ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι καλά μάς έφερε το 2006…

Και τώρα τι; Οι γιορτές μάς τελείωσαν. Το δέντρο το ξεστολίσαμε. Τα λαμπιόνια
από τους δρόμους τα βγάλαμε. Οι χριστουγεννιάτικες μελωδίες σιώπησαν απότομα.
Με λίγα λόγια – απλά και ξάστερα – γυρίσαμε και πάλι στην καθημερινότητα – που
δεν έχω τη διάθεση ούτε μουντή να τη χαρακτηρίσω ούτε και «λαχταριστή». Καλή
είναι και αυτή – γνώριμη και ασφαλής – αλλά όπως και να το κάνουμε δεν
συγκρίνεται με τις γιορτές. Κι όμως, στην αρχή του χρόνου όλα ήταν πιο
αισιόδοξα σε σύγκριση με σήμερα. Παραδέχομαι πως δεν είμαι ο άνθρωπος που κάνω
λίστα – λίγες ώρες πριν από τον ερχομό του νέου έτους – ταξινομώντας τούς
στόχους με σειρά προτεραιότητας. Ίσως επειδή δεν είμαι τόσο οργανωτική, ίσως
πάλι επειδή δεν χρειάζεται να τα γράψω σε μια κόλα χαρτί. Ίσως γιατί δεν θέλω
να κρατώ αποδείξεις που μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναντίον μου λόγω αποτυχίας
ή παραβίασης υποσχέσεων. Άλλωστε τα θυμάμαι απ’ έξω…

Αυτό όμως δεν σημαίνει πως κάνω εκπτώσεις στις προσδοκίες μου. Φέτος όμως
έκαναν άλλοι για εμένα. H μαύρη αλήθεια είναι πως το 2006 μού φαίνεται λίγο
κακομούτσουνο. Σαν να μην ήθελε να σκάσει μύτη ακόμα. Σαν να ένιωθε ανέτοιμο,
γι’ αυτό και τα έκανα σαλάτα. Τα καλά νέα, 17 μέρες μετά, τα ‘ψαχνα με τα
κιάλια. Μέχρι στιγμής όμως δεν βλέπω τίποτα στον ορίζοντα. Όπου και να στραφώ
συναντώ ένα ψυχοπλάκωμα, μια αναμπουμπούλα… H γρίπη συνεχίζει τον χαβά της,
εγκλήματα διαπράττονται για μόλις 6 ευρώ, και αυτή η άτιμη η τηλεόραση έκανε
απότομα στροφή από τα τσιφτετέλια στο παραδικαστικό, στις ληστείες και στα
φονικά. E, όπως και να το κάνουμε, το πολιτισμικό σοκ – στην ίδια μου τη χώρα
– είναι τεράστιο.