Για ένα Σύνταγμα ευρωπαϊκής σύγκλισης

H αναθεώρηση που εξήγγειλε για το Σύνταγμα η Νέα Δημοκρατία είναι η πρώτη που
γίνεται μετά την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ και είναι προφανές ότι το νέο
οικονομικό περιβάλλον στο οποίο αμετάκλητα ανήκει πλέον η χώρα, επιβάλλει να
αποτυπωθούν στον καταστατικό χάρτη προοπτικές και αναγκαιότητες, διαφορετικές
από αυτές που καθοδήγησαν προγενέστερες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις.

H νέα συνταγματική μεταρρύθμιση δεν πρέπει να αφεθεί για άλλη μια φορά σε
εσωτερική όδευση, αλλά αντίθετα να προσανατολιστεί στο πώς η Ελλάδα θα
μπορέσει να εξοπλιστεί με τα απαραίτητα θεσμικά χαρακτηριστικά για να παίξει
ένα ρόλο δυναμικό, ισότιμο και δημιουργικό στην Οικονομική και Νομισματική
Ένωση και κατ’ επέκταση στη σημερινή παγκοσμιοποίηση και τον διεθνή
ανταγωνισμό.

Το βασικότερο ζήτημα σε αυτήν την προοπτική είναι βέβαια το θέμα της σύγκλισης
προς τις πιο ανεπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες και μάλιστα σε μια περίοδο που και
η ίδια η Ευρώπη κινείται σε μια πιο ανταγωνιστική, πιο παραγωγική και πιο
ανοιχτή οικονομική και θεσμική οργάνωση. Κατά συνέπεια ένας κύριος άξονας στον
οποίο πρέπει να προσανατολιστεί η συνταγματική αναθεώρηση θα ήταν η θεσμική
εμπέδωση της Στρατηγικής της Λισαβώνας, πώς δηλαδή θα μπορέσει η Ελλάδα να
γίνει μία οικονομία σύγχρονη, ανταγωνιστική και αναπτυσσόμενη με ολοένα και
περισσότερες δυνατότητες ευημερίας για όλους, επιλύοντας έτσι μια σειρά από
ζητήματα διακρίσεων, υστερήσεων, ανισοτήτων και απομόνωσης. Ένα Σύνταγμα
Ευρωπαϊκής Σύγκλισης πρέπει να περιλαμβάνει τρία σύγχρονα ζητήματα:

Πρώτον, ο νέος συνταγματικός χάρτης πρέπει επιτέλους να προβλέπει ένα σύγχρονο
πλαίσιο δημοσιονομικής πολιτικής. Μέχρι σήμερα η δημοσιονομική πολιτική
περιορίζεται μεν από τα κριτήρια του Μάαστριχτ, όσον αφορά όμως την εσωτερική
της εξειδίκευση και σχεδιασμό επηρεάζεται πολύ από συγκυριακούς παράγοντες,
πολιτικές πιέσεις, ακόμη και δικαστικές αποφάσεις οι οποίες εύκολα ανατρέπουν
Προϋπολογισμούς ακόμα και προγενέστερων ετών. H συνταγματική κατοχύρωση του
δημοσιονομικού πλαισίου θα αφαιρέσει τους ευκαιριακούς πειραματισμούς της κάθε
κυβέρνησης, θα αποτρέψει την έκρηξη του εκλογικού κύκλου, όπως επίσης θα
μετριάσει και τις υποσχέσεις οι οποίες δίνονται προεκλογικά όπως είδαμε
δυστυχώς να κάνει η Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 2004 και με αυτό το
τέχνασμα να κερδίζει τις εκλογές. H χρηματοδότηση των Ασφαλιστικών Ταμείων, η
παροχή εγγυήσεων προς τις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς και η διάρθρωση μισθών
και συντάξεων πρέπει να γίνονται πλέον με συνταγματικά κατοχυρωμένα κριτήρια
και να μην επαφίενται στη συγκυριακή νοοτροπία της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ο δεύτερος άξονας συνταγματικών μεταρρυθμίσεων πρέπει να εμπεδώνει ένα
σύγχρονο επενδυτικό πλαίσιο. H οικονομική ανάπτυξη στη χώρα μας είναι
συνυφασμένη όχι μόνο με το φορολογικό σύστημα, αλλά και με τη διαδικασία
δημιουργίας και μετασχηματισμού επιχειρήσεων. Το Σύνταγμα μπορεί να ορίζει
διαδικασίες απλούστερες, διαφανείς και χρονικά προσδιορισμένες έτσι ώστε να μη
δίνεται η δυνατότητα σε ετερόκλητες ομάδες και νοοτροπίες να εμποδίζουν την
οικονομική ανάπτυξη της χώρας, και μάλιστα χωρίς να έχουν οι ίδιες την
παραμικρή ευθύνη λογοδοσίας για την υστέρηση που προκαλούν.

Μία τρίτη κατεύθυνση συνταγματικής αναθεώρησης για την ευρωπαϊκή σύγκλιση
είναι η ριζική διοικητική ανασυγκρότηση της χώρας. Είναι πια φανερό σε όλους
ότι δεν χρειάζονται 13 διοικητικές Περιφέρειες και ότι τέσσερις ή πέντε θα
ήταν υπερεπαρκείς για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. H δεκαετής εμπειρία της
εκλεγμένης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης είναι επίσης ιδιαίτερα αρνητική και
πρέπει να επανεξετασθεί στο σύνολό της, απορροφούμενη εν μέρει από την ισχυρή
Περιφέρεια και εν μέρει από τους δήμους των πρωτευουσών των νομών. H
απορρόφηση των νομαρχιών, η σύμπηξη τριών-τεσσάρων δήμων σε κάθε νομό και
γενικότερα η ανασυγκρότηση δημοσίων οργανισμών θα περιορίσει δραστικά τις
αμέτρητες χιλιάδες συμβούλων, προέδρων και παραγόντων που σήμερα κατακλύζουν
τη δημόσια ζωή της χώρας, προκαλούν νέα κύματα γραφειοκρατίας και εμποδίων
στην επιχειρηματικότητα και στοιχίζουν αρκετά ακριβά στον φορολογούμενο.

Το ΠΑΣΟΚ σε πολλά από αυτά τα ζητήματα έχει επεξεργασμένες θέσεις και μπορεί
να διοχετεύσει την πολύχρονη εμπειρία διακυβέρνησης σε νέες ριζοσπαστικές
προτάσεις. H Νέα Δημοκρατία θα βρεθεί μάλλον απροετοίμαστη, διότι από την
πολιτική της είναι φανερό ότι δεν μπορεί να προβάλει συγκεκριμένες θέσεις στα
ζητήματα αυτά.