, ο πολίτης ικανοποιεί απλώς τον φθόνο και την αντιπαλότητά του προς
τους «προνομιούχους» με το να δει τα προνόμιά τους να καταργούνται. Δεν
αναρωτιέται, όμως, τι θα κερδίσει ο ίδιος τελικά απο όλα αυτά. Φοβόμαστε πως,
εκτός από τον απλό πολίτη, ούτε ο προβληματισμός της ίδιας της κυβέρνησης
προχωρεί πολύ μακριά. Στην πραγματικότητα, το νομοσχέδιο δείχνει να αποσκοπεί
αποκλειστικά στον περιορισμό των ελλειμμάτων των δημοσίων επιχειρήσεων.

Κοντόφθαλμη πολιτική

Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί στρατηγική για τον δημόσιο τομέα. Αποτελεί απλώς
βραχυπρόθεσμο στόχο για τη δημοσιονομική εξυγίανση. Θεμιτό στόχο – άλλο αν τα
μέσα είναι αμφιλεγόμενα – αλλά έως εδώ. Ακολούθως όλα τα άλλα προβλήματα,
σχετικά με το ποιες και τι είδους υπηρεσίες πρέπει να προσφέρει το κράτος στον
πολίτη και πώς θα το επιτύχει αυτό με τον καλύτερο τρόπο, δεν απαντώνται.
Κανένας δεν τα θέτει, άλλωστε, αφού όλοι ασχολούνται με το να υπολογίζουν πόσο
υψηλότερος είναι ο μισθός του υπαλλήλου της ΕΥΔΑΠ από τον δικό τους και πόσος,
κατά την άποψή τους, θα έπρεπε να είναι ο μισθός του προέδρου του ΟΣΕ.