[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΣΥΜΦΩΝΑ με τελευταία στοιχεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (E.E.), η Ελλάδα
καταλαμβάνει μια από τις τελευταίες θέσεις (23η) στον «δείκτη καινοτομίας» των
είκοσι πέντε χωρών-μελών της E.E. Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΟΗΕ
(Human Development Report 2005) οι δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση φθάνουν
στο 4% του ΑΕΠ και για την υγεία στο 5%. Τα ποσοστά αυτά είναι τα χαμηλότερα
απ’ όλες τις χώρες-μέλη της Ένωσης των «15», αλλά και τα χαμηλότερα ανάμεσα
στις είκοσι πέντε περισσότερο αναπτυγμένες χώρες της υφηλίου, στην ομάδα των
οποίων ανήκει η Ελλάδα. Σ’ όλους αυτούς τους «κοινωνικούς δείκτες» η Ελλάδα
εμφανίζεται στο τέλος του πίνακα με τις χειρότερες συγκριτικά επιδόσεις.
Υπάρχει ωστόσο ένας δείκτης στον οποίο η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση
(και μάλιστα εδώ και χρόνια) ανάμεσα σ’ όλες τις χώρες-μέλη της Ένωσης. Και ο
δείκτης αυτός είναι οι «στρατιωτικές δαπάνες». H Ελλάδα εμφανίζεται να δαπανά
το 4,1% του ΑΕΠ, όταν το αντίστοιχο ποσοστό για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες
κυμαίνεται ανάμεσα στο 1% και 1,5% του ΑΕΠ. Οπωσδήποτε κάποια σχέση υπάρχει
ανάμεσα στις χαμηλές δαπάνες για παιδεία και υγεία από τη μια μεριά και στις
υψηλές στρατιωτικές δαπάνες από την άλλη («ψωμί ή τανκς»). Και οι προοπτικές
για το ύψος των στρατιωτικών δαπανών είναι ότι μάλλον θα παραμείνουν σε υψηλά
επίπεδα, εάν λάβει κανείς υπόψη τα τεράστια προγράμματα εξοπλισμών που έχουν
αναγγελθεί. Είναι προφανές ότι η Ελλάδα δεν κάνει απολύτως τίποτα τελευταία
για να διευκολύνει τη μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Τι θα μπορούσε να
κάνει; Να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες και ευκαιρίες για την επίλυση των
ελληνοτουρκικών προβλημάτων/διαφορών/εκκρεμοτήτων που αποτελούν τη
νομιμοποιητική βάση για τις τεράστιες αυτές δαπάνες. Εδώ όχι μόνο δεν
αξιοποιεί τις ευκαιρίες (π.χ. στην Ένωση) αλλά συνειδητά, ως θέμα πολιτικής
επιλογής, επιλέγει τη διαιώνιση των προβλημάτων (παραπέμποντας στον χρόνο)
φοβούμενη να λάβει τις αναγκαίες αποφάσεις μπροστά στον μύθο του πολιτικού
κόστους. H διαιώνιση όμως των προβλημάτων έχει, μεταξύ άλλων, οικονομικό
κόστος. Καταδικάζει τη χώρα στην κοινωνικο-οικονομική στασιμότητα. Αλλά αυτό
θέλει ο ελληνικός λαός; Αμφιβάλλω…

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλοs
του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.