«Φέρτε μου αυτόν τον Nτα Bίντσι»

«Αυτός ο Ντα Βίντσι φταίει που θέλουν να μου γκρεμίσουν την παράγκα και να
με αφήσουν στον δρόμο με έξι παιδιά;», ρωτάει «TA NEA» η Ευθυμία Φουντούνη,
Τσιγγάνα από τον συνοικισμό Μακρυγιάννη στην Πάτρα. Δηλώνει μάλιστα έτοιμη να
μιλήσει με… αυτόν τον κύριο, «αν μπορώ έτσι να σώσω το σπιτικό μου».

H προσπάθεια απομάκρυνσης των Τσιγγάνων της περιοχής Μακρυγιάννη στην Πάτρα κρίθηκε παράνομη από το Ειρηνοδικείο της αχαϊκής πρωτεύουσας. Με το θέμα ασχολήθηκε και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που δρομολόγησε ήδη προκαταρκτική εξέταση εις βάρος της Ελλάδας

Σε απόσταση αναπνοής από το κεντρικό κτίριο της Πάτρας – Πολιτιστικής
Πρωτεύουσας 2006, στο οποίο φιλοξενείται η έκθεση με τα έργα του δημιουργού
της Μόνα Λίζα, βρίσκονται οι καταυλισμοί των Τσιγγάνων, με δεκάδες ημίγυμνα
και ξυπόλητα παιδάκια που παίζουν με τα βρωμόνερα στην άκρη του δρόμου, τον
πυκνό και βρωμερό καπνό που βγαίνει από τις παράγκες όταν οι Τσιγγάνοι καίνε
ακόμη και πλαστικά, ελλείψει ξύλων, για να μαγειρέψουν και να ζεσταθούν.
Παραμένουν εκεί, παρά τις προσπάθειες των αρμοδίων κατά καιρούς να γκρεμίσουν
τα πρόχειρα καταλύματά τους, ελπίζοντας να βρεθεί μέρος όπου θα είναι δεκτοί.
«Έχουμε επιτρέψει δυστυχώς να υπάρχει μέσα στην πόλη μια εστία μόλυνσης. Το
60% των κατοίκων του καταυλισμού πάσχει από ηπατίτιδα B, ενώ το ποσοστό αυτών
με ηπατίτιδα A είναι μεγαλύτερο καθώς δεν τηρούνται οι στοιχειώδεις συνθήκες
υγιεινής. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για την κατάσταση αυτή δεν ευθύνονται οι
Τσιγγάνοι», λέει ο εθελοντής γιατρός του καταυλισμού, Νίκος Μοσχόπουλος.

15 άτομα σε μια παράγκα

Ακόμη και με… τον Ντα Βίντσι – «που εξαιτίας του θέλουν να μου γκρεμίσουν την παράγκα» – θέλει να μιλήσει η Ευθυμία Φουντούνη. Κάθε χρόνο το «σπίτι» της ισοπεδώνεται από τις μπουλντόζες

Στον συνοικισμό Μακρυγιάννη, που βρίσκεται σε απόσταση πέντε λεπτών από το
κεντρικό κτίριο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, οι μόνιμοι κάτοικοι του
καταυλισμού σήμερα δεν ξεπερνούν τους 400. Στις παράγκες κοιμούνται 10-15
άτομα. Οι τυχεροί σε ένα κρεβάτι στηριγμένο σε τέσσερις τσιμεντόλιθους, οι…
άτυχοι στο πάτωμα, συνήθως παρέα με τους αρουραίους που γεμίζουν την περιοχή
όταν αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι. «Οι γάτες που πήραν οι Ρομά τους φοβήθηκαν
και έφυγαν», λέει ο Αλβανοτσιγγάνος Αστρίτ. «Μόνο το φως τα κρατάει έξω από τα
σπίτια, αλλά εμείς ούτε ρεύμα έχουμε ούτε τουαλέτες ούτε τίποτα», μονολογεί η
Γιάννα. Οι δαγκωματιές στο σωματάκι του μωρού της το μαρτυρούν…

Στον Ριγανόκαμπο, που βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα βόρεια, οι συνθήκες υγιεινής
θυμίζουν σκηνές από ντοκιμαντέρ του National Geographic στην υποσαχάρια
Αφρική. Οι παράγκες ελάχιστα διαφέρουν από στάβλους. Οι διάσπαρτες ακαθαρσίες
των κατοίκων του καταυλισμού, εκτός από αποπνικτική ατμόσφαιρα, δημιουργούν
και το σκηνικό που σοκάρει τους δημοσιογράφους του BBC, οι οποίοι ήρθαν στην
Πάτρα για να καταγράψουν τι συμβαίνει στην… πίσω αυλή της Πολιτιστικής
Πρωτεύουσας της Ευρώπης.

Κόλλησαν τα σχέδια στις αντιδράσεις…

Χωρίς νερό, ρεύμα και στοιχειώδεις εγκαταστάσεις υγιεινής ζουν περισσότεροι από 400 Τσιγγάνοι στην πίσω αυλή της Πάτρας, της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης για το 2006

TON ΟΚΤΩΒΡΙΟ 2001 η Αναπτυξιακή Δημοτική Επιχείρηση Πάτρας κατέθεσε
ολοκληρωμένο πρόγραμμα δράσεων για την κοινωνική ένταξη των Τσιγγάνων. Σε αυτό
προβλεπόταν η μόνιμη εγκατάσταση των Ρομά σε λυόμενες κατασκευές που θα
τοποθετούνταν σε έκταση 40 στρεμμάτων την οποία θα παραχωρούσε το Πανεπιστήμιο
της πόλης στη θέση Ριγανόκαμπος. Το σχέδιο δεν προχώρησε μετά τις έντονες
αντιδράσεις κατοίκων της περιοχής. Οι ίδιες… αντιδράσεις απέτρεψαν τη
δημιουργία «ανθρώπινου» οικισμού και το 2004, όταν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας
κοινοποίησε στη νομαρχία Αχαΐας την πρόθεσή του να παραχωρήσει 40 στρέμματα
στην ίδια περιοχή, τμήμα του στρατοπέδου Μανουσογιαννάκη.

H τελευταία προσπάθεια για την απομάκρυνση των Τσιγγάνων από την πόλη και τη
μεταφορά τους σε οικισμό έγινε το καλοκαίρι του 2005. H Περιφέρεια Δυτικής
Ελλάδας διέθετε 330.000 ευρώ, ο δήμος παραχωρούσε παραθαλάσσια έκταση στη θέση
Γλαύκος. Ορισμένοι κάτοικοι πάλι αντέδρασαν και έτσι οι Τσιγγάνοι παρέμειναν
σε απόσταση αναπνοής από το κεντρικό κτίριο της Πολιτιστικής και το κέντρο της
πόλης.