Mέρες κρασιού και κασετών

Χαλάλι τα δώρα του Παναθηναϊκού αν είναι να γίνονται τέτοια ντέρμπι. Αυτό
χρειαζόταν άραγε το ελληνικό ποδόσφαιρο για να δείξει ότι μπορούν να υπάρξουν
παιχνίδια με ενδιαφέρον, με θέαμα, με συγκινήσεις; Μάλλον όχι. Απλώς ο δήθεν
«ψυχολογικός πόλεμος» εκ των υστέρων φάνηκε, όπως του ταιριάζει, πολύ
κατώτερος από την πραγματική μάχη μέσα στο γήπεδο.

Τώρα που τέλειωσε το παιχνίδι, αρκετές θα μπορούσαν να είναι οι γιορταστικές
αντι-προσφορές των υπευθύνων του Ολυμπιακού στους ομολόγους τους του
«τριφυλλιού»: ένα ημερολόγιο με βαθμούς στη θέση των μηνών, ένα κρασί με
ονομασία προελεύσεως Ρίμπο, μια κασέτα της Εθνικής Βραζιλίας και λοιπά και
λοιπά. Καλύτερα να συγκρατηθούν ­ όπως συγκρατήθηκαν και ως δέκτες των δώρων
του αντιπάλου. Και να κρατήσουν, ακόμα και να μοιραστούν, ως διδάγματα από
αυτό το ωραίο παιχνίδι, που δεν έκρινε το πρωτάθλημα, έκρινε όμως τη φετινή
μοίρα του Παναθηναϊκού, δυο – τρία, ψυχολογικής κυρίως φύσεως πράγματα.

Το πρώτο είναι η ψυχραιμία που έδειξε όλη η ομάδα των πρωταθλητών μετά το
σαφώς περίεργο πρώτο γκολ που δέχτηκε. Άλλες φορές κι άλλες εποχές, μια τέτοια
εξέλιξη σε ένα τέτοιο παιχνίδι, ύστερα από μια βδομάδα τόσης καλλιεργημένης
έντασης, είναι πολύ πιθανό να είχε οδηγήσει σε πολλά νεύρα, σπασμωδικές
ενέργειες και μεγάλες επιπτώσεις στην αγωνιστική συμπεριφορά. Κάτι τέτοιο δεν
έγινε χτες. Από τις διαμαρτυρίες ώς την αποδοχή του γκολ, μέχρι τον τρόπο
αντίδρασης σε αυτό, όλα ήταν φυσιολογικά, σαν σε ένα παιχνίδι που ξέρεις ότι
δεν κερδίζεις τίποτα αν γκρινιάξεις. Ακόμα και μόνο αυτή να είναι η συνεισφορά
του Σόλιντ ­ πέρα από τις δύο νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια με τον αιώνιο
αντίπαλο ­ είναι σημαντική και αξίζει να τη θυμούνται όσοι θα πάρουν τις
αποφάσεις για το μέλλον του.

Το δεύτερο μάθημα έχει να κάνει με την αυτονόητη ­ αλλά σχεδόν ξεχασμένη στην
Ελλάδα ­ αλήθεια ότι μεγάλο ποδόσφαιρο και μεγάλα αποτελέσματα χωρίς μεγάλους
παίκτες δεν γίνονται. Σχεδόν εξαφανισμένος όλη τη σεζόν, προερχόμενος από
τραυματισμό, και σχεδόν απροπόνητος, ο Βραζιλιάνος αστέρας του Ολυμπιακού που
μας κάνει την τιμή να παίζει μπάλα στα μέρη μας σημείωσε κάτι πολύ παραπάνω
από δύο καθοριστικά γκολ. Έδειξε τι είδους παίκτες μπορούν να εμπνεύσουν
συμπαίκτες και κόσμο και ποιοι αντίθετα, σαν τον φίλο του τον Κονσεϊσάο, απλώς
πιάνουν μια θέση ενός πιο πεινασμένου Έλληνα.

Το τελευταίο δίδαγμα οι Ολυμπιακοί πρέπει να το στείλουν απευθείας στους
χθεσινούς αντιπάλους τους. Ομάδα με τα λόγια δεν γίνεται. Ούτε με υποσχέσεις,
όρκους, μάγια, ξόρκια. Ούτε με πολλή παρακολούθηση ντι-βι-ντι. Λίγο καλό κρασί
πάντα βοηθάει, αλλά μόνο όταν υπάρχει καθαρό μυαλό κι ακόμα πιο καθαρό σχέδιο.